#1080665

hayat size hep acı biber ikram etmiş olabilir. ama siz çocuklara şekerler gönderin.

hadi kafa’ları kaldırma vaktidir.

cem adrian'dan gelsin.

anarşist komünizm, kapitalizmin toplumsal bir devrim ile ortadan kalkacağını savunan bir görüştür. bu görüşe göre mücadele sınıf eksenli olmalıdır. bilindiği üzere, sosyalist akımlar, komün hayatına erişmek için önce sosyalist devrimin gerçekleşmesini ve devletin proletarya tarafından ele geçirilmesini savunur. anarşist komünistler ise, doğrudan komün hayata geçilmesini savunur.

marksistler, devrimden sonra iktidarın devlette toplanmasını savunurken, anarşist komünizm buna karşı çıkar. bunun iktidara sahip olanlar ve olmayanlar olarak bir ayrışma yaratacağını, iktidarda yozlaşma meydana geleceğini söyler. anarşist komünistlere göre, tüm kararlar toplumun tamamının katılımıyla alınmalıdır.

"değişmekten korkmuyoruz, kendimize güveniyoruz" diyerek çok mühim bir konuya parmak basan karardır. gelecekte savunma sanayi, sağlık, bankacılık gibi stratejik hizmet birimleri hariç tüm sektörler evden çalışma sistemine geçecek. pandemi bunun bir demosu oldu. firmalar için yemekhane, servis, bina harcamaları gibi genel yönetim giderleri çok büyük masraflara neden olmaktadır. pandemi de bunlarsız da iş yapılabildiği test edilmiş oldu. olan yine bir öğünün şirkette yiyip aslında farkında olmadan büyük bir külfetten kurtulan çalışan kesime olacak. bir bilen'in de dediği gibi, asosyalleşme de cabası...

(bkz: karabük)'lü rap müzik sanatçısı. hemşehrim, memleketlim. hatta oradaki evimin iki alt sokağında yaşamış kendisi senelerce.
(bkz: hayalet ıslığı) türkiye'de yapılmış en iyi rap albümlerinden olabilir. (bkz: 90 bpm) de güzeldi, farazi ile yaptıkları da. ama aklımda hep karabük'ün simgelerinden anneler parkı, amigo tuncay, saat kulesi, yenişehir sineması, 15 mayıs 1994 karabükspor-zeytinburnuspor maçları gibi nüansların yer aldığı
son kuşak ve anneler parkı
şarkısı ile kalacak çok çok güzel insan.

bunun haricinde;
farazi v kayra - mevsim olmayan mekanlar
kafamda cehennem
bir günlük öldürün beni
mesela yani
farazi v kayra - alt geçit
farazi v kayra - mertel kasetçilik ki tüm karabüklüler hepimiz oradaydık, o kasetçideydik be 2000'lerde.
farazi v kayra - çatımda radyolar ki şarkıdaki piyano ve kadın vokal şu şarkıdan sample'dır: andrea lindsay - demain des l'aube

"yoksun burada seni sordum dalgalara
güneş battı beni vurdu kahırlara
yazık çok yazık sensizlik yine kör düğüm oldun yine kahretsin
seni sordum dalgalara martılara sandallara kahroldum sensizim..."

welcome to hell.

yumurta pişirme yöntemidir. derin bir tencereye bir miktar su konulur ve kaynaması için beklenir. su fokur fokur kaynayınca suya bir miktar tuz ve sirke konulur. kaşık yardımıyla karıştırılır. orta ateşte yumurtalar suya yakın olacak şekilde kırılır . yumurtalar kaynayan suyun içerisinde 4-5 dakika pişirilir. servis edilirken üzerine yoğurt ve kızgın yağa eklenen kırmızı toz biber dökülür.
özellikle yağda pişirilmemiş olmasından dolayı diyet yapan kişiler tarafından tercih sebebi olabilir.

durup dururken ağlamak, boş boş etrafa bakmak, yataktan çıkmak istememek, kalabalığa tahammül edememek, yalnız kalmak istemek.

anlık olarak yaşadığım can sıkıcı sorunsal. çok kötü bir kabus gördüm ve sonucunda bu girdiyi yazmakla meşgulüm.

geri uyumaya çok çalıştım ama başımın inanılmaz ağrısı bunu engellemiş bulunmakta. bu aralar çok düşünüyorum geçmişi, pişmanlıkları, bunların karakterime etkisini, gelecek kaygısını, mutsuzluğu belki biraz ölümü.

düşünmekten sıkıldım ama düşünmeden bir saniyem bile geçmiyor. düşünmek, daha da çok düşünmek anlayamadığım bir haz veriyor bana mutsuzluğumun yanında. korkuyorum bazen düşünmekten delirecek gibi oluyorum, dün burada akıl sağlığını kaybetmiş yazarlar tarzında bir başlık açılmıştı sanırım yavaş yavaş o evreye giriyorum bende.

beynim bu aralar eskisinden daha az çalışıyor sanki, çok durgun bir modda. ne yapsan ya da ne yapmaya çalışsan her seferinde önüne engel çıkması, hayallerin bir bir tükenmesi hepsi birleşip, insanın kabusu olup, gece uyurken hafakanlar bastırıp insanın damağını kuru ve de bünyesini nefessiz bırakıyor.

son zamanlarda mevcut modumu kimseye belli etmemeye uğraşıyorum ama çok sahte bir insan olup da çıktım esasen. insanların dertlerine ortak oluyorum, onları dinliyor, çözüm sunuyorum ama iş ne zaman bana gelse kendi söküğümü dikemiyorum.

her şey bana saçma ve amaçsız gelmeye başladı. bakışlar, sözler, manalar. kendimi kapkara bir bataklığa, bir depresyona süruklüyorum ama diyorum ya bana anlayamadığım bir haz da veriyor bu durum bir bakıma.

çok düşünüyorum. bunu yazarken bile, az sonra şekersiz sert bir kahve hazırlayacak olurken bile. en sonunda her filozof yalnız ölür ben bir filozof değilim ama bir filozof gibi hissetmenin ne demek olduğunu iyi biliyorum.

saat 05.07 değerli vaktini ayırıp bunu okuduğun için de sana ayriyeten teşekkür ediyorum, iyi geceler.

kişilerin, birbirinin vücutlarını çıplak olarak görme isteği doğrultusunda çekilen görüntüleri karşı tarafa göndermesi durumudur.

her ne kadar bizim toplumumuzda “tabu” kavramı içerisinde yer alsa da dünyanın geri kalan kültürlerinde var olan, yaşanan bir gerçektir.

ha ben yapmadım hiç (şimdiye kadar hiç bir ilişkimden çıplak fotoğrafını isteyecek kadar uzak olmadım, özlemedim) ama yapıyor diye de kimseyi ayıplayamam. haddim değil.

cinsel hayatlarını ve ilişkilerini nasıl yaşayacaklarına insanlar karar verir. bu olaydan zevk alıyor ya da mutlu oluyorlarsa “yeterince tanışık olmak, karşılıklı güven ve dürüstlük” koşulları ile ne yapacaklarını kendileri bilirler.

vira bismillah.

yaradılış, huy anlamına gelen kelime. yanlış şekilde tıyniyet olarak kullananlar görülmüştür.

görmezden gelenler, sessiz ve tepkisiz kalanlardan olmadığınız için teşekkürler. bu yayın için sözlük yönetimi ve @bengaripsengüzeldünyaumutlu 'ya minnettarım. bu ülkede aydın insanlar yakılarak katledildi. unutmak ne mümkün.. her yıl temmuz sıcağında yüreğimiz kor gibi yanar.. ruhları şad olsun. aziz hatıralarına sonsuz saygıyla..

bakışları bana yönelttiklerin de "ne bakıyorsun kardeşim, açıkta birşey mi gördün?" diyesim geliyor. sonra delidir belki diye vazgeçiyorum.

ne güzel iş değil mi bütün yaz tatillere gidin gezin eğlenin sorun yok. kış geldi tıkın herkesi eve. hayat eve sığar bilmem ne... ben marttan beri evdeyim neredeyse. maskesiz sokağa adım atmadım. toplu ortamlara girmemeye dikkat ettim. yine de kısıtlanmaya devam ediyoruz. en başından beri bu kadar salmamalıydık olacaklar belliydi. şaşırmıyoruz.

babasının oğlu .

kimin annesi kimin babası.kimin halası kimin sevgilisi anlamadığım dizi. almanların tabiriyle insanı dunkof eden dizi.

sabır ve öfke kontrolü. gerçi akdeniz ülkelerinin çoğunda bulunan sıkıntıdır bu. yine de her olumsuzluk bir şekilde buraya bağlanıyor.

yapmadığım, yapmayacağım eylemdir. neredeyse her yazısını beğendiğim bir yazar olsa bile o yazısında tasvip etmediğim bir şeyler yazmış olabilir. ben beğendiysem okumuşumdur, bilginize..