bazen bir tebessümdür. içini sımsıkı sarar.

xvii. yüzyıldan kalma ingiliz halk şarkısı. rönesans boyunca ki özellikle xiv, xv, xviii. yüzyılın popüler temalarından biri olan ölüm ve bilinmeyen kadın arasında geçen bir diyalog şeklinde yazılan balad döneminin ahlaki değerlerini - kalvinizm oldukça baskındır- bir öğreti olarak sunma çabası içinde yazılmış ve daha sonra sıkça the fashionable lady, a new year's ode gibi çeşitli operalarda da kendine yer bulmuştur. fransız yazar charles baudelaire'ın la mort des pauvres şiirinde de kendine yer bulan 'hangi sınıftan olduğunun bir önemi yok, ölüm karşısında zengin ve fakir eşittir.' düşüncesinin bir ürünüdür bu balad. incilde yer alan oldukça katı ve kısmen korkutmaya yönelik alıntılar ile açılan balad, devamında ölümün bilinmeyen kadına zenginliğinin ve rahat düşkünlüğünün geçiciliğini hatırlatması ile geçer ve kadının dönemine göre günahkar olarak adlandırılan yaşantısının hristiyan öğretileri ile sürdürülemeyecek kadar geç kalınmış olduğunu aktarır. dönemin düşünce yapısını kavramak için birebir olduğunu söylemekle birlikte james hogg'un the private memoirs and confessions of a justified sinner'ı ile üst üste okunması dahilinde ufuk açıcı etkisi yüksektir.

"canımdan ve malımdan kıymetli olan" demektir.

özel bir sıfat değildir. allah (cc) için kullanılacağı gibi, herhangi sevdiğiniz biri için de kullanılabilir.

harika tanımlar girip bizleri bilgilerindiren yazar arkadaşımız.

(bkz: ölüm,yazı,vücut)



(...)eğer felsefe,
olguların olanaklılık koşullarını anlamakla yükümlü düşünce disipliniyse,
o zaman söylenemez olanın alanına adım atıp,orada "vücutsal kendiliği" kavramaya çaba göstermelidir.
böyle bir çaba, söylenemez olanı söyleme yanılsamasına kapılmaz, yada kapılmamalıdır.
bilir ki söylenemez olan,
söylenemez kalacaktır.
ama kavramsal çabanın yazısı söylenemez olanı cağrıştırabilir, ya da onun ölçüsünü yeniden koyabilir.
tüm kavramlara söylemediklerini söyleterek...

ahmet soysal 'ın
sezi, doku ve kavram niteliklerini
ölüm de,
yazı da,
ve vücut da bir solukta betimlemiş,
resimleri ile bahar kocaman
simgesel hale getirmiştir.

"soyutlama" isimli sergi çalışmaları sayfalar arasında görsel şölen oluşturmuştur.


bir solukta okunan kitabımız 53 sayfa olarak,
norgunk yayıncılık tarafından 2004 yılında baskıya alınmıştır.

sürekli hamile olmaları. bu cefakar bu cengaver kadınlar olmasa genç nüfus oranı yüzde üçe düşer.

rock, neden ingiltere'de ortaya çıkmıştır sorusunun açık ve net cevabıdır led zeppelin. plant'in vokali ile uçarsınız, page'in gitarı öyle bir ağlar ki, sizin vokal ile uçtuğunuz yerden, yere bonzo'nun sert kicki misali çarpmanıza sebep olur.
and god said, let there be rock. and there was led zeppelin.

birkaç yıl önce meme kanseri şüphesi ile hastaneye gittim. ama o ihtimal bile insanı öyle bir düşürüyor ki.. elle muayene ettim önce ve kitleler vardı, sonra doktor muayenesi, ultrason derken sadece ihtimal olarak kaldı.. gerçekten çok kötü bir durum. geçen gün yine kitle hissettim, yine aynı korku ile doldum ama geçti çok şükür. tüm hastalara şifa dilerim..

ibo ile hülya avşarın bir sahnesi vardı, öpüşmek değilde pirzola ısırmaya benziyordu.

@bengaripsengüzeldünyaumutlu isimli yazarı göreve davet ediyoruz.

- ve onlara küçük bir çocuk yol gösterecek.

işaya 11,6

benim de yaptığım şey. her tanımı güzel olan bir kaç yazar var. abartısız çok güzel yazıyorlar. bazen diyorum ki allah bana neden böyle yetenek vermedi. havalanmasınlar diye veya kıskançlıktan hiç artı oy vermedim.

günaydın gününüz güzel olsun. ben elendim siz devam edin.*

kışın sabahın köründe kalkmak ve soğuk suyla yüzünü yıkamak.

evlerin loş ortamlarında romantik ve otantik bir hava oluşturan sarı ışık kaynağı. özellikle entelektüel kesimden insanların evlerinde köşe lambası olarak tercih ettikleri ışıktır.

en sevmediğim bölümdür.
ben çocuklu bir bireyim, üstüme atladıkları zaman kitabı yanıma koyarım. tekrar elime alacağım zaman kaldığım yeri ezberlemem gerekti çünkü kitap ayracı da kullansam sayfanın neresinde kaldığını unutup, yeniden tüm sayfayı okumak zorunda kaldım.

ota boka romantizm kasmayın yetheeeeer.

2005li olmak benim suçum değil. lütfen biraz anlayışlı olun.

soundtrack’teki şarkılar tek tek çalarken kendi filminde başrol oynamak gibidir.

bazen spotify listemi açıp yürürüm. kulağımda kulaklık varsa o artık sıradan bir yürüyüş değildir, kendi filmimin kareleri akmaya başlar. otuz iki kısım tekmili birden. bazen iki süper film birden. müziğin türüne göre filmimin türü de değişir.

o zaman kulaklıkla müzik dinlerken yaşadıklarımı anlattığım sıradan bir gün:

the exorcist

çok büyük bir kafka hayranı olduğum için sabah kahvaltımı kargalarla birlikte yapıp ( bence çok iyi bir gönderme oldu) evden çıktığımda sözlük yazarlarının benden hoşlanmayacağını düşünüp yürürken kitap okumaktan vazgeçip kulaklığımı taktım. şansıma sabah sabah the exorcist theme song gelince ilk macera hemen hemen netleşti. şarkı başladıktan on beş yirmi saniye sonra karşıma dev bir köpek çıktı. üç başı olan köpek cehennemden fırlamış gibi üzerime atladı. yeşil pembe salyaları her yerime bulaşırken bir anda köpeği kaptığım gibi hancock’un çocuğu kapıp göğe uçtuğu gibi havalandım. ve yere inişte köpeği asfalta vurdum. köpek parçalara ayrılınca o parçalardan yüzlerce sıçan etrafa yayıldı. tam sıçanlarla savaşmak için bir yol ararken müzik yavaş yavaş azaldı ve bitti. korkunç bir andı. dev bir köpek. aslında dev değildi, normal bir köpekti. ama saldırdı bana, yani saldırmadı ama hırladı. burnumun dibinde hırlayan bir köpek. yani aslında o kadar yakın değildi ama köpek köpektir. fakat müzik bittiğine göre doğruyu söyleyebilirim. büyük siyah bir çöp poşeti idi gördüğüm ve korktuğum şey. yeni bir şarkı başlayana kadar etrafa saçtığım çöpleri toplamak zorunda kaldım.

unchained melody

ikinci şarkı unchained melody olunca film de bir anda yön değiştirdi. hafiften puslu böyle bir günde bu kadar güzel bir kadınla karşılaşmak çok büyük bir talihti benim için. kadının yemyeşil gözleri vardı. o kadar yeşildi ki gözleri daha önce yeşil gözlü kimseyle bakışmadığım için benzetme bile yapamıyorum. uzun uzun bakıştık, ben durak levhasına yaslanıp bir sigara yaktım. gözlerimi kısıp kadına bakmaya devam ettim. hayrettir ki o da gözlerini hiç ayırmıyordu benden. ama başka şeyler de oluyordu. bir iki adam daha bana bakmaya başlamıştı. dar siyah bir tişört giymiş, boynunda devasa bir zincir olan, pantolonu derisine nüfus etmiş gibi duran bir adam elinde makasla bana bakıyordu. yanında da yandaki nalbur ve çırağı. tam o anda müzik bitti ve adamların bana doğru koşmaya başlaması ile ben de seri depara kalktım. görseniz onyekuru’dan koşu var derdiniz. iki şarkı ile filmi yarılayıp bu arada posterdeki bir kadınla kısa süreli bir aşka yaşadıktan sonra telefonum çalınca filme on dakika ara vermek zorunda kaldım.

10 dakika ara

nothing’s gonna hurt you baby

aradan sonra ben de kaçmanın verdiği heyecan ve paniği atlatınca yeni bir şarkı açtım. cigarettes after sex’ten nothing’s gonna hurt you baby. bence duruma çok uygun bir şarkı idi. sonuçta poster de olsa bir seks imkanı yaşamıştım ve bu da bir sigarayı hak ediyordu ve beni kovalayan adamlara yakalanmadığım için de kimse beni incitmemişti. bu saçma düşüncelerden sıyrılıp şarkının içine girince kendimi bir pubda otururken buldum ve hemen kendime gelip etrafa öfkeli ama anlayışlı, hayattan vazgeçmiş ama mücadele etmeye hazır, umursamaz ama cinsel gücü yüksek bir şekilde baktım. müzik yükseldi. barmen elinde bir bezle bardağın içini yarınlar yokmuş gibi kurularken bana bakıp ne istediğimi sordu. ben de viskiden çatallaşmış sesimle her zamankinden dediğim an şarkı bitti. büfeci ile göz göze geldim. bana her zamanki nedir oğlum der gibi baktığını anlayınca hemen bir winston blue bir de clipper çakmak aldım ama sanırım yeterli olmayacaktı. o yüzden iki winston blue almaya karar verdim. parayı da tam verdim iki yirmilik. belki bu hatırlamasına yardımcı olur.

too close

günün son şarkısı alex clare’den too close oldu. ve şarkının başlaması ile etrafımı silahlı iki adamın sarması bir oldu. adamların yabancı olduğu çok belliydi, ağır bir italyan aksanı ile konuşuyorlardı ve benim düşünecek zamanım yoktu, hemen silahımı çektim ve benzer bir aksanla “ say hello to my little friend” dedim. adamların gözündeki korkuyu okudum ya da ben korku sandım. elim tetikte beklerken en ufak bir hamlede yakmaya niyetliydim adamları ve o hamle gelince hiç tereddüt etmedim. parmağımın bir hareketi ile şarkı bitti ve çakmağın alevli sesi parladı. yüzüme şaşkın şaşkın bakan adamlara iki de sigara ikram ettim bunun üzerine. ve başka bir şehirden çalışmak için geldiklerini ve geri dönmek için paraya ihtiyaçları olduğunu söyleyen bu iki sahtekarı dumanlı bir kalpazanlıkla bırakıp yoluma devam ettim.

kulaklıkla şarkı dinlerken ben ben değilim. and the oscar goes to…

kaynak
rize ardeşen'de 7 aydır sigortası yaptırılmadığı gerekçesiyle 42 yaşında ki garsonun işyerini yaktığı iddia edildi. garson olay yerinden kaçarken düşerek yaralanmış.
zaten zar zor geçinen 3 kuruşa çalışan insanlara bi de en önemli şey olan sigortayı bile yapmazsan böyle cinnet sahnelerini daha cok görürüz gibi geliyor.

ayraç olarak kuş tüyleri kullanmayı seviyorum