neşet ertaş - neredesin sen
(tadlı dillim, ceylan gözlüm, güzel yüzlüm
göynüm hep seni arıyor neredesin sen?)

tabiki de kaktüs ve sukulentler.
hem bakımı kolay hem de dört mevsim yemyeşiller.
balkonda yer kalmadığından onlar için azar da yesem sürekli dikenlerini de batırsalar severim kerataları.

yunan mitolojisi'nde tıbbın ve sağlığın tanrısıdır.

asklepios'a hekimlik sanatını öğreten de kheiron'dur. kherion doğada yaşayan, doğanın sırrına ermiş bir at adamdır. sağlığın kaynağı da doğadadır. asklepios böylece usta bir hekim olarak yetişir. asklepios'un kheiron'a verilmesi de oldukça ilginç bir hikayedir.
--- alıntı ---

teselya kralı’nın kızı koronis tanrı apollon ile ilişkiye girer ve ondan gebe kalır. ne var ki, tanrının çocuğunu karnında taşırken arkadya’dan gelen bir yabancıyı da yatağına alır. bu haberi tanrıya kutsal kuşu olan karga verir.apollon kız kardeşi artemis'i koronis'i cezalandırmak üzere görevlendirir. artemis de kadını bir odun yığınının üzerinde diri diri yanmaya mahkûm eder. o ateş öyle büyüktür ki, o zamanlar köpükler gibi ak olan karga tüyleri, o günden sonra is karası rengi olur. kadın alevler üzerinde can vermek üzeredir ki; apollon çocuğunu koronis’in karnından alır. çocuğu yetiştirmesi için at adam kheiron’a verir.

bu olay hekim-tanrının son anda kurtarıcı olarak yetişmesinin simgesidir.

--- alıntı ---

bugün tıbbın simgesi olarak bildiğimiz yılan dolanmış asa da asklepios'un asasıdır. asklepios bu asasını hiç yanından ayırmaz, her yere onunla gidermiş. bu asa onun hastadan hastaya yorulmadan koşmasına yardım edermiş. daha da ileriye giderek bu asa ile ölüleri diriltmeye de çalışmıştır. bu olay mitolojide şöyle anlatılır:
--- alıntı ---

tanrıça athena, gorgon canavarı öldüğü zaman bedeninden akan kanı toplamış ve asklepios’a vermiştir. gorgon’nun sağ tarafındaki damarlarda zehirli, sol tarafındaki damarlarda şifalı kan varmış. asklepios bu şifalı kanla ölüleri diriltme yoluna gitmiş.

ancak insanların ölümsüz olması fikri hem zeus'un iktidarını sarsmış, hem de yeraltınının tanrısı hades'i çok kızdırmış. ve hades kardeşini bir şeyler yapması konusunda kışkırtmış, zeus da asklepius'un başına bir şimşek fırlatarak onu öldürmüş. derler ki o an asklepius'un elinde reçete yazılı olan kâğıt toprağa düşmüş ve yağan yağmurla üzerindeki yazılar toprağa karışmış. oradan da her derde deva sarımsak bitmiş. apollon da, zeus’a yıldırımları bağışlayan kykloplar’ı öldürerek, oğlunun öcünü almış.

--- alıntı ---

asklepios ağrıları azaltan tanrıça olarak bilinen epione ile evlidir. bu evlilikten dört erkek, altı da kız çocuğu dünyaya gelmiştir. çocuklarının da sağlıkla ilgili görevleri vardır.
agleae doğal güzellikten, meditrina uzun yaşamdan, hygieia temizlik ve hastalıklardan korunmadan, aceso, panacea ve laso ise iyileşmeden sorumlu tanrıçalardır.

en önemlisi ise kızı hygieia'dır. babasının yok oluşundan sonra hekimlik sanatını devam ettirmiştir.

asklepios adına tapınaklar da kurulmuştur. atina'da, bergama'da ve izmir'de adına tapınaklar dikilmiştir. bergama'da bulunan ve asclepion olarak bilinen sağlık sitesi ise antik yunan'daki üç büyük sağlık sitesinden biri olarak kabul edilir. günümüze kadar ayakta kalan tek asklepion bergama’dakidir.

yanıp da sönmeyen bir alev
bu öldürmeyen ama
ne yazık süründürür

varıp da dönmeyen bir yolun
altındaki heves
ne yazık böyle kurur

artık yapma yapma demem
bu sözlerim kanar benim
söylenmedi hiçbir zaman
seviyorduk, hayal değil.

şayet sorma gafletinde bulunduysanız doğru sonuca ulaşmak için eğer sevdiceğiniz erkekse söylediği sayıyı dokuza bölmeniz, kadınsa da üçle çarpmanız gerekir dediğimdir.

sanırım insanların dönemleri var.
o dönemler geçildiğinde, o duraklara uğrandığında fark etmeden değişiyorsun.

yaşadıklarının hiç mi etkisi yok? galiba var.
hayatına giren ve çıkan veya durmaya devam eden her insan sana bir şeyler öğretiyor.

iyi kötü herkes bir şeyler katıyor insana. bunu zamanla daha iyi anlıyorsun. değişiyorsun değişirken anlamıyor ama zamanla 'bana ne oldu böyle?' yahu diyorsun.

önce kabullenmiyor sonra kabullenmemenin yararının olmadığını anlıyorsun. ve en çok o zaman değişiyorsun.

ben hala direnenlerdenim. değişimi akışına bırakmayı öğrenemedim. hep ayak sürüyorum. hee eskisi eski tadı veriyor mu? yoo, ama ben inatla yine de değişmemek için uğraşıyorum.

hoş çok yollar katettim. nerelerden buralara geldim bir bilseniz. değişimin içinden geçip beş tur attım.

değişmek güzeldir aslında bunu fark etmek kabul etmek daha da güzel.

bu duyguyu daha sakin yaşamayı bilene ne mutlu. ben bu durumla savaş halindeyim. kazanan mı? hep o oluyor. iyi ki de o oluyor.

yıllardır görmediğim asker arkadaşım. devrem, badim.
ben onun yoldaş tarafını gördüm hep. benjamin franklin tarafına askerdeyken rastlamadım. hep parasızdık. zaten parası olsa, askerlik yapmazdı sanırım. bizim ülkede öyle oluyor. acemi birliğimiz olan ankara'da ve dağıtım yerimiz olan ağrı'da beraberdik. hudut nöbeti beklerken hep birbirimizin arkasını kollardık. nöbet tutarken az domuz kovalamadı bizi. zor ama güzel zamanlar geçirdik. o zamanlar akıllı telefon falan yok. iletişim öyle kolay değil. akşama kadar sürekli sevdiğim kadından, onu ne kadar özlediğimden bahseder dururdum. sıkılmadan dinlerdi. askerliğin bittiği gün, birlikten havaalanına beraber sevk edildik. ben memleketim olan adana'ya uçarken, o da istanbul üzerinden, yaşadığı ülke olan belarus'a gitti. birbirimizi sürekli arayıp soracağız diyerek helalleştik. o günden sonra bir daha ulaşamadım.
tesadüfen katıldığım bu mecranın ona ait olduğunu anlamam uzun sürmedi. profil resmindeki babaannesi askerdeyken yemin törenine gelmiş, başörtüsü sebebiyle törene alınmamıştı. kadının gözyaşlarını unutmam mümkün değil. parkta çekilmiş bir fotoğrafına rastladım sonra. yüzü kapalıydı ama göbeğinden tanıdım. * insan insana benzer deyip biraz daha araştırdım. ardından youtube röportajını dinledim. o olduğundan emin oldum. sesi hiç değişmemiş. hala o kibarlık devam ediyor. askerde tekmil verirken de çok zorlanırdı ses tonu yüzünden. komutanlardan hep azar işitirdi.
hakkında yazabileceğim daha çok fazla şey var. ama bu anonim ortamda kimliğini ifşa etmem yanlış olur.
beni hatırladıysan lütfen yaz dostum. bugün o çok sevdiğim kadınla evliyim. iki de çocuğumuz var. onlara hep seni ve yanımda olmasan çıldıracağım günleri anlattım. sana anlatacak da çok şey birikti.

her birinin çok çok değerli olduğunu düşündüğüm, meyhaneye geç teşrif etmiş olsam da dinleme şansını bulduğum birkaç programda bile hepsinden çok şey öğrendiğim yayıncılarının, yeniden buluşana dek hayatlarındaki her şeyin diledikleri gibi olmasını istediğim, bir gün "müsaitseniz akşama ziyarete geliyoruz" demeleri halinde hep burada, büyük bir zevkle dinlemek için hazır olacağımızı bilmelerini istediğim efsane yayın.

sezai karakoç ve cemal süreya sınıf arkadaşıyken aynı kıza ( muazzez akkaya) aşık olmuş ve bu kız üzerinden bir iddiaya (iddia, ömür boyu iz bırakacak bir şey olmalıymış) girmeye karar vermişler. sonunda ceza olarak iddiayı kaybeden soyadından bir harf eksiltir kararına varmışlar. eğer cemal süreyya kaybederse süreya, sezai karakoç kaybederse karkoç şeklinde değiştireceğini kabul etmişler.
iddianın sonucunda cemal süreyya kaybetmiş olacak ve soyadı artık süreya kalacaktır

okumak güzel şey.
ama yemek yapmalı şimdi:yemek için yaşamalı :)

işkolik bir burçtur. hepsi mi aynı olur demeyi bıraktım artık. ne kadar başak burcu arkadaşım varsa hepsi işine aşırı sadıklar. izin günlerin de bile çalışanı gördü bu gözler. bunlar dışında iyi anlaştığım bir burçtur.

zamanında, üzerine yazı yazmak veya resim çizmek için kullanılan, hayvan derisinden yapılmış kağıt benzeri bir gereç.

yazılanları aynen böyle okuyorum (5 takipçim var).
t: sadece kadınların takip edildiğini düşünen yazar beyanı.

tanımlarda dönmesi muhtemel belaltı espri amacıyla açılsa bile ırkçılık, ayrımcılık kokan bir başlıktır. her evlilik gibi normal bir evliliktir. eksiğide yoktur fazlası da yoktur. farklı düşünenler için özgüven yuklemesi yapan tanıdık psikolog arkadaşım çoktur.

dipçe : bir dönem afroamerikan ev arkadaşı olan biri olarak söylüyorum. biraz az porno izleyin pc başında hasta oluyorsunuz.

senelerdir kendi yemeğimi kendim yaparım.
hem mecburiyet diyebilirim hem de zevk aldığımı söyleyebilirim.
yemek yapmaya 13 yaşımda başladım aslında. hep bir merak hep bir iatek vardı içimde. ama tabi yetenek de lazım illa ki.
baba mesleği olarak başladığım aşçılıkta senelerce profesyonel olarak çalıştım.
sonra mesleği bırakınca da evde çeşitli tarifler deneyerek bunu bir hobi haline getirdim.
o an canım ne istiyorsa hemen yapmaya alıştım. dışarıdan yemek gibi masraf da olmuyor ayrıca.
e tabi mecburiyet olunca da haftada 1 gün 4 - 5 çeşit yapıp dolaba atıyorum.
yemek yapan erkeklere sahip çıkalım. *

posta kutusundaki mızıka.

ismini vereceğim çok kitap vardır ama herkes bir şekilde bahsetmiş zaten. az bilenen ama bana göre okunması gereken kitaplardandır kendisi.