korkuyorum ama (bkz: tiktok platformu)

30'luk bi sözlük teyzesi olarak söyleyebilirim ki huzurevinde dayak var..

(bkz: harita anahtarı) olarak da bilinen kavramdır.

yarın kahve içmeye gidelim mi? veya gibisinden başka bir davetle falan anlarım, yoksa kaştan gözden ben bir şey anlamam yani. düz adamlarız biz dolaylı şeyler kafamızı bulandırır, hiç bir şey anlamadan ne dedi ki acaba der işimize gideriz.

ucemak olduğunu nasıl anladın dediğim olay. "ben ucemak. beğenilerin gücü adına!" diyerek bağırdı mı?

"ben çok alışmışım kendi şiirimi kendim okumaya.
ben çok alışmışım kendimle kalmaya.
ben çok alışmışım yalnız kaldığımda şiir olmaya."

kişinin hayattaki en büyük zenginliğidir. kimseye muhtaç olmadan, bağımlılık hissetmeden, özgürce kendi dünyasında yaşayan insan dünyanın en huzurlu insanıdır.

uykumu kaçıran sınavdır

güzel tanımları olan yazar. ilk nickaltı yazısını yazmanın heyecanı ile umarım donup kalmam.* daha çok yazmasını dilerim çünkü efeniimm eğer daha çok yazarsa trollere karşı petrificus totalus etkisi yaratacak ve hepsi donup kalacak.! kendisi bolca beğeniyor, dikkat donup kalabilirsiniz.! teşekkürler. *

not: bu tanımda kaç kere donup kaldım.
not2: bu tanımda kaç kere donup kalırım dedim.
not3: bak yine dedim.

dalida - un po d'amore

pkk artıklarına edilmeyen hakarettir. işte ekşi sözlük.

delibal. şimdiki kafam olsaydı izlemezdim. delibal ortalamanın üstünde bir filmdi ve tahmin edeceğiniz üzere eski sevgilim filmin içine sansürledi.

edit: adamlar 2002'de sevgilisiyle sinemaya gitmiş. (bkz: kafa sözlük'ün 30 yaş üstü yazar kaynaması)

merdumgiriz_ciğim sayesinde sonunda nefes alabildiğimiz yayın!

pusuya yattım, beklemedeyim sözlük.

kankalarım ve ben en çok pizza yemeyi severiz bir de vazgeçilmezimiz şellale cafe bistroda yediğimiz mozaik pastadır dedikodu ve kahkaha tufanı içinde en iyi gidenler bu ikisidir

türk erkeğinin karşı cinsidir. genler aynı, yaşadığımız ülke aynı. davranışlarımız karşı cinsin davranışını etkiliyor. herkes birbirine sallıyor da kimse dönüp kendine bakmıyor.

başlığı okurken çocuklar duymasın fon müziğini duyuyorsunuz. 2000'lerin başında sitcom malzemesiydi bunlar. ne zaman bırakacağız merak ediyorum.

ey, benim iyimser hallerim!
çabuk aldanışlarım..
hep inanışlarım…
alttan alışlarım
hatayı hep kendimde buluşlarım…
değmeyecekleri kafaya takışlarım…
yoktan yere, akıp giden gözyaşlarım…
herkesi, insan yerine koyuşlarım…

hepinize elveda!
artık ben hiç kimsenin, hiç kimsesi olmayacağım!…
-nazım hikmet ran-

davranım bozukluğu olan çocuklarıdır. bakın arkadaşlar ne kadar şiddetle büyürse büyüsün çocuklar, bu çocuklar gibi acımasız ve çığırından çıkmış şekilde sergilemezler. bu bundan zevk almayı gerektirir ki bunun çocukluk çağındaki ismi budur. büyüdüklerinde alacakları tanı ise antisosyal kişilik bozukluğudur ne yazık ki.
çocuklara burada insan değiller, ailesi ne biçim yetiştirmiş demek bu davranışları engellemez, yok etmez. onların çocuk olduğunu hatırlayıp hayata topluma kazandıracak önerilerde bulunmayız. daha 9 yaşında dışlanan bir çocuğun yetişkinlikte daha büyük problemlere yol açması kaçınılmazdır.

ama kafam nasıl güzel.