ilk 3 sezondan sonra bozmasının nedeni yaratıcısı dan harmon'ın bazı nedenlerden dolayı yapımdan ayrılmasıdır. hatta ne ayrılması kovulmuştur. 4. sezonun tam bir hayal kırıklığı olmasından ötürü yapımcılar dan harmon'dan özür dilemiş, abi biz bir hata yaptık etme eyleme geri dön demiş. en azından harmon sayesinde 5 ve 6. sezonu biraz toparlamıştır. tabii ayrılan karakterlerden dolayı son 2 sezon ilk 3 sezonun tadını verememiştir.

ayrıca 4. sezondan karakterlerimiz gbkz(:gas leak year) olarak bahsederler. bunun nedeni dan harmon'sız sezonda karakterlerin 3 sezon boyunca geliştirdikleri karakterlere aykırı davranmalarıdır. harmon da eline geçen her fırsatta bu sezonu boklamıştır ki hakkıdır da.

genel fikrin akisne 5. ve 6. sezon da fena değildir. aralarında iyi bölümleri vardır ancak ilk 3 sezonla tabii ki karşılaştırılamazlar. yine de community sevenlerin dişini sıkıp izlemesini öneririm. yeni karakterlere alışınca community tadı alınabilir.

harmon gidince dizi ivme kaybetmiş midir? evet. ancak daha geniş bir açıdan bakarsak, dan harmon bu arayı justin roiland ile birlikte rick and morty (dizi)'yi geliştirmek için kullanmıştır. bir bakıma community gibi bir diziyi kaybetmeseydik rick and morty'e erişemeyebilirdik.

yorgunum

"en kötüsü, hayır demeyi öğrenemedim. yemeğe kal, dediler: kaldım. oysa, kalınmaz. onlar biraz ısrar ederler; sen biraz nazlanırsın. sonunda kalkıp gidilir.
her söylenileni ciddiye almak yok mu, şu sözünün eri olmak yok mu; bitirdi, yıktı beni.”

tutunamayanlar *

sosyal medyadan belirlediğimiz bir süre boyunca uzak kalarak onun yerine geçirdiğimiz zamanı daha verimli şekilde değerlendirmeye çalışma yolu.

ilgilendiğimiz iş veya hobi eğer sosyal medya gerektirmiyorsa yapması daha olanaklı.

ben de birkaç ay kullanıp tamamen siliyorum ve aylarca açmıyorum yeni bir hesap. fakat açtığımda yeniden takip ettiklerimi eklemek zahmetli oluyor.

olumlu yönleri; eğer zamanı verimli kullanabilirsek pişman olmuyoruz. bir de şikayet ettiğimiz durumlardan kendimizi korumuş oluyoruz.
olumsuz olarak ise belki sosyal medyada yoksak hiç olmamış gibi bir durumla karşılaşıyoruz.

nlhahajja

böbrek, dalak kalmadı. biraz da ciğerrr

emre aydın'ın kağıt evler albümünün dördüncü şarkısıdır.

bu şarkıyı her dinlerken "ne kadar doğru tespitler yapıyor bu adam." diyorum kendi kendime. bu şarkıyı üç sene sonra tekrar dinleyeceğim, ayrılığın dördüncü yılında dinleyip kendimce bir analiz yapacağım. ne değişti hayatımda o günden bugüne kadar. küçük bir geriye bakış niteliğinde. "tam dört yıl olmuş dün." dedikten sonra yüzümde ılık bir gülümseme olacak. güzel zamanlardı diyerek dinleyip geçeceğim bu şarkıyı.

"imkansız olmuşuz
hayattayken üstelik."

ve

"ne kadar istemiştim
nelerden vazgeçmiştim
bir şey olmak için
hayatında senin"

kısımları beni alır, anılar denizinde küçük bir yolculuğa çıkarır. fotoğraflar çok acımasız. onun gözünde artık hiçbir şey olduğum insanla yan yana gülüyorum, sarılıyorum, eğleniyorum. ama gerçeğe döndüğünde farkı anlıyorsun. anılar denizi fırtınalı, rüzgar sert estiğinde kıyıya varmazsan gözyaşlarına tutuluyorsun. uykusuz geceleri geri getiriyor yorgun gözlerin. bu yüzden anıyı bırakıp anı yaşamak daha mühim. "tam dört yıl olmuş dün." diyerek ardından ılık bir gülümseme ile son fotoğrafa da bakıp o albümünü kapatabilmek gerek.

kedilerimden biri kızgınlığa girdi gram huzurum kalmadı. uyutmuyor sürekli" sev beni, sev okşa beni "modunda. diğeri aşırı akıllı, kapı, pencere, musluk ve çekmece açabiliyor. sürekli nerede ne yapiyor yaramaz cocuk gibi pesinde dolanıyorum. kızgınlığa giren diğer kedimi en son çorap çekmecesine kapatmış ses var, kedi yok.

ayrica sokaktan hasta diye aldığım yavru kediler odamı işgal etti. aylardir koltuk tepelerinde tünüyorüm. herkes beni gececi biliyor oysa ben, uyumayan değil, uyutulmayanım.

bir de spotify'da takip eden arkadaşlarim son calan şarkının saatini görüp uyanık olduğumu anlamasınlar bir de onların çenesini çekemem diye youtube premium abonesi oldum.

ortanca kardeşimin zamanlı zamansız video izletmeye gelmesinden bıktım. sürekli ,"ablaaa ablaa bir izle çok komik adam bu ahahaha "diye evde beni aramasından da gına geldi. 80 metrekare ev ne bağırıyorsun? bilinçsizce üç adım at bulursun beni. o kadar daraldım ki klima açtım bu soğukta önüne oturdum.

yalniz kalmak istiyorum. yapayalnız...
bir başıma kalmak istiyorum. cok yoruldum. hatta ben bile olmayayım, hiçlik olsun. şu an bile kızgınlıklaki kediyi seviyorum. zorla sevdiriyor kendini...

ay imdat!!!

21 aralıkta nar kırma ritüeli var bir de. narın bolluk, bereket, çoğalma ve doğruluğu temsil ettiğine inanıldığından 21 aralık akşamı evin içinde nar patlatılıyormuş. bir nevi batıl inanç ama zevkli olduğundan son birkaç senedir evimde gerçekleştirdiğim bir eylem. işe yaramadı diyemem.

bunu okuyup da silmarillion, hatta unfinished tales, morgoth's ring falan okumayınca cidden çok ama çok eksik kalıyor. lotr'de geçen bir sürü isim, kavram ve yerin tarihçesini bilince bunu alıp baştan okumak çok daha zevkli. mesela aragorn barahir'in yüzüğünü gösterdiğinde barahir'in kim olduğunu, o yüzüğün binlerce yılda başından gelip geçenleri bilmek -ki sauron'un yüzüğünden çok daha ilginç ve hüzünlüdür hikayesi- moria madenlerinde balrog çıktığında, legolas 'balrog of morgoth' deyince morgoth'un kim olduğunu, balrogların katıldığı eski zaman savaşlarını hatırlamak, palantiri eline alan gandalf'ın 'feanor'un ellerinden çıkma' dediği kitapta olan, filmde olmayan sahnede koca feanor'u yadetmek, aragorn hobbitlere beren ve luthien şarkısını söylediğinde beren ve luthien destanını hatırlamak, lothlorien'de 'aragorn of dunedain' dediklerinde numenor'u hatırlayıp efkar yapmak, ne bileyim daha bir sürü şey var. hele de sauron'u sırf lotr serisinden görenler hiçbirşey görmemiş oluyor. herifin lotr'de yaptıkları, silmarillion'dakilerin onda biri değil.

kılmaya başlamadan önce ve sonra hayatımı maddi manevi değiştiren ve düzene sokan ibadet. ilk başlarda şeytan gerçekten çok fazla vesvese, bahane sunuyor ve bıraktırıyor. 40 gün düzenli kılarsanız günde 1 vakit bile olsa en sonunda artık yemekten sonra çay gibi zevkli hale geliyor. günde birkaç kere bu dünyanın, gerçek hayatın tarlası olduğunu hatırlıyorsunuz.

avusturya'daki am himmel yetimhanesi'nde kalan 6 yaşındaki werfel'in, ikinci dünya savaşı sürerken, noel'de kendisine amerikan kızılhaçı tarafından verilen yeni ayakkabılar için yaşadığı mutluluk...
yıl 1946. fotoğraf life dergisinde yayımlanmış.


(görsel alıntıdır.)

ufacık şeyleri sorun eden insanların ders alması gereken bir fotoğraf bence bu. koskoca dünyada kimsesiz, savaşın ortasında bir çocuk ama bir çift ayakkabı onun için bunların hepsinden önemli bir mutluluk kaynağı o an için...

bunu yapmayı başaran kaç kişi vardır sizce dünyada? biz çok daha fazlasına sahip olduğumuz halde yetinmeyi bilmiyoruz. mutlu olmak için her zaman koşullarımız var. hayat mutluluğu bu kadar fazla koşulu olan insanlara kolay kolay tattırmaz.

özdemir asaf-cizik şiiri.

geleceğim, bekle dedi, gitti..
ben beklemedim, o da gelmedi.
ölüm gibi bir şey oldu..
ama kimse ölmedi.

(bkz: duman)

bir ay, karbonhidratsız, bakliyatsız, glutensiz, sütsüz, peynirsiz "yaşayabilip" unun ekmeğin şekerin tadını unutup, can sıkıntısından bir mozaik kek+çay kombinine teslim olmak, uyuyan devi uyandırmak...

heval arkadaş yoldaş demektir. kürtçe bir kelimedir ancak kurtcedeki çoğu kelime faşist beyinsizler tarafından saçma salak amaçlar için kullanılmaktadır. örneğin keko kurtcede abi anlamına gelmektedir ve ergen genellikle zincir takıp sokak köşelerinde sigara içen anlamlarını bilmedikleri kamyon arkası sözler söyleyenler için kullanılır. lavuk kurtcede erkekler için güzel hoş anlamına gelen (yazımı konusunda emin olmadığım) kelimeden gelir. bu ve bu gibi kurtcede güzel anlamlar ifade eden kelimeleri sindiremeyenler böyle amaçlar için kullanır ve kendilerini küçültürler. ne kadar yazdıkları ve kullandıkları fark etmeden bizim için hala aynı anlamı taşıyacaktır.

sadece babası vefat edenlerin anlayacağı bir duygudur.
(bkz: kardeş payı) dizisinin 14. ( efsane ) bölümündeki müthiş sahnedir.

bekar kadınlara ve erkeklere "ne zaman evleneceksin?" diye baskı yapmak.
çalışan insanların maaşlarını aşırı derecede merak etmek.
çocuklu çiftlere "eee kardeşi ne zaman yapıyorsunuz?" diye densiz sorular sormak.
inşaat izlemek.
tanımadığımız insanlara hanımefendi/beyefendi diye hitap etmek yerine abla/yenge/abi/dayı diye hitap etmek.

önümüzde ki hafta epic games store'un ücretsiz olarak vereceği strateji oyunu.

siyasilerin umurunda olmayacak, çaresizlik yüzünden hayatına kıymış gençtir. insanlar bile bile çaresiz bırakılmak isteniyor, verecekleri bir paket makarnaya muhtaç milyonlar olsun isteniyor. bu durumu umursayan insanlar ne yazık ki yine aynı ya da benzer durumda olan insanlar. ve kimsenin bir şeyleri değiştirecek gücü yok.
bu kişinin kendisine tek kızdığım nokta 3 çocuk sahibi olması. bu da aslında kişinin değil toplumun sorunu. çok fazla yerde insanlar evlenip çocuk yapmayan kişilere eksik gözüyle bakıyor. biraz kalıpların dışına çıkmak istemeyenler de bunun üstüne düşünmüyor, kendilerine ne öğretildiyse onu yapıyorlar. sonuç olarak da fakir daha fazla fakire sebep oluyor, çaresizlik daha fazla kişiye bulaşıyor.
ülke olarak siyasi, ekonomik, kültürel, toplumsal o kadar çok sorunumuz var ki. nereden, nasıl başlayacağız, neyi nasıl çözeceğiz bilmiyorum. gittikçe dibe batıyoruz. ve ne yazık ki bu genç, çaresizlikten dolayı canına kıyan tek genç olmayacak.