dopamin salgılatır. ihtiyacımız var bu aralar malum.

özetle evlilik törenidir.

iki insanın bir hayatı birleştirmek için girdikleri yolun bir dönemeci, bir durağı denebilir belkide.

evliliklerini şatafatla, eğlenceyle, ne bileyim bana göre işkenceyle taçlandırmak isteyen insanların tercih ettiği tören şekli.

ortadoğu ülkeleri (ve dahi türkiye dahil) tarafından genelde abartılan, günlerce süren seromonilerle devam eden bir tören.

düğünlere harcanan paralar dudak uçurtacak cinsten. salondu, organizasyondu, gelinlikti, damatlıktı, çalgı çengiydi, yok efendim yemeğiydi ıvırı zıvırı derken akıl tutulması yaşatan paralar harcanıyor.

genelde 'bir kere evleniyoruz canım' cümlesi devamında ucu bucağı olmayan adet ve kültür gösterimi hallerle yapılan organizasyonlar ve o organizasyonlara dökülen paralar.

para benim kırmızı çizgim arkadaş. daha az para harcansa belki katlanabilirim. şaka şaka benim altından kalabileceğim durumlar değil.

tercih eden, seven çok tabi. ama bana hep garip gelir. iki insan evleniyor diye neden bu kadar tantana çıkıyor anlam veremem.

içimde kalmasın diyenler olur belki ne bileyim benim içimde öyle bir şey varsa zaten kalmasın der çeşitli meditasyon teknikleriyle o iç karışıklığı ve tutukluğu dışarı çıkarırım.

pandemi dolayısıyla iki senedir pek göremiyoruz tabi artık. en büyük yeğenim pandeminin başında yaptı coronayı bahane edip gitmedim. bir küçüğü başka ablamdan kendileri onunkine katıldım vallahi ortama ayak uydurup göbek bile attım. sefam olsun oh. küçük olanın ki tabi daha sadeydi. bahçede abartısız daha sakin ve pandemi kurallarına uydurulup daha kısa sürdü. yıllar sonra ben de düğün görmüş oldum.

tercih etmem edene de niye ediyorsunuz demem. ama 'çok para az etmen guzum' derim tabi içimden. düğün yapın yapmayın demiyorum ama lütfen beni çağırmayın. saygılar efem.

bu akıldan yoksun özenti ateistler neden sürekli islama sataşır, islamı aşağılamaya çalışır. senin buna inanmıyor oluşun sadece seni bağlar.

millette hanımefendi var.
bende de 8 kiloluk deve.
mahalleyi kesiyor kerata

ya çok güzel bir kitap okunurken ya da kafa çok uzaklardayken kitap okumaya çalışılınca ortaya çıkan durum.

iktidara ne kadar gülüyorsam muhalefetin atıp tutmalarına da o kadar gülüyorum artık. senelerdir olduğu gibi bu sözünde arkasında durulmayacağı belli. artık olanlar danışıklı dövüş savımı iyice güçlendiriyor.

“bir akşam-üstü pencerenden bakıyordun
ağır ağır, yollara inen karanlığa.
bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya...
o geçen ben değildim.
bir gece, yatağında uyuyordun...
uyanıverdin birden, sessiz dünyaya.
bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,
ve karanlıklar içindeydi odan...
seni gören ben değildim.
ben çok uzaktaydım o zaman,
gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya.
artık beni düşünmeye başladığından
bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya...
bunu bilen ben değildim.
bir kitap okuyordun dalgın...
içinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.
genç bir adamı öldürdüler romanda.
korktun, bütün yininle ağlamaya başladın...
o ölen ben değildim...”

özdemir asaf şiiri.

1976 yapımı olup, televizyonda ayda mutlaka bir sefer denk gelinen türk filmlerindendir. türk filmi denince, boş bir film değildir, mesajı vardır. ertem eğilmez' in yapım firması olan arzu filme ait olan yönetmenliğini orhan aksoy'un üstlendiği yeşilçam klasiğinde münir özkul, adile naşit, ıtır esen, şevket altuğ ve ayşen gruda gibi isimler yer alır. zaten bizim "turşucu" münir özkul ve adile naşit' in varlığı bile başlı başına bir olaydır.

--! spoiler !--

fakir ama gururlu bir adam olan rıza, işportada çeşitli işler yaparak karısı adile ve 5 çocuğundan oluşan kalabalık ailesini kıt kanaat geçindirmeye çalışan biridir. ailenin tüm fertleri, işportacılık, fabrikada işçilik gibi işlerde çalışıp geçinme derdindedirler. kızları ayşe evlenince yeni damat zihni de onların evine iç güveysi taşınır. zengin bir babanın tek çocuğu olan oktay ailenin en küçük oğlu olan murat' a araba ile çarpar ve rıza'nın kızını kaçırır.

film boyunca oktay denen it kılıklı çocuktan çok oğluna tapan, onu bu denli şımartan, oktay için bütün dünya ölsün diyen gıcık, zengin babasına laf saydırıp dururum. bizde babayız, insan evladını böyle mi yetiştirir?

filmin sonunda oktay'ın babası "öldürdün oğlumu" der. "onu ben değil sen öldürdün" der rıza baba.
"niye yaptın niye" sorusuna "ailemin şerefi için" der rıza baba ve film biter.

--! spoiler !--

adminler niye atmıyorsunuz bu adamı illa sözlük olarak komple davalık olmamız mı lazım adam açıkca suç işliyor

evlatlarımın geleceği.

ben düne kadar bir kendimi dert ediyordum. kafa tertemiz.

ya bugün?

-keyfe keder boyalıdır.
-değişeni yoktur.
-muhayyer.
-dosta gider.
-yer uçağı.

ezginin günlüğü, yeni türkü, bulutsuzluk özlemi vs gibi ve bu kategoride olan grup ve müzisyenlerle çalışmış olan piyanist.

önceleri tünel'de herhangi bir müzik mağazasında, rastgele piyanolardan birinin başında oturup takıldığı çokça görülmüştür.

hayır armysuzy benim!

günaydın canlarım hafta içi çalışıp hafta sonları evde oturmaya hazır mısınız ? *

etme gomercan!
yürü üstüne üstüne
tükür yüzüne celladın
fırsatçının fesatçının hayının
dayan kitap ile
dayan iş ile
tırnak ile diş ile
umut ile sevda ile düş ile
dayan rüsva etme (bkz: ahmed arif)
sözlüğü...

samimi , anlaşılma gibi bir derdi olan insandır.

n'apalım anlamsız random atmak yerine smile atıyoruz. zaten etkili iletişemiyoruz yazarken. jest yok mimik yok tonlama yok tavır yok. kuru kuru yazı. bir nevi emojiler ile ruh hali yansıtılabilir dimi? yoksa niye icat ettiler bu seveyimsonik şeyi..?

çok konuşmaları. sessizliğe alışkın biri için azap gibidir.

gün batımı'nın en güzel izlenilen yeridir.

sabah french press'imi kırdığım için az önce bir cerrahi maske ile kahve demledim. kazanım gibi kazanım bence.

not: evony'lerle olmuyor, gratis'te falan ucuz dandikleri var 10 tanesi 3 lira mı ne, onlar canavar.

bir su kabarcığının donma aşamalarını gösteren dört aşamalı görsel;

bonus olarak oluşma sırasındaki gifi;