cern'de parçacık fiziği üzerine çalışan kuzenim.

anne tarafımdan sülalemdeki tarihi kişiler üzerine yazılmış koskocaman bir kitap var. fakat benim imrendiğim tek kişi, baba tarafımdan olan bu kuzenim.

yarın çalışarak kutlayacağım bayramdır. kulaklığı takıp elime kürek alıp ahde vefadan kara bulutları kaldır aradan ı açarak dans ederken toza toprağa bulanıp kendimden geçeceğim. 1 mayıııııııııs 1 mayıııııııs işçinin emekçinin bayramııııı dattararattattat....

bizim televizyonlarda her sene, özellikle bu aylarda, hava sıcaklığının mevsim normalleri üzerinde seyrettiğinden, bilmem kaç yılın rekoru kırıldığından bahseder. kimse demez neden böyle oluyor, neden havalar dengesiz bir şekilde ısınıyor.
çünkü o haberleri kimse izleme; biz kendimizi kurtarma peşindeyiz, gelecek nesiller umurumuzda değil.

bir kaç sene öncesine kadar hatırlıyorum, yılbaşı akşamı bir metre kar olurdu yerde. hatta kartopu savaşıyla yeni yıla girerdik.
ben eskişehir'deyim, ayazıyla meşhurdur ankara gibi. ama bugün baya güneş var, sanki bahar havası.

bazıları ilk şansı da hakketmemekle birlikte, kimse ikinci şansı hakketmez.

kişilerin bir araya geldiklerinde yeme içme sosyal aktivite gibi yaptılari harcamalarda hesabı ödeme durumu toplumda genelde erkek olarak bilinir. eğer kadın çalışmıyorsa haliyle erkek ödemelidir fakat kadında çalışiyor belli bir gelire de sahipse bence ortak ödenebilir. sinema yi kadın odese yeme içmeyi erkek odeyebilir yada örnekler değişebilir. bazı erkekler hesabı erkek adam öder diye söz ederken bazı kadınlar ise ben çalışan bir bireyim hesabı bende ödeyebilirim diye düşünebilir.

üniversite okurken ramazan ayında oruç tutmadığım için kendilerine sofu/softa takımı diye geçinen haddini, kendini ve bilhassa mensup olduğu dinini bilmeyen bir kaç sevişgen tarafından darp edilmek istendiğim durumdur. bileğimizle ve can dostumuzun verdiği destekle, itleri al aşağı etmiş olmanın mutluluğuyla ifade vermişliğimizde vardır evelallah..

sanat eseri midir bilemem ama manidar bir çizimim.*

ilk sezonu harika olan bir dizidir. hatta öyle harika ki resmen senaryonun tüm güzel kısmını ilk sezona yığıp devamını sadece beğenildiği için çekmişler gibi. özellikle de 3. sezon 2. bölümde dayanamadım ve diziyi bıraktım. zamanla ilgili her teori mükemmel ve beyin sulandırıcıydı ancak farklı bir evren bir tık fazla olağandışıydı. eğer listenizdeyse kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim, hatta ilk sezonu büyük bir hız ve heyecanla bitireceğinize iddiaya bile girebilirim. tabii 3. sezonu bitirebilirseniz lütfen bana da sonunu söyleyin çünkü şahsen ben devamını izlemeye katlanadım.

sosyal fobinin belirtileri fiziksel belirtiler, duygusal belirtiler, bilişsel belirtiler ve davranışsal belirtiler olarak 4 gruba ayrılır. tüm diğer kaygı bozukluklarında olduğu gibi aynı kökenli ve aynı türden belirtiler gözlenirken, sosyal fobiye özgü belirtiler de vardır. şurada birkaç örnek.
baş, çene ve göğüs ağrıları
kalabalıklardan kaçınma
kendisi ve olası durum hakkında olumsuz düşünceler
korku, utanç, kaygı ve öfke hissetme
kızarmak
terlemek
göz teması kurmaktan kaçınmak
kalp çarpıntısı
titremek
baş dönmesi, bayılacakmış gibi olma hissi
gözü hiçbir şeyi görmemek, sadece olumsuza odaklanmak
karın ağrısı ve mide bulantısı
çişinin geldiğini hissetmek
ses kısılması ve ses titremesi
göz seğirmesi...
(bkz: kim korkar sosyal fobiden)

ah benim güzel istanbul’um

*karaköy/eminönü-kadıköy vapurundan çekilmiştir.

içinden genelde "abi yarıldım şu tanımına yav" çıkan belirteç. yarıl kardeşim yarıl da, biraz da hanımlar mı yarılsa???

not: şaka.
ikinci not: belki de değil.

katılmadığım önermedir. insan kendini para için ya da başkası için geliştirmez. kişisel gelişim, insanın olabileceği en üst noktaya çıkabilmesi için kendine merdiven inşa etmesidir. bunu başka bir amaçla yaptığında ise o merdivenin sağlamlığı şüpheli olur, insana yarar sağlamaz hatta korku bile sağlayabilir.

markete giren kedi kadar normal bir durumdur. hayvancağız acıkmış yiyecek aramaya çıkmış.

bir tane market çalışanı gel yavrucuğum deyip bir parça ekmek uzatsa böyle şeyler olmazdı.

neden daima o hiç kırmak istemediklerimizi kırıyoruz? o çöp neden dönüp dolaşıp daima sakınılan göze batmak zorunda? neden hep başımızın üstündekini yuvarlıyoruz ilk önce uçuruma?

dönüp hayatıma bakıyorum. tepeden tırnağa bakıyorum, sağdan ve soldan, önden ve arkadan, hatırladığım ilk ve son noktadan. daima ve ısrarla en çok kıymet verdiğim insanları kırmışım. en çok sevdiğim, en çok merhamet beslediğim, saçının teline zarar gelirse naparım diye dertlendiğim insanlar. en çok onları incitmişim. bunun farkına yeni varmıyorum üstelik. yıllar evvel fark ettim. yıllardır aldığım yol ancak bir arpa boyu. çektiğim oku en çok kıymet verdiklerimin kalbine saplamakta ne kadar da yetenekliyim. yazsam sanki binlerce satır yazacağım ama biliyorum benim içimden dökülecek hiçbir cümlede yanıtı yok bu soruların.

bana kalan kocaman bir yorgunluktan başkası değil artık. belki de hepsi “her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiğidir”: kırmamaya çalışmanın paramparça ettiği.

son zamanlarda gördüğüm en yararlı sözlük olayı. genelde es geçiliyor ya da yaşam tarzı olarak fazla su tüketimine mecbur bırakılıyoruz ama bu böyle olmayabilir. yaşam tarzı dahil hepsi değişebilir ama bu tükenişe bir farkındalık yaratmak lazım.

hayatımda hiç duymadığım kelimeleri sayesinde öğrendiğim yazar. yine ortamlarda hava atmam için bir sebep daha.* ayrıca #248322 no'lu tanımındaki şarkıyı şahsıma kazandırmıştır, ilginç bir biçimde şarkı hoşuma gitmiştir ve dinliyorumdur. teşekkürler efendim. *

en çok emek verdiğim ve en sevdiğim fotoğrafım.

bekliyorlar yol ağzında bilmem ne bıdı bıdı.
yeter ulan.

tanım: her yerde aynı şarkıyı duymaktan bıkmış bir yuzırın isyanını anlattığı başlık.

aslında gayet manidardır. köpek gibi pişman olmuştur.

-niye meşgule attın?
+niye meşgule atmayayım?
-öylesine aramıştım.
+öylesine arama.