seneler boyu ince ele sık doku şiarı ile biriktirdiğim dostluklar bana yetiyor. sayıları çok mu derseniz , bir elin parmaklarını geçmez. topu topu 4 kişi.

onca senede ancak bu birikimi yapabilmişim. son dönemlerde dışarıdan gözlemlediğim ise şu; bizim bu kadar senede biriktirdigimizi, millet 2 bilemedin 3 ayda harcıyor.

böyle bir tüketimin olduğu ortamda macera aramaya gerek yok. kabuğumuza çekildik, bekliyoruz.

yoldaş'ın üzerine biraz daha gidersek böyle, şu tehdit ile karşılaşabileceğimizi düşünmeye başladım.

şampuan kullanmadığım için marka veremeyeceğim başlıktır.

şampuan yerine ayvalık vakıflar köy tipi saf zeytinyağı sabunu kullanıyorum.

dünyanın en güzel uykusudur. eğer üstüne bir battaniye örtülmüşse yatağa gitmeye gerek yoktur.
tv izlerken uyuyanların en iyi bildiği uyku şeklidir. tepemde hadi yatağa git baskısı olmasa ben hep kanepede uyurum.
edit: başlık düzeltilse keşke

bir barta kulesi üstünde babamın öldüğü yaştayım.

university of connecticut'ın ncaa şampiyonu olmasında richard hamilton ile birlikte büyük rol oynamış sonrasında chicago bulls tarafından draft edilmiş tombiş oyun kurucu.

2003- 2004 ve 2004-2005 yılları arasında beşiktaş'ta oynamıştır. özellikle 2004-2005 sezonunda, beşiktaş müessese kulüplerinin karizmasını çizerken ciddi bir performans sergilemiştir. o kadro da beşiktaş'ın kafası kırıklar kontenjanından ratko varda'nın da yer aldığını söylemekte fayda var. khalid o sezonu 21 sayı ortalaması ile bitirmişken, varda ise 18 sayı ortalaması tutturmuştu.

sezon başında beşiktaş için play-off'lara kalmanın başarı olacağı düşünülürken, hobbit khalid ve kafası güzel varda enteresan işlere imza atmış ve beşiktaş'ın final oynamasını sağlamışlardır. önce 3 şişe tuborg açıp, tuborg pilsener'i süpürmüşler ardından sezon içerisinde iki kere kıtırdattıkları ülkerspor'u parkeden silerek muazzam bir başarıya imza atmışlardır.

o yıllarda finallerin müessese takımları arasında oynanması alışkanlık haline gelmişti. ülker-efes çekişmesi bunun odak noktasını oluşturuyordu. sonra tofaş'ta bu işlere karıştı. şirketini koparanın parkeye reklam için çıktığı bu dönemlerde müessese kulüplerine hooop birader burada kulüp takımları da var diyen beşiktaş'ın oyun kurucusu olan khalid el amin'i beşiktaş taraftarları işte bu yüzden kolay kolay unutmaz.

tabi bu sevimli hobbit'in birde ritüeli vardı. abimiz ne zaman serbest atış kullansa ve serbest atışını başarıyla sonuçlandırsa, beşiktaş taraftarı ''amin'' diye bağırırdı. tabiri caizse tribünleri imana getirmiştir. bizde az bağırmadık. adam sağ olsun bizi de beşiktaş maçlarında imana getirdi.

o sezon cidden güzel bir sezondu. her ne kadar takım şampiyon olamasa da parkeyi müessese takımlarına dar ettiği için asla unutulmadı. halen beşiktaş'ın şampiyon olan kadroları kadar değerli ve özel olarak addedilmeye devam etmesinin sebebi de budur. ülker serisinden yıpranarak ve dar rotasyonla gelen o takım serinin ilk maçını son anlarda kaybetmeseydi belki de bambaşka şeyler konuşacaktık. ama o heyecanı bizlere yaşattıkları için hepsine teşekkür ederiz ve amin *

ha bu arada khalid'in lakabı tombul kelebekti. beşiktaş'tan sonra türk telekom'un yolunu tuttu ve hımbıl kelebek olarak türkiye ligi macerasını 2 sezon sonra tamamladı.

herkese merhaba,
sizler için hüzün candır ile beraber hazırladığımız “ama kafamız nasıl güzel” adlı radyo programımız ilk bölümüyle bu akşam 23:00’da başlıyor.
bugünün konusu olarak “biz çocukken” başlığını seçtik.
nasıldı çocukluk yıllarımız, neler değişti, neleri özlüyoruz o yıllara dair…
saat 23’te kafa sözlük radyo’da hep birlikte konuşalım…

özellikle kadına yönelik baskıların ağır olduğu erkek egemen toplumlarda bana stockholm sendromunun yansıması gibi gelir. hayatı boyunca ezilen, baskı gören, hayallerini yaşama şansı olmayan, hayatını baskı ve kurallar hapishanesinde geçiren kadın, oğlan çocuğu doğurup anne olduğunda övülür. oğlu üzerinden değer kazanır. yaşlandıkça söz hakkı artar. kocası dahil hiç kimse tarafından dinlenmeyen kadını, oğul ana hakkı der dinler.
oğlan evlendiğinde başlayan güç kavgasında hayallerini yaşayamayan ve biz kaynanamızın yanında oturamazdık bile diyen kadın kendi nemesisine döner. gelin-kaynana-oğul ilişkisi taraflardan biri bu kısır döngüyü kırana kadar devam eder.
kişiliği yeterince oturmamış ve anne-oğul, anne-sevgili ilişkilerin ayrı tutamayan erkeklerin bu kısır döngünün devamında rolü büyüktür.

nereye gideceğini ve kimlerle beraber gideceğini söylemeden çıkmak

çilek, muz, kiraz.

cidden emek var belli. bu güzel mini diziyi oluşturan, seslendiren kim aşırı merak içerisindeyim..*

bir babanın kendi başaramadığı, peşinden gidemediği hayallerini çocuklarına yüklenmesini konu alan hint filmi.

--! spoiler !--

vakti zamanında iyi bir güreşçi iken "aç kalırım, geçinemem" düşüncesiyle güreşi bırakan bir adamcık var. günün birinde kalkıyor bi oğlum olsun da onu güreşçi yapayım hayallerimi o gerçekleştirsin diyor ama oğlu olmuyor. 3 tane nur topu gibi kızdan sonra vazgeçiyor seninki tam bu seferde kızlarının erkeklerle kavga ettiğini ve onları dövdüğünü öğreniyor. hemen cinsiyetçi tutumundan silkelenip kızlara yüklüyor "ülkeye altın kazandırma" hayalini. tabi kızlara soran eden yok siz ne istiyorsunuz hayaliniz falan var mı diye doğruca antrenmana.

kızlar başta istemiyor tabi sonra bunlara bi arkadaşı akıl veriyor "mal mısınız bakın ben evlendim babanız sizi güreştirecek ne işiniz var bu yaşta koca evinde" diye bunlar da güreşek bari diyorlar. kısaca bir hapis hayatını diğerine yeğliyor ve başlıyorlar çalışmaya. tabi zaman geçince alışıyor bu ikisi de derken her azmeden gibi ingiliz oyunlarında altın kazanıyor büyük olan. klasik.
--! spoiler !--

eskiden yurtdışı ülke videolarında karpuzun dilimle satıldığını görüp eheh ehe ehe yapardık. ne demişler gülme komşuna gelir başına!

çok evlencevi biv yavın oluyov dediğim yayındır.* şarkılar süper de asıl siz aşırı süpersiniz. gülüşleriniz beni öldürüyor.*

yukarıdaki yazar mikrofonu freud'a uzatmış.
freud: aşk yoktur libido vardır.

doğduğum, büyüdüğüm ve şu an için yaşadığım şehir.
insana sevdiği yer diken tarlası olsa bile gül bahçesi gibi gelir, sevmediğinde ise cennetten bir köşe olsa da cehennemi yaşatır. ankara'm da o misal işte. içinde sana ait sevebileceğin bir şey veya bir yer varsa mutlu olacak bir hava solursun kendine ve gökyüzünü seyredersin bütün mavileri özlediğinde.
her ilçesinin özeldir benim için. anılarım neredeyse benim ruhum orada. anıtkabir' de çocukluğum, kızılay' da gençliğim, aşti' de vedalarım, hamamönü' nde tarihim, ulus hali' ndeki balık kokulu alışverişlerimiz, merakla incelediğim çıkrıkçılar yokuşu, kuğulu parkım, dikmen vadim, ben her yerdeyim.

yaşarım mesela..

benim var mesela, en yakın dediğim arkadaşım şimdi yedi kat yabancım oldu.
bazen yabancı olması için din, dil, ırk, ülke, mesafeden çok daha basit bir şey yeter; artık eskisi gibi olamamak.
yanında iyi hissettiğin, derdini-sevincini paylaştığın, gününü birlikte geçirdiğin, yeri geldiğinde ailenin bile önüne koyduğun insanın herhangi birinden farkının kalmadığını görmek verilen emeğe üzülmekten başka bir şey bırakmaz geriye.

l’éternité şiiri ile tanıştığım ve yalnızca bir dize ile aklımı bulandıran şair. l’éternité şiirinde bir dize var, rimbaud bunu iki kere kullanıyor ve une saison en enfer'de bu dizeyi değiştiriyor.

"denizdir giden güneşle" (c’est la mer allée avec le soleil) bilinen ilk hali fakat une saison en enfer'de ikinci halini alıyor. "denizdir karışan güneşe" (c’est la mer mêlée au soleil)

şiirleri basit bir kelime oyunu olarak görmemek gerekir diye düşünüyorum, rimbaud her kelimeyi özenle seçiyordu yazarken. neden giden yerine karışan olarak değiştirdiği üzerine uzun süre düşündüm. rimbaud giden derken ölüm ve mutlak kavuşmayı mı ifade etmek istiyordu? gitmekte bir sonsuzluk var, iki sonsuzluğun mutlak buluşması fikri.