huyum kurusun romantiğimdir. hikayem şudur;

ağaçlık bir yoldan geçiyoruz ve diyalog gelişiyor.

-benimle bu hayat yolunda yürür müsün?
diye sorarak elimi uzatıyorum. o da elimi tutuyor ve o yolu yürümeye başlıyoruz.
hikaye bu.

gündüz de uyuklayan insan olabilir.

bu başlıkları gördükçe sizin tanıştıklarınız kadınsa ben neyim diye düşünüyoeum*.

ne istediğini bilmemek karakter özelliğidir, kadınlarda bulunan fazladan x kromozomu* ile alakalı değildir*. lütfen şu kadınları bir salın artık. her gün açılan şu kadın, kadın böyledir, kadının şöyle olması başlıklarından bıktık artık.

(bkz: erasmus muharrem)

sahaf var sahaf var dedirten başlık. yazılan tanımlara katılmakla beraber uzun zamandır -ihtiyaç olmadığı sürece- sahaf dışında bir yerden kitap almam. çok dolaşmak gerekiyor işinin hakkını veren birisini bulmak için. ama bulduğunuz zaman da bırakmamak gerek. sahaflarla genelde arkadaş olmak için çabalarım. çoğu da tatlı insanlar çıktılar. ne muhabbetler dönüyor o sahaflarda. bazen nazım hikmet'i çekiştirirler bazen necip fazıl'ı. eski basımlara da hâlâ gereken değer verilmediği için kolayca bulabiliyorum. ilk 20tl diyor biraz pazarlık sonrası 10 oluyor o. bazısı da var ihtiyacın olduğunu bildiği için arttırıyor da arttırıyor. valla herkes ekmeğinde tamamen insanından insanına değişen durumdur.

bu antidepresan meselesi ben savaşçıyım diyen avellere kadar düştüyse yazık gerçekten.

hayata karşı son derece dirençli olabilirsiniz, sorunlarla başetme yöntemleri geliştirmiş olabilirsiniz, dirayetli, çelik gibi iradeli olabilirsiniz ama beyin kimyanız bozulduğunda bunlar bir hiçtir. insanların mutluluk mutsuzluk anlayışı bir hayli saçmadır. başına bir iş geldiğinde, kötü bir olay yaşadığında çok mutsuzum diye zırlamaya meyillisiniz ama mesele bu değil. bu sadece gelip geçici bir acıdır ve acının vakti dolduğunda sağlıklı, pozitif ruh halinize dönersiniz.

peki ya beyin kimyanız bozuksa? işte o zaman s.ktiri boktan müzikleriniz, acıyla mücadele yöntemleriniz hiçbir işe yaramaz çünkü her an acı çekersiniz. her an mutsuzsunuzdur. işte bu noktada devreye ilaçlar giriyor. ilaç kullananı küçümsemek, yargılamak ya da kullanmayarak acılarla başettiğini sanmak için hayatı boyunca sağlıklı kalmış, acı nedir bilmeyen şımarık bir s.k kırığı olmak gerekiyor. görüyorum ki sözlükte bolca varlar.

support verilmesi gereken bir çaylak yazar, doyurucu tanımlarına maşallah diyelim.

yaptığı her işin hakkını vererek oynayan tiyatro, dizi ve sinema oyuncusu.

şimdilerde alev alev daha önce avlu dizisi ile severek izlemiştim. oyunculuğu zaten mükemmel. bu iki dizi haricinde asıl en sevdiğim işleri;” bir kadın bir erkek” ve “bir kadın bir erkek iki çoçuk” idi. demet evgar ” zeynep”, emre karayel’ de “ ozan” karakteri ile diziye hayat vermişlerdir. dizi zaten iki kişilik diğer oyuncuların sadece sesleri var. çoçuk serisinde de +2 çocuk ekleniyor. canım sıkıldıkça açar açar izlerim hala bilmem kaçıncı tekrarlarını. unutmadığım bölümlerden biri düğün günleri diğeri de zeynep’in doğuma girdiği bölüm. bipli bipsiz anlarda oluyor tabi.

türklerin araplara yaptığı hizmetin sayısı belli bile değilken, arapların arkadan hançerlemesi bir cevap olabilir mi bu düşmanlığa? bence onların bize düşman olduğu kadar biz onlara düşman değiliz.

hem bu durum var bende de hemde birisi de olsun istiyorum hayatimda yeni. taniyabilecegim, ondan biseyler ogrenebilecegim, sevgisini sadakatini hissedebilecegim.. ama sonra yok boyle biri diye de düşünüyorum. boyle bazende cok guzel giden bi ilişkinin içinde bulmak istiyorum kendimi hiç tanışma işlemine girmeden. buda imkansiz tabi.. öyle karışık işte.

ben birilerini gördüm sanki.
bir yazar, is back.

bilhassa gençlerin yalnızca oyunculuğuyla tanıdığı, müzisyen tarafı pek bilinmeyen şahane bir sanatçı. o kadar güzel şarkıları vardır ki, ilk dinleyişte yakalar insanı. kendine has sesi, şarkılarında anlattığı hikayeler, şarkıların bestesi hepsi çok özgün, çok güzel gelir bana. ilk aklıma gelenler: nasıl anlatsam, tutsana ellerimi, olmaz, gidemediklerimiz, kördüğüm... isterim ki iyi müzik dinlemek isteyen herkes biraz da hümeyra dinlesin.

hiç unutamadığım, ömrüm boyunca unutamayacağımı bildiğim bir insan.

haddi, hududu, sınırı bilip bilmemek konusunda turnusol aynı zamanda. intiharı ile ilgili, insanları özendirip özendirmeme meselesi ile ilgili daha doğrusu, görüş beyan edemem. bilin bakalım neden? çünkü haddimi biliyorum.

"intihar, öyle birini görüp özenerek verebileceğiniz bir karar değil."
"çektiği videoyla intiharın kıyısındaki insanlara cesaret verdi, çok sakıncalı."

bu ya da buna benzer bir tespit yapabilmek için uzmanlığınız olmak zorunda arkadaşlar. bi' kendinize gelin ya. ama mesela şunu söylemek için bir uzmanlığa gerek yok; kimi rol model alacağımız, neyden ne oranda etkileneceğimiz insanların problemi değil. kimse eylemlerine bunu gözeterek karar vermek zorunda değil. çocuklarınızın ebrar karakurt'u görüp lezbiyen olmaya ya da mehmet pişkin videosu izleyip intihar etmeye karar vereceğinden korkuyorsanız -bu ne kadar mümkün dediğim gibi bilmiyorum ve birçoğunuz da bilmiyorsunuz- dönüp aynaya bakmanız gerekiyor. her gördüğünden etkilenecekse, kendi karar verme mekanizmasını gördüklerini taklit etmek parametresine bağladıysa oturup sizin düşünmeniz, sizin eylemlerinizi yeniden kurgulamanız gerekiyor. sorumluluk alanınız başka insanları değil kendinizi, bir ölçüde de yetiştirdiğiniz insanı kapsıyor. ya da size çok süper, böyle kırılmaz falan, bi' de görüş açısını sınırlandırabileceğiniz, içine hem kendinizi hem de çocuklarınızı koyabileceğiniz bir cam fanus üretecek adres lazım. mutlu mesut yaşarsınız içinde.

elim ayağım tutuyor, yatalak değilim, aklım yerinde, başımı sokacak bir yerim var.

kazanacaksın biliyorum ama, kaç kez kaybettikten sonra onu bilmiyorum..

bindiği duraktan indiği durağa kadar telefonda aile içi tüm meseleleri ya da iş sorunlarını konuşan tiptir.

edip akbayram - güzel günler göreceğiz çocuklar

tık

sohbet ortamı ya da kişiden kişiye değişmekle beraber;

genelde;
peki, tamam,
hayırlısı olsun,
oldu o zaman,
evet, anladım...
gibi cümleler en etkili sohbet bitirme yöntemidir...
 
haa! kimisi kafa atar, kimisi "el fatiha" der, kimisi de başka bir şey yapar; onu bilmem!..