kanal tedavisi için gittiğim diş doktorunun diş hekimliği öğrencisi olduğumu öğrenince meslektaş indirimi yapması. gerçekten çok mutlu etti, 5 lira bile indirim yapsa yine mutlu ederdi.
bi topluluk tarafından sahiplenilmek, aidiyet hissetmek insanı çok sevindiren basit şeyler.
ileride kliniğim olursa ben de gelen öğrencilere ufak jestler yapıp onları mutlu edip şevklendirmek istiyorum.

başkalarını mutlu edecek herhangi bir iş yapmak. hayır işleri gibi.

kitap okumayı ve de edebiyatı seven biri olaraktan böyle bir şey olmazsa neden katılmayayım dediğim başlıktır. gayet güzel olabilir.

(bkz: su böreği)

*

işte bu dediğim kulüp. hiç bir yere sığmayan biri olarak geldim. *

çaylaklığın getirilmesi pekala kabul edilebilir fakat bu sistemin ilk getirilmesinde sıkıntı var bana göre. hali hazırda yazar olan kişileri çaylak yapmak bana göre abes kaçmış. madem çaylaklık getirecektiniz belirttiğiniz tarihten sonra kayıt olanları çaylak yapsaydınız. zaten üst üste onlarca entry girebilirdim fakat faydalı olmazdı. mesele 10 entry doldurmak değil mesele yararlı olabilecek entry yazmak. başlık altında yazılanları okudum. düzgün bir şekilde karşı çıkan da olmamış. siz böyle her şeyi sorgulamadan desteklerseniz işiniz zor.

2008 yapım özcan alper yönetmenliğinde ödüllü bir filmdir.

hayata dönüş operasyonu ve solculuk temalı bir film olması sebebiyle aynı tarz filmlerin çokluğu düşünülebilir. sonbahar onlardan değildir. yusuf karakterinin hapishane sonrası hayata uyum sağlama evrelerini izliyoruz, hem de muhteşem manzaralarla. dumanlı dağların ve yeşilliğin ortasında inandıklarımız uğrunda kaybettiğimiz şeylere biz de birer sigara yakıyoruz yusuf ile beraber. yusuf'un asla pişmanlığı olmadığını o koca dalgaların önünde dimdik durmasından anlıyoruz. öylesine korkusuz ve hazır. yusuf'un mikail adında bir arkadaşı var. aralarındaki konuşmaları izleriz ama aslında hiçbir şey eskisi gibi değil. yusuf eğer gitmeseydi o köyden, mikail olacaktı. mikail o köyden gitme cesareti bulsaydı yusuf...


filmin en can alıcı yeri sonu elbette. bir ağıt söylerler filmin sonunda. hemşincedir bu ağıt. (bkz: da im yusuf orti) bunu dinledikten sonra anneannem aklıma geldi. o da ölen kızının arkasından buna benzer bir ağıt yakmıştı. belki tek kelimesini anlamazsınız ama ölüm eğer notalı bir şekilde ifade edilebilseydi bu ağıt olurdu.

" devrim vaktiyle bir ihtimaldi ve çok güzeldi." tol'a selam olsun.

"ve seni görmek her zaman dünya 'nın en güzel şeyi olacak"

aklıma karayip korsanları dünyanın sonu filminde korsan kralı seçimleri geldi. yok mu herkesin kendine oy vermesi ?

kahvenin joker elemanıdır.
- günübirlik iş erbabıdır.
- istediği kadar çay içebilme özelliğine sahiptir.
- asla hesap ödemez, hatta hesap nedir bilmez.
- okeye aranan dördüncü elemandır.
- kahvede olmadığı zamanlarda şans oyunları bayiinde at yarışı kuponu kovalamaktadır.
- kupon yapılacakken öngörülerine güvenilmeyen adamdır.
- sipariş ettiğiniz tostun yarısını sorgusuz sualsiz koparan adamdır.

tırtıllar asla asla asla kahverengi bot giymeeeeezzz.

2016 da özel bir hastanede "hemşire" olarak asgari ücrete işe başladım. başlamak zorundaydım çünkü okul bitti atama bekleyemezdim. sadece 9 ay ara vererek 3 buçuk yıl boyunca asgari ücrete çalışmaya devam ettim. haftalık 60 saat. maaşımı soran kendini bilmezlere ne diyeceğimi bilemiyordum. kendim için değil, mesleğimin buna layık görülmesi yüzünden. tükendim. eni sonu atandım, yine hakkettigim değil ama en azından aileme söylerken utanmadigim bir maaşım var. bu özel ve devlet arasındaki uçuruma biri dur demeli. bu sömürüye birileri el atmalı. asgari ücrete mecbur bırakılmak, hatta bunu da aldığın için minnettarlik göstermen gerektiğinin empoze edilmeye çalışılması büyük hakaret. emeklerimizin, emeklerimizin karşılığı bu değil. buna mecbur kaldığınız için siz değil bunu size layık gorenler utansın.

hayattayken söylemek gerekir. çünkü mezartaşları ses duymuyor.

hatay'dan israil'e akan bir nehir. saat yönünün tersine aktığı için bu ismi almıştır.

zevkle bekliyoruz.
eda özülkü metin özülkü'den
seninle olmak var ya' yı çalarsan sevinirim.

(bkz: en çok başlığı ben açacağım ben açacağım diyen amele)

2008 yılında ilk teşhisim konuldu bir akıl hastanesinde. 2010 2011 yıllarında 2 aya yakın psikyatri kliniklerinde yattım.
yani ben tecrübeliyim arkadaşlar. ama hiç de öyle eğlenceli vakit geçirmedim.
allah kimseyi düşürmesin.

yobaz aile baskısıyla kendilerine oy verdirtecek rezil herifler.

bir julio cortázar kitabıdır.

büyük ve ilginç yazar julio cortazar kaybettiğimiz merhameti yerine koymamız için uğraşmış bu kitapta. arjantinli yazar bize zehirli et verip öldürmememiz gereken, aslında buna gücümüzün de yetmeyeceği hayvanları anlatıyor romanıyla. zihnimiz bir sirke dönüştüğüne göre bu kitap bizim için çok ideal olabilir.

julio cortazar bu kitabında hayvanlarla ilgili zihninizin labirentlerini daha da içinden çıkışmaz bir hale getirecek sorularla başabaş bırakıyor sizi.

hayvanlarla aranız nasıldır? onları sever misiniz? yoksa korkar mısınız onlardan? hiç kendinize ait bir evcil hayvanınız oldu mu? bir köyde ya da bir çiftlikte hayvanlarla zaman geçirdiniz mi? ismini sizin koyduğunuz bir hayvan oldu mu peki? hiç öldürdünüz mü bir hayvanı? herhangi birini? yediniz mi birileri tarafından öldürülen bir hayvanı? hiç ağzınızdan küçük tavşanlar fışkırıp yaşadığınız evin sağını solunu sardı mı? ya da bir kaplanla paylaştınız mı yaşadığınız evi birbirinizi rahatsız etmeden? evinizi fareler istila edip sizi bir köşeye sıkıştırdılar mı? hayatınızda aşk umuduyla var olan birine hamamböceği dolgulu çikolata ikram ettiniz mi hiç? hiç gerçekten canlı bir hayvan gördünüz mü sahi?

içinden çıkılamayan hem nalına hem mıhına öyküler cortazar’dan...

unutsana, ben varım, pencere, tek başına ve ben böyleyim gibi harika parçalara imza atan, güçlü ve karakteristik ses sahibi güzel sanatçımızdır.