canım bilir misin? ahmed arif leylâ'sına mektubu ulaşsın diye 25 kuruşluk posta pulu için hamallık yapmış, o kadar yoksulmuş arif. leylâ böyle bir aşka ikâmet ediyordu. n' için bu kadar ahmed arif dinlerim, okurum sanırsın? içimden sana akan o aşkı biraz olsun tarif etmek için ders alırım ahmed arif'ten.

böyle mukaddes bir sevdaya nail olmak.. benim aşık olduğum tek şairdir arif'im, öyle böyle değil.. arif'in leylâ'sı olmak........ ölüyorum bu sevdaya ya..... :(

hiçbir doğum kontrol yönteminin yüzde yüz koruma sağlamadığını bilmeyen kuş kafalıların, savunanları kuş kafalı olmakla itham ettiği bir cerrahi müdahale.

elbette her zaman öncelikli yapılması gereken korunmaktır ancak bunun işe yaramadığı zamanlarda ya da siz akıl edemeseniz de cinsel suç mağduru kadınlarda kürtaj en doğal haktır hatta ve hatta bir gerekliliktir. tüm bunlar olmasa bile, keyfekeder bir hayat sürüp sonunu düşünmeden ilişkiye giren bir kadından da bilinçli anne çıkması zor bir ihtimaldir. bir bebeğin istenmeyen anda, hazır olunmayan zamanda, bilinçsiz bireylerin avucuna bırakılmasının acısını günümüzün geri kafalı yahut psikopat insanlarında çok net gözlemleyebilirsiniz.

erkek olunca atıp tutmak kolay oluyordur eminim.

her ne kadar depresyonlu kişinin sinirini bozsa da, aslında doğru olan tavsiye.

link

hiçbir zaman eskimeyecek, değeri bilinmemiş bir filmdir. bir film düşünün ki; ilmek ilmek örülmüş bir senaryoya, kendi mizahi üslubunu yaratacak kadar özgün bir diyaloğa, dekor, kostüm, makyaj kısmında eşi benzeri görülmemiş bir renk cümbüşü sunan sanat yönetimine, üst düzey oyunculuklara, deneysel müziklere sahip olsun ve gişede çakılıp yönetmenine uzun süre film çekemeyecek kadar maddi zorluklar yaşatsın.

senaryosunu levent kazak'ın yazdığı, yönetmenliğini ezel akay'ın üstlendiği, başrolleri haluk bilginer ile beyazıt öztürk'ün paylaştığı ve kadrosunda güven kıraç, ayşen gruda, serdar gökhan, ragıp savaş gibi usta oyunculara yer veren bir filmdir.

sağda solda sataşan yazarları bile kibar kibar sataşıyor. daha ne olsun?

"oturdum."

kitabın en kısa cümlesine denk geldim. hâlbuki ne umutlarla açmıştım kitabı. belki de karşılaştığım cümleyle günüm değişecekti. "vay be nasıl da denk geldi" diyecektim. olmadı.

ibrahim tatlıses

"bir dağ başı yalnızlığı
yaşıyorum yeniden.
dağ başı yalnızlığı ölümden beter.
hiç kimse aramasa sormasa beni.
sen gelsen yeter."
işte bu güzel şair bu dizelerde de tam olarak beni anlatmış.

her zorlukla birlikte bir kolaylık vardır.

yaşayanları idolüm olarak görmem. hikayesi bitmiş , artık hata yapması imkansız olan ölmüşleri idolüm olarak görürüm. o da atatürk'tür.

h.sonuna uygun yüksek ses ve kulaklıkla.

uyum. insanlar 2000 lerden sonra, maddi-manevi, akli-fiziki, fikri-vicdani, o kadar çok kulvara ayrıldı ki, ( kesinlikle bu bir sorun değil, farklılık, çeşitlilik her zaman iyidir, aklın varlığının kanıtıdır ) bazen aynı çatıyı paylaştığı ailesi, dostları, yakın çevresiyle dahi, keskin ayrılıklara düşebiliyor. ama sorun şu ki, bu durum son yıllarda akılalmaz boyutlarda; biten evlilikler, dağılan dostluklar, ilişki kesilen çevreler ve nihayetinde, insanın kayıtsız yalnızlığına evrilmesi. ve bu gerçekten büyük bir problem. biraz fedakarlıkla, uyum sağlanabilir. farklılıklar dengelenebilir.

her burcun hali ahvali.
burçlara inananlara gelsin.

kulağa güzel gibi gelen fakat hiç de güzel olmayacak gelişmedir.

insanları dünyadan soyutlayacak, kendi içlerine kapanmalarına sebep olacak, olmayan insanlar varmışçasına yaşanacak ve aslında bir program bağımlılığı ortaya çıkacaktır.

uzaktan kumandalı televizyonların olmadığı dönemde evdeki çocuklar uzaktan kumanda niyetine kullanılıyordu.

kendi adıma özür dilediğim çocuktur. geçenlerde twitter'da bir sınav kağıdı paylaşılmıştı: öğretmenin sorduğu hayaliniz ne sorusuna "babamın iş bulması, borçlarını ödemesi" yazılmış. dünya en azından çocuklar için eşit olmalıydı. böyle bir dünya kurmak mümkündü yalnız yapamadık, yapacak gibi de değiliz.

kimin kulağını kesiyoruz?

kuşku.

kaygının kardeşidir; ruhu kemirir. insan psikolojisini oradan oraya sürükleyebilecek ve süründürebilecek güce sahiptir.

tutunamayanlar'ı bize kazandıran yazar.

selim ışık'ın da dediği gibi;

“yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.”