garip bir polisiye. bir kaçan var bir kovalayan. kim bunlar? kaçan ben, peki ya kovalayan? sanırım o da ben. bir haklı var bir haksız. belki de haksız olan haklıdır. haklı olan da haksız olabilir bak şimdi.
kitap daha tamamlanmadı, bilemiyorum.

hayatta kalma çabası var, tüm haksızlıklara ve yok saymalara rağmen olan. okurken kaşların sürekli çatılıyor hissediyorsun. bir yandan kapatıp gidesin var kitabı bir yandan da sonunu merak ediyorsun. olur olmadık zamanlarda aklına geliyor açıp açıp okuyorsun. dram var sonra, büyük kayıplar. can acıtan yok oluşlar ve olmuşlar. dik durma çabaları var, düşerken bile ayakta kalma ihtiyacı/ zorunluluğu.
kısacası arka sokaklar tadında bir kitap olurdu benim kitabım*.*

evet kesinlikle söylemelisiniz hemen. çünkü o kadın aynaya bakmıyor,kendinin farkında değil. söyleyin ki şişman olduğunu öğrensin. yahu size ne ? şişman kadınlardan hoşlanmıyor musun? o halde zayıf kadınlarla konuşmalısın. dostum, nasıl fikir ama aydınlanma yaşadın değil mi ?

temelden güzel güzel anlatan bir youtube kanalı:

almanca kolay

almancaya kulağım alışsın diyorsanız:

easy german

alternatif öğrenme için playlist:

yönetmen mathieu kassovitz'in bütün dünya'da ses getirmiş filmidir.

--! spoiler !--

film, bir akşam paris'in varoşlarında polise karşı çıkan büyük bir isyanın sabahında geçmektedir. hikayeyi vinz, hubert ve said adlı 3 arkadaşın perspektifinden izleriz. paris'in bir banliyösünde yaşayan kuzey afrikalı, siyahi ve yahudi kökenli üç gencin etnik ve dini kökeni fransa’nın bir aynası gibidir.

film, her ne kadar polis tarafından yatıştırılan isyanın gecesini net olarak göstermese de nefret duygusunu seyirciye vermeyi başarmış. filmde asıl görmemiz istenen şey, isyan değil. yönetmen isyanın yıkıcı sonuçlarını ve bir grup insanın hayatının tamamen değişmesini görmemizi istemiş. bol bol toplumsal eleştiri araya sıkıştırılmış.

çok hızlı tempolu bir film, aynı baş karakterlerimiz gibi sürekli bir koşuşturmaca halindeymişiz gibi hissediyoruz.

filmin sonuna özellikle değinmek istiyorum çünkü filmin en yüksek noktası kesinlikle o. çehov’un tüfeğini bilirsiniz. eğer oyunda duvarda bir tüfek asılı ise o tüfek mutlaka patlar. bütün yaşanan olayların bu şekilde bitmesi üzücü olsa da fazlasıyla gerçekçi.

film türünün en başarılı örneklerinden biridir.

--! spoiler !--


ve filmin meşhur sahnesi;

ölüm.

la olum bu adamı nasıl küstürdünüz? vay anasını, şu ciddiyetsiz adamı bile bu hale getirmişler. bu linççilerden harbiden korkulur.

kâr etmiyorum zararına satıyorum.

girilen en cetin savas olabilir. bir tur eziyet bile sayilabilir.
bilincaltinda olusturulmus kaliplardan sıyrılmak, keskin sekilde setleştirilmis sınırlardan geçmek, konfor alaninı terketmek zor meseledir. cesaret ister, guclu bir irade ister, birazcik da gozu karalık ister. hepsinin benlige yuklenmesiyle de savas baslar. . . gazalar mubarek olur umarim.

geçip gittiğini bildiğimiz ama geçerken geçtiğinin farkına varamadığımız şey, aynı zaman gibi.

içimizdeki sapıklar yetmedi, dışarıdan da sapık alıyoruz ülkemize! mültecilerin çoğalması, her yerde rahatça ikamet etmeleri ileride büyük sorunlar doğuracak. burada doğan bebekler ileride ne olacak? aralarında çeteleşecekler, saldırganlaşacaklar bunun nasıl önüne geçilecek? plansız bir şekilde alınan mülteciler ileriki zamanlarda nüfus olarak nasıl bir etki gösterecek?
bunlar daha iyi günlerimiz.

ilkokul 4.sınıfa gidiyordum. bahçeye çıkmak için koşuşturuyorduk her zamanki gibi. o sırada bi yere takıldım nolduğumu anlamadan düştüm ve sol el bileğim çatladı ya da kırıldı o an. ben tabii yine hüngür hüngür ağlamaya başladım*. öğretmen hemen annemi aradı bi hastaneye gittik ve röntgen çekilirken ordaki görevli personel bileğimi çok hızlı bi şekilde döndürdü ve çok ciddiyim okuldan hastaneye gidene kadar acıdığından daha çok acıdı o an. zaten çatlak olma riskiyle gitmişiz oraya, biraz yavaş ve dikkatli davransaydı keşke. hala unutamıyorum ya.

çay bardağının içinde yüzebiliyorsanız gerçekten harareti alır, ben daha yüzemiyorum mesela.

sevmek, sevilmek, mutlu olmak bunlar güzel duygular. hele ki türkiyede yaşayan herkesin daha da ihtiyacını hissettiği bir istek.

yüzümüz hiç gülmüyorki, bunda gülsün, üzgün surat.

dur dur, yaşı minnak hanımefendilere bi tavsiyem varmış benim, belli bi yaştan sonra akıllanıp yapmıyolar zati (en azından ben rastlamadım) ama yine de ekleyeyim:

buluşmaya gelmeden önce, “şimdi adamın yanında kuş kadar falan yemek lazım” deyip de evde tıka basa karnını doyuran hanım kızlarımız, yapmayınız. zaten mevcut halinizle beğenip de hey sexy lady, akşam bişiler mi yapsak demişiz, hani bi hafta önce bizden habersiz bi buçuk iskender gömmüş olduğunuz formunuzla. salın kendinizi rahat olun, ikişer porsiyon götürelim "geçen gün bi iş yemeğinde keşfettiğimiz" güzel restoranda. hıhım.

edit: miko'nun çatal bıçakla pizza yediğini de biliriz ergenken. *

ingilizce karşılığı "scapegoat" olan benzetme, isim.

ne ekersen onu biçersin deyiminin kafa sözlük karşılığı.

çiçeğimin adı gelin çiçeğiymiş. çok zarif.

türküleri dinlemeden önce hikayelerini okuyun, öyle dinleyin.

hikayesini bilince yaşayarak dinliyorsunuz o türküyü, yazanın yaşadıkları geliyor gözünüzün önüne. bu sebeptir türkü dinleken ağlamam.

(bkz: idiyopatik ürtiker) gece uyutmaz, gündüz süründürür, can sıkıcı, yorgunluk verici, hayattan bezdirici, çirkinleştirici, intihara meyillendirici, kaşıntı, kanamalar, artık bir işe yaramayan haplar, sürekli uyku hali, bezginlik, bıkkınlık. yeter da biz de insanız.

ikisi arasında fark bulamadığım iki tip insan. ikisi de fikirlere körü körüne bağlanmıştır. ikisi de diğer fikirlere kapalıdır. asla empati kurmazlar. tek doğru fikir onlarındır. efendilerine büyük bir bağlılık ile bağlıdırlar.