kafa sözlük için sistematik başlık önerileridir.
mesela ekşi sözlüğü ele aldığımızda sistematik başlık 'ekşi itiraf' olarak karşımıza çıkıyor. burası için de bence sistematik başlıklar daha güzel olabilir. elbette bir öneri mahiyetinde ama mesela, dertleşecek insan veritabanı filan falan için (bkz: itiraf kafası) gibi bir başlık altında olabilir. ya da öneri için filan (bkz: tavsiye kafası) olabilir. bunun gibi;
(bkz: müzik kafası)
(bkz: film kafası)
(bkz: buluşma kafası)
(bkz: çaylak kafası)
(bkz: dert kafası)

bu örnekler bu haliyle aslında daha da çoğaltılabilir ve sanki bir sistematiğin içinde güzel görünür.

çok pozitif kıpır kıpır biri. kendisinin vermiş olduğu bir fikir sayesinde arkadaşımın gönlünü almıştım çok ince düşünceli biri. ay seviyorum böyle etrafa mutluluk saçan insanları.

birazdan eve gideriz zaten, evde yeriz.*denilerek iyice dibi sıyrılan aktivite.

öpsem bebek gözlerinden bengaripsengüzeldünyamutlu...*

hiç de değil, bence.
çok işime yarıyor.
ınternational bir ifade.
ı think, böyle iyi, dursun lütfen.

insan.

etmeyin kardeşim sizde, serbest değildir o.

size öyle geliyordur.*

sevgilisi yok diye mutlu olamayan insanın hayatın hiçbir köşesinde başarılı olma ihtimali yoktur, kendi olamamıştır daha çünkü.

dün gece gelibolu’nda çekmiştim. mis gibi bir manzara.

sibel tüzün - kaçın kurası (sezen aksu da olur)
barış manço - gülpembe
şebnem ferah - yağmurlar
serdar ortaç olmazsa olmaz o yüzden serdaç ortaç - karabiberim
bunlar da benim naçizane önerilerim.

tek tek isim saymak gerçekten çok çirkin bir hareket. akademideki bazı insanların öğrencileriyle sorununu anlamıyorum. öğrencilerle uğraşmak yerine, daha önemli işleri olduklarını düşünüyorum.

...
sis’li geçmiş yüzümün ardı
dört duvar arası çelimsiz rüzgârlar
alnını güneşe dayamış
melankolik bir bulut
parmak uçlarımda
... *

her korku kaybetme korkusudur. olmekten korkan insan, hayatini kaybetmekten korkar; fakir kalmaktan korkan insan, sahip oldugu hayat kosullarini kaybetmekten korkar; yalniz kalmaktan korkan insan, etrafindaki insanlari kaybetmekten ve etrafindaki insanlarin ona sagladiklarini kaybetmekten korkar... bu durum insanin devamli korku icinde yasamasina neden olur. ne zaman ki insan, sahip oldugunu zannettigi hicbir seye aslinda sahip olmadigi ve her seyin gelip gecici oldugunu anladigi vakit, bu korkularindan kurtulur.

ancak, gunumuz dunyasinda, bu hic kolay degil cunku kapitalist toplumlarda, insan kim oldugu degil, sahip oldugu seylerle tanimlaniyor. insan, ne kadar cok seye sahipse kendini o kadar gercek hissediyor. bu sahip olma durumu insan iliskilerini bile enfekte etmis durumda. insan, arkadasina, sevgilisine sahibiymis gibi davraniyor. sanki, bir insan alip kaybedilebilecek bir esyaymis gibi. bundan mutevellit, modern insanin hayati korkmak ile geciyor. insan sadece ekonomik anlamda degil sosyal anlamda da kaybetmekten korkuyor. insan, hayatina giren her seyi sahip oldugu bir seymis gibi gormenin yani sira kaybedebilecegi bir sey olarak da goruyor. bu yuzden, insan bir taraftan kaybedebilecegi seyler icin korkarken, bir taraftan da kaybettigi seyler icin ofke duyuyor. bu da insanin, devamli korku ve ofke icinde yasayan bir varliga donusmesine yol aciyor.

(bkz: so what)

troll denemesi ama olmamış. yapma sen.

parmaklarini dinlendirebilmesi icin 24 saat izin alan yazar.*

jean christophe grange tarafından 2004 yılında yayınlanmış polisiye-gerilim kitabı. kitabın arka tarafında yazan yazıyı kitap hakkında fikir sahibi olun diye alıntılıyorum.



kitap kapağı:

şahsi fikrime gelirsek. okuduğum en iyi kitaplar lisetesinde ilk 10'a kesin girer. benim gibi bir psikopatın iç dünyasını şekillendiren kitaptır ayrıca. polisiye,bilimsel dayanaklar,olay örgüsü o kadar iyi ki anlatacak kelime bulamıyorum. okunmasını şiddetle öneriyorum.

(bkz: mini etek özgürlükse robotuna giydirir misin)