günümüz batı sosyolojisinde hatalı görülen marksizm görüşünün kurucusudur. peki neden bu görüş hatalı kabul edilir açıklayalım: çünkü marksizm teleolojiktir.

teleoloji'nin türkçede tam karşılığı var mı bilmiyorum. kısaca bir amaca odaklanma, nihai hedef belirtme anlamına gelmektedir. marksizm sosyal dengelerin belirli aşamalardan geçeceğini ve belirli bir sona ulaşacağını öne sürer. ona göre tarihsel süreç ilkel toplum, kölelik dönemi, feodel düzen, kapitalist sistem ve son olarak komünizm şeklindedir. kapitalist düzen işçi devrimiyle yıkılacak, işçilerin diktatörlüğü yerini sosyalizme bırakacak, sosyalizmin son evresi komünizm olacaktır.

kulağa din gibi geliyor değil mi? "ve sonra kıyamet kopacak ve insanlar mahşer yerinde toplanacak" der gibi. işte bu şekilde hedefe odaklı ve nihai sonlu bir tarih akışı bilimsel kabul edilmemektedir. öte yandan komünistlere sorsanız marx'ın söylediği her şey gerçekleşmiştir. islamcıların kuranı eğip bükerek mucize çıkartmalarına benzer şekilde marx'ın kelimelerinden mucizeler çıkartmayı severler. halbuki biraz kafanızı kaldırıp bakarsanız pek çok marksist filozofun teoriye yeni yaklaşımlar getirdiğini görürsünüz.

örneğin gramsci şu sosyalist devrimin neden bir türlü gerçekleşmediğini açıklamak için yeni bir 'hegemonya' kavramını ortaya atmıştır. birinci dünya savaşı sonrası dönemde batıda komünizmin hiç ilerlememesi, hatta tersine italya ve almanya gibi anti-komünist ideolojilerin aşırı güçlenmesi koca bir neo-marksist grubu ortaya çıkarmıştır. sovyetlerin yıkılmasından sonra marksizm zaten neredeyse bilim çevrelerinde dahi tartışılmaz hale geldi.

özetle arkadaşlar, elbette marx'ın insanlığa büyük katkıları olmuştur. ama 1883'te hayatını kaybetmiş bir insanın 2020'lerin dünyasını, teknolojisini, iletişim imkanlarını hayal edebilmesi dahi mümkün değildir. görüşlerinden faydalanın ama onu aşmayı bilin. ülkemizde kıyıda köşede kalmış bir avuç komüniste bakmayın siz. onlara kalsa kapitalizm yıkılmak üzere. onlara kalsa ilk ekonomik krizde tekmeyi vuracaklar ve sosyalist devrim başlayacak ülkede. buna gerçekten inanıyorlar. kadıköyde hala soğuktan titreyerek bildirilerini dağıtıyorlar.

osmanlı duraklama döneminin en elim olaylarından biridir. 1656 yılında tahtta padişah 4.mehmet oturmaktadır ve henüz 14 yaşında bir delikanlıdır. osmanlı imparatorluğu girit adasının fethi için epey asker kaybetmiş, ekonomisi de önemli bir ölçüde zayıflamıştır.

1656 yılında kapıkulu ocakları son ulufelerini düşük ayarlı gümüş akçe ile alınca, belli başlı bazı paşaların da kışkırtması ile ayaklanırlar. bu işte parmağı olduğunu düşündükleri kişilerin kellelerini isterler. 2 mart 1656 günü başlayan ayaklanmanın haberi saraya ulaşır.

nihayet 4 mart 1656 günü padişah asiler ile görüşmeye karar verir ve ayak divanına çıkmayı kabul eder. maiyeti ile birlikte soğukçeşme'deki alay köşküne gelir.

zorbalar burada padişaha şikayetlerini sıralamaya başlarlar. giritte venedikliler ile yağma konusunda yaşadıkları anlaşmazlıklardan, askere düşük ayarlı akçe ile ulufe verilmesinden, aynı zamanda ulufelerin gününde ödenmemesinden ve bundan ötürü kusurlu saydıkları tüm devlet adamlarını sıralayıp hepsinin teslim edilmesini isterler.

padişahın yanında bulunan ve henüz yeni sadrazam tayin edilmiş olan rikâb kaymakamı zurnazen mustafa paşa bu kişilerin mallarının müsadere edilip kendilerinin sürülmelerini teklif ettiyse de herhangi bir faydası olmadı. âsilerin, “seni dahi isteriz” demeleri üzerine ortalığa bir sessizlik hâkim oldu ve neticede padişahın hatt-ı şerifiyle önce dârüssaâde ağası behram ağa, kapı ağası bosnalı çalık ahmed ağa ve ibrâhim ağa bostancıbaşı vasıtasıyla öldürüldü ve cesetleri saraydan çıkarılarak asilere teslim edildi.

tüm bunlarla birlikte 30 kadar saray içinden ve dışından devlet adamı kapıkulu askerleri tarafından bulundukları yerde öldürüldüler. bunların cesetleri âsiler tarafından sultanahmet meydanı’ndaki çınar ağaçlarına asıldı. bundan dolayı bu olaya osmanlı tarihinde “çınar vak‘ası” adı verildi.

aynı zamanda bu manzara, meyveleri insan şeklinde bir ağaca benzetildiğinden tarihimizde “vak‘a-i vakvakıyye” adıyla da meşhur oldu.

bu isyanın sonunda zorbaların ısrarı ile devletin çeşitli kademelerinde önemli değişiklikler yapıldı ve isyan sona erdi.

kurşuni renkler

bir arkadaşım kanser hastası yakını için seslendirmişti bu enfes şarkıyı. nerede duysam ben hep o âna giderim. hüznün bir rengi varsa benim için kesinlikle budur.

''ne olur baharlarımı bırakın bir süre daha
tanıdık değil bana güz''

pastırma yazından bir kare.

geçmişte kalması gerekeni geçmişte bırakmak için yapılan eylem.

bana göre uzunca bir süre sonra o malum banka gittim, ilk defa. son vedamı yaptım. oradan çekilecek son fotoğrafı çektim. artık özgürüm. artık rahatım.

güzel kalpli canım yazar arkadaşlarımdan birisi olur kendisi. kalbindeki güzellikler yazılarına vurmuş, hissediyoruz değil mi arkadaşlar? hissediyoruz biliyorum.
...
içimdekileri düzenleyip yazıya döküyor ve o kadar haklı diyorum ki. teşekkür ederim, iyi ki varsın, iyi ki burdasın, kalemin daim olsun, bizim için değerlisin.

aşk çölü- 1954 yılında basılmış. ve ilk baskı benim elimde. sahafta buldum. ve manevi deĝeri hiçbir şeyle ölçülemez. tekrar basılmış hali değil, o gün yani 67 yıl önce basılan háli ellerimde.
ve nazım hikmet - kuvayı milliye. o da ilk baskılardan olmalı.
yılmaz güney' in endişe adlı kitabı var bi de 1974 yazıyor içinde. ve kitap imzalı.. .söyleyeceklerim bu kadar .

müzik dinleyerek deniz kenarında yalnız başıma yürümek. buna çok ihtiyacım var.

hepsinin nedenleri birbirinden farklı olabilecek insanlar.

sadece sizi yedeklemek değildir her zaman maksat. bazen insanların hayatlarında farklı sorunlar ortaya çıkabilir. ilişki başladıktan daha sonra ortaya çıkan bu sorunları çözmeden ilişkiyi devam ettirmeye çalışmak, ilişkinin diğer tarafındaki insana zarar verebilir. bu nedenle o insanı bazı sıkıntılardan uzak tutmak isteyebilirsiniz. kafanızı topladığınızda daha sağlıklı bir ilişkinizin olacağını düşünebilirsiniz.

yahut iki kişi de birbirini çok seviyordur ama taraflardan birinin (aşırı kıskançlık gibi) karşısındakini bunaltan bir huyu vardır. yaptığı hatayı anlaması için tek başına kalması, üzerinde düşünmesi gerektiğine inanırsınız ve bir süre uzak durmayı seçersiniz.
...

örnekler çoğaltılabilir. ne yazık ki günümüz ilişkilerinin hatırı sayılır bir kısmı ilişkiden başka her şeye benzediği için çoğunuzun aklına kötü niyetli gerekçeler geliyor ama gerçekler bazen sizin sandığınızdan çok daha farklıdır. iç dinamiklerini bilmediğiniz ilişkileri uzaktan genellemek iyi bir fikir değil.

hocam mümkünse ben gri pasaport rica ediyorum.
kamyon kasasında, uçak deposunda bir şekilde gideriz kendimiz. her şeyi de devletten beklememek lazım bence.

bebek katili
terörist
maşa
vicdansız
ahlaksız
bölücü
görgüsüz
ödlek
terörist
son 3 e dikkat.

kahvehane kültürü genlerimize işlediği için olabilir. büyük bir köy kahvesi gibi köyün delisi, yakışıklısı, abazanı, okey oynayan akp'li dayısı, badem bıyıklı cemaatçisi, cumhuriyet okuyan ihtiyar komünisti hemen herkes birbirini zamanla tanıyor. arada bir köyün çeşmesine su doldurmaya giden ayşe'nin ardından iç çekip, dedikodu yapanı bile var.
kısaca sözlük formatı digital kahvehane kültürüdür.

eski yazılımdan kalan kapatmayı unuttuğumuz bir özellik sebebiyle gerçekleşmiş, kasıtsız bir durumdur.

an itibariyle sorun giderilmiştir herkes oyları görebilmektedir.

(bkz: verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı özür dileriz)

anlık "drama köprüsü" ile güzel bir gün oluyor.teşekkürler sözlük. gülücük.

kendisini türk olarak hisseden her insanın gururlanarak söylediği "ne mutlu türküm diyene! cümlesidir.

bakınız ben bir sanat eseriyim

bu yaşıma gelene kadar öğrendiğim en muazzam şey tepkisiz kalabilmek.

ınanılmaz kırılmış, şaşırmış yada üzülmüş olsam bile herşeyin olabilirliğini,
herkesin herşeyi yapabileceğini kabullenmek.!

seçmen kitlesinin yansıması olan bir üslup. adam tam olarak "halk"ın adamı. zira benim berberimde aşağı yukarı aynı üslupla konuşur. işte feraset, işte adamlık...savunanlar da var tabi. yıllarca katı kemalizm altında ezildikleri için cumhurbaşkanı küfür de etse alkışlarlar. içlerinin yağı eriyor çünkü.

ruhumdan bedenimin her hücrelerine kadar sirayet etmeye hazırlanan sendrom. kariyer falan değil de tüm çabama rağmen çalışma arkadaşıma karşı yaşıyorum bunu. artık zıplayasım gelmiyor içimden, her buzları eritme çabama karşılık kafamı vurduğum o görünmez camın varlığını kabul ediyorum artık. o camla çok güzel bir pencere yapabilirdik halbuki.


-yazının devamı öfke içermektedir-


hayır o değil de, ben hırslı biriyim. vurmaktan vazgeçmediğim bir an o camın olmadığını görürsem hızımı alamayıp yanlışlıkla karşıya geçiririm diye endişeleniyorum. henüz daha çok gencim.

ağlayarak..