büyük insanlığın toprağında gölge yok
sokağında fener
penceresinde cam
ama umudu var büyük insanlığın
umutsuz yaşanmıyor.

tamamı

insan için şu ana kadar mümkün olmayan bir eylemdir. üzerinde çalışmalar yapan çokça bilim insanı vardır.

bir terazi burcu kadını olarak benim bile şaşırdığım gerçektir. helal olsun diyor, 25 evet ile uğurluyoruz.

bir zamanlar bizde çocuktuk,bizler okullarımızda ,stadlarda,il,ilçe,köy merkezlerinde çoşkuyla kutladık,malesef pandemi yüzünden çocuklar 2 yıldır bu coşkuyu evlerinde yaşıyor.23 nisanda bizde etrafımızda ki çocukları arayıp bayramlarını kutlasak ne güzel olur diğmi,kendilerini özel hissetmelerini de sağlarız,ne dersiniz?
not:ücretsiz online tiyatro için üstteki yazar arkadaşıma teşekkür ederim,çocukları olan bütün arkadaşlarımla hemen paylaştım.

özellikle yemek kültürleriyle damak zevkime fazlasıyla hitap eden şehrimizdir. oraya bir süre gidip kilo almadan dönmek gerçekten zor. bir de bayaa meze kültürleri vardır. hataylı arkadaşım bizim yediklerimizin meze olmadığını iddia eder. gidilip görülmesi, gezilmesi, en çok da yemeklerinden yenilmesi gereken bir şehirdir. ayrıca birçok kültüre ev sahipliği yapmanın izlerini de hala taşır. sokaklarda yarı arapça yarı türkçe konuşan insanlar çoktur.

biz çocukken her şey az ama kıymetli idi. bayramlık ayakkabılarımızı başucumuza koyar, heyecan içinde uyurduk. kurşun kalemimizi sonuna kadar kullanıp, ders kitaplarımızı bir alt sınıfımızda okuyanlara sakladık.
kan ter içinde oynayıp, aynı musluktan su içerdik. yokluğu da buna rağmen coşkuyu da dibine kadar yaşayan belki son çocuklardık.
barış abinin de dediği gibi " adam olacak çocuklar... "

korku.
tüm dünya uyudu ama ben saçma sapan bir sebepten bir türlü uyuyamıyorum. tek kaldım. canavarlar etrafımdalar sanki...*

hiss-i kable'l vuku : bir sey olmadan önce hissetme, önsezi.

herkes sözlüğe;” dur bir bilgi edineyim.” zihniyeti ile girmiyor. girenler elbette vardır. lakin bulunduğumuz şartların arbedesinden sıyrılmak için giren de çok benim gibi. gündem veya bilgi içerikli başlıklar haberler de, son dakikalarda veya gazeteler de her yerde kolay ulaşılabilir nitelikte. insanlar kafa dağıtmak istiyor, gülmek-eğlenmek, farklı bakış açılarını keşfetmek istiyor. bırakın artık insanları kalıba sokma çabasını. birisi bilgi girer öbürü siyasi içerikli yazar diğeri gündem oluşturur. kalkar birileride goygoy yapar, forum niteliğinde yazar. herkes beğendiği başlığı açar yazar veya yazmaz, okur veya okumaz. tıpkı reel hayatın içerisinde olduğu gibi burada da çeşitlilik söz konusu. hepsi bu...

ama genelde de karşılarındakini kendilerinden düşük görmelerinden. özellikle doktora karşı bu kadar hürmetin gösterildiği memleketimizde (sağlık çalışanlarına şiddet uygulayan öküzlerden bahsetmiyorum elbette), sanırım bu hürmetin gereğinden oldukça fazla olmasından kaynaklanıyor. yaşlı başlı insanlar otuzluk doktorların önünde iki büklüm olmasalar kendilerine gelirler diye düşünüyorum. zira nezaketen kendisine "siz" diye hitap edilen herkes, bu nezakete karşılık vermek zorunda bana kalırsa. insanlıktan nasibini alabilmişse tabi. evet, bu konuda doktorlara ben de kızgınım. bak siyasetçi ve bürokratlarda da vardır mesela bu öküzlük.

31 yaşındaki kadına teyze deniyorsa sözlüğü ergenler basmış demektir.. teyze değillerdir..

dünyada iz bırakacak bir hareket yapmak ve isminin unutulmaması.

ben her filmde, dizide ağladığım için hangisini söylemeliyim bilemedim. ah bu sulugöz olmak mahvediyor beni..

(bkz: zımbırtı)

babannem babamın 9 yıllık teksas tommiks serisini çöpe atmış... evet eksik ve özenle saklanış seriyi, evde "kalabalık" yapmasın diye atmış.

aynada gördüğünüz lavuktur.

yardım etmek, iyilikte bulunmak size iyi, mutlu hissettirir. daha ne minneti veya menfaati bekleyeceksiniz ki? milletin hayatın anlamını arayan simyacı gibi aradığı mutluluğu bu kadar kolay elde etmenizi sağlayan bir faaliyetten hem de.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
önce hafiften bir rüzgâr esiyor,
yavaş yavaş sallanıyor,
yapraklar ağaçlarda.
uzaklarda, çok uzaklarda,
sucuların hiç durmayan çıngırakları,
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı...
orhan veli'nin güzide şiiri'nin mısralarından..

şişman ya da zayıf, fakir ya da zengin, hepimiz birer insanız. hepimizin göğsünde kıpır kıpır atan bir yürek vardır. bilemezsin kimin ne kadar sevdiğini, kalbinin ne kadar sevgiyle dolup taştığını?