bugün de üzüldük çok şükür. ben yine kendimin en sevdiği yazar olmaya devam edicim kardeşlerim hoşçakalın.

kendini başkaları için geliştirenler için doğru olan önerme. ama insan kendine olan saygısı nedeniyle kendini geliştirmeli, başkası için değil.

üzgünken üzülmek artı hiçbir şey yapmamak. hasıraltı etmek çözüm değil. bu duygular ileri bir tarihte olmayacak zamanda evrim geçirerek karşımıza çıkacaktır. mutluysam sonuna kadar yaşarım çocuklar gibi eğlenirim. üzgünsem karalar bağlarım bir müddet kendime izin veririm . *

#409459 entrysine tebessüm ettiğim ve ben hiç çaylak olmadım ama nickaltımı gördünüz sevgili yazar * demek istediğim .olsun ne yapalım siz yine de güzel yazılarınıza devam edin aynı benim yaptığım gibi * .

hayattan, kendimden, parasızlıktan, sevilmemekten, türkiyeden bıktım.

italyan heykeltıraş, şair, ressam ve mimar.



hakan mengüç- hiçbir karşılaşma tesadüf değildir

nalbur, hırdavat,boya malzemeleri , bitki, çiçekçilik, ve fidancılık yapanlar, ve en önemlisi hobi bahçesi adı altında insanlara toprak parçası kiralayanlar, bunlar zaten o yerlere tapu veremez güya hisse veriyorlar ama hukuken hiç bir hakları yok , zaten çoğu arazide 2b arazisi, ama oraya ortak olanlar bilmiyor farkında değiller.
bunlar parayı çok güzel götürdü.

(bkz: günebakan) veya (bkz: ayçiçeği)
lakin asıl:
(bkz: clytie)’nin ünvanı...*

- ben tanrıya inanmıyorum. ya da başka deyişle ateistim.

- nasıl yani ? neye inanıyorsun peki ?

- yani tanrı demekle allahı kastedmiyorum. kavramsal olarak bir yaratıcıya inanmıyorum.

- neye inanıyorsun yani ?

- bir şeye inanmama hakkımı kullanıyorum.

- peki sen nasıl ibadet ediyorsun ? ateistler nasıl ibadet eder? nasıl bir şeydir ateistlik ?

- ..............................................

sadaka kültürü nedir sorusunun cevabı olan yardım.

instagram sayfasından gördüm sonra linke tıkladım kapı açıktı (korkunç espri vol 2627)giriş o giriş sizin anlayacağınız bir daha çıkamadım bağlandım kaldım. böyle bir aşk hikayesi gibi oldu ama. *

ceset çiçeği (amorphophallus titanum)

(bkz: çaylamak) kelimesinin benzeri olan kelimedir.

"benim yapmayacağım hiçbir şeyi yapmayın. dolayısıyla, oynayabilirsiniz" tavsiyesinde bulunacağım yaş grubuna ilişkin sorunsal olmayan güzel haber.

böyle içi geçmiş, hiçbir şey yapmaya eli kolu varmayanlara "senin böcüğün ölmüş" derdik. böcükleri ölmemiş işte, ne güzel.

yönetimin değerlendirmesi gereken güzel bir fikir. gelenek hâline bile gelebilir eğer üzerine düşülürse. nefes almaya ihtiyacımız var, betonarmeden sıyrılmaya ve derin bir nefes alabilmeye her şeyden çok ihtiyacımız var.

gayet normal bir harekettir. yazara hakkını teslim etmektir.

neyi bu kadar tuhaf karşılanıyor anlamıyorum. o oylama butonu neden var, dünyayı yok etmeye yaramıyor herhalde.
üç tanımını beğendiysem üç oy, on tanımını beğendiysem on oy. bakın sistem basit, sayısalcı sözelci fark etmiyor çok kolay.
hepsini oylayabilsem hepsini oylarım ama malum kısıtlama var. e mezara mı götüreceğiz yahu.

binbaşı mustafa kemal trablusgarp’ta.

'nil yeşili' rengi ile aynı olduğunu tahmin ettiğim renktir.

oldukça hoş bir renktir hatta evimizi boyayacağımız zaman odam için bu rengi tercih edeceğim.

orhan kemal'in 1954 yılında yazdığı eserdir. incecik bir kitaptan insan ne kadar etkilenirse, kendisini karakterlerin yerine ne kadar koyabilirse işte o kadar bütünleşir kitapla.

72. koğuş, bir böcek gibi ezilen, artıklarla beslenen, çoğu zaman aç yatan ve kabuslar gören mahkumların kaldığı yerdir. olaylar 2. dünya savaşı sırasında 72. koğuştaki ahmet kaptan'ın varlığını dahi unuttuğu, uzun süredir ses soluk çıkmadığından öldü sandığı annesinden 150 lira almasıyla başlar. o zaman ve o koğuş için büyük bir miktardır 150 lira. bu yüz elli lirayla ne yapılır, yatak yorgan alınır, sıcak yemek yenir, hatta belki başka koğuşa geçebilmek için bir şans denenir, kumar bile oynanır. ahmet kaptan başta daha farklı değerlendirir parasını. ''kardaş malı ortakluk'' der. gerçekten kardeşlerinin yerine koyar koğuştakileri. artık ezilmeyelim, az da olsa birlikte sıcak yemek yiyelim düşüncesindedir.

kitabı okuduktan sonra düşündüm de, belki de fazla zorluyoruz, ince eleyip sık dokuyoruzdur. belki de mutluluk uzun bir aradan sonra birlikte yenen etli kuru fasulyedir. belki, tok yatan midelerdir.