tanım hala sıcak;
(bkz: fazla uzaklaşmış olamaz)

paradontax reklamını asla unutamam, adamlar çok iddialı.

erkekler giyse de doğru bir karşılaştırma yapabilsek diye düşündürten başlıktır*.

şahsen ben. ne kadar sözlükte aktif olmasam da kelimelerle varım ben. satır arası benim evim. ama sadece ben okuyorum yazılarımı. bir gün cesaret edebilirsem sunacağım tüm insanlığa kendimi.

(bkz: askıda rozet kampanyası)

en sevdiğim yemeğin ortasında "anne kakam bitince popomu siler misin? " sorusunu duyma ihtimali.

bilgiye ve sorgulamaya aç insanlarla sohbet etmekten çok keyif alırım. insan ne kadar bilgili ise o kadar da bilgiye açtır diyebiliriz bir anlamda. çünkü bu insanlar size bir şeyler katarken sizin de ona bir şeyler katacağından emin bir şekilde dinler sizi. ortaya farklı bakış açıları koyar, farklı sorular sorarak sizi de kendi sorgulamasının içine dahil eder. hayatı sadece yiyip içip gezmek olarak görmeyen, karşısında akıp giden evren denilen sahnenin her bir dekoru üzerine düşünür. sahne arkasını irdeler. işte bu dünya gezintisinde beraber beyin fırtınası yapabildiğim dostlarım en keyifli sohbetlerin aktörüdür benim için.

harry potter dünyasında, hp’ın babasının yakın arkadaşı olmasına rağmen sırtından vuran, aynı zamanda fareye dönüşebilmesinden dolayı kılkuyruk lakabını alan hayali karakterdir.
haindir, arkadaşlarının ölümüne sebep olmuştur. karakterinde korkaklık fazla olduğu için güçlünün yanında olmayı marifet sanmıştır.

gerçek dünyada da bu tipte insanlar için kullandığım deyimdir.

iki gündür yaptığım detox. twitter ve instagram bağımlılığımı yenmeye çalışırken kafa sözlük bağımlısı olmama yol açacak sanırım.

hiç, bir sınıfımı kontrol edemediğim için sınıfı terk ettiğimi hatırlamıyorum. insanız bazen öğrencilerimin bazen de benim zor zamanlar geçirdiğimiz oluyor. bazen ben onları üzüyorum, bazen de onlar beni üzüyor ama genel olarak sınıf yönetiminde çok zorlanmıyorum, sene başında belirlediğimiz kurallar silsilesi ile çözüyoruz. bir de birazcık sivri dilli bir öğretmen olduğumdan..................yargımachine'dir kendisi, pek bulaşmayın diye üst sınıfların tembihlerine maruz kaldıklarından biraz da temkinli yaklaşıyorlar bana karşı. ha buradan ben çok sertim mesajı falan vermeye çalışmıyorum hatta aksine bazen daha disiplinli olmalıyım, çok sabırlıyım diye düşündüğüm zamanlar oluyor. anlatmak istediğim genel olarak orta noktadayız. sıkıntı yaşarsak da biraz dolaşıp birbirimize, sonra yine olması gerekene dönüyoruz.

benim asıl anlatmak istediğim ise bunun tam tersini yaşadığım bir andır. sınıftan çıkamadığım, çakılıp kaldığım bir an.
bir gün dersteyiz telefonum çalıyor. sessizde olur dersteyken açmıyorum. tekrar çalıyor. yine açmıyorum. bir mesaj geliyor sonra. ablamdan "doktor dedi ki bu durum ölümcül olabilirmiş, hemen istanbul’a gitmem gerekiyormuş, hatta genetik olduğu için seni de ozi'yi de kontrol ettirmemiz lazımmış."
mesajı okuyorum. sınıfa dönüyorum. bugün burada bırakıyorum gençler, diyorum. şaşırıyorlar ama tabii ki ders bırakılmış coşku ile defterleri toplayıp sohbete başlıyorlar uğultuyla.
bense ne yapacağımı bilemez bir halde oturuyorum sandalyeye. son ders ama yirmi dakika var bitmesine. düşünüyorum. ablam ölebilir. benim ablam ölemez, ölmemeli diyorum. 4 yaşındaki yeğenim aklıma geliyor. ozi'cim annesiz büyüyemez diyorum. ablam ölürse ona ben bakarım ama ben annesinin yerini tutamam ki diyorum. düşündükçe gözümden yaşlar akıyor. kendimi durduramıyorum. sınıftaki uğultu yavaş yavaş azalıyor. çocuklar da şaşkın. benim gözyaşlarım defteri ıslatıyor. ece dayanamıyor geliyor yanıma, sarılıyor. "hocam iyi misiniz? hocam yapabileceğimiz bir şey var mı?" sesleri sarıyor etrafı. birazcık sakinleşmeyi başarıp konuşuyorum sonra ailemden kötü bir haber aldım,merak etmeyin her şey yoluna girecek diyorum. yüreğim parça parçayken ben o çocuklara meram anlatıyorum.
bu yüzdendir ki o kapıyı çarpıp giden öğretmenleri yargılamadan önce onların da insan olduğunu gözardı etmeden yazın lütfen. bazen okurken bu yazılanları canım acıyor, genellemeleri gördükçe utanıyorum.

nemo surdior est quam is qui non audiet

"hiç kimse duymak istemeyen biri kadar sağır değildir." anlamına geliyor.

bu fotoğrafın dünyayı sarsmayı başarırken türkiye'de haber olarak bir gün gösterilmiştir. fotoğrafın sahibi burhan özbilici türk fotoğrafçı. associated press'de foto muhabirliği yapmaktadır. 19 aralık 2016 tarihinde meydana gelen andrey karlov suikastı olayında katili ve maktulu aynı karede çektiği fotoğraftan dolayı yılın dünya basın fotoğrafı ödülünü kazanmıştır.

fotoğraf bunu amaçlayarak çekilmemiş olsa da olaydan sonra inanılmaz etki bırakıyor. burhan özbilici 19 aralık 2016'da ankara'daki sergi açılışına katılmış, bu sırada rusya'nın ankara büyükelçisi andrey karlov'a polis memuru mevlüt mert altıntaş tarafından silahlı saldırı düzenlenmişti. özbilici saldırıyı dakika dakika fotoğraflarıyla görüntülemişti.

"zamanımızın nefretini gösteren çok etkileyici ve sarsıcı bir fotoğraf'' olması sebebiyle 2017 dünya basın fotoğrafı ödülüne layık görüldüğü ifade edilmiş.

gerçekten inanılmaz. bir adam öleceğinden habersiz. katili arkadasın da çok rahat bir tavır. kendinden emin. blurda kalmış. tam bir ''assassin'' fotoğrafı.

fotoğrafın hikaye olarak tamamlayıcısını çekmeyi de ihmal etmemiş özbilici.

elinde silah olan bir adam var sadece 30 saniye önce önünde büyükelçi vurmuş. silahı size doğrultuyor.(bir kaç fotoğrafta bu gözüküyor) bağırıyor ne yapacağı belli değil ve siz kaçmak yerine fotoğraf çekmeyi tercih ediyorsunuz. ilk fotoğraftan yola çıkarak aslında olayın tam karşısında ama kadraja yerde yatan büyük elçiyi almak için fotoğrafçı kendi soluna kaymış. gerçekten bunu o an düşünmesi kusursuz bir kadraj yapması inanılmaz. kendisine saygılarımı sunuyorum buradan.

mahfi eğilmez'in web sitesinin adı. ekonomiye ilgi duyanların veya ekonomi/iktisat bölümünde okuyanların ziyaret etmesini tavsiye ettiğim site.
ilgili linkten ziyaret edip,değerli hocamız mahfi eğilmez'in yazılarını okuyabilirsiniz.

böyle bir grup varsa seve seve katılabilirim. yalnız bazı kadın yazarlar beni erkek zannediyor lakin olsun, ben onlara grupta memelerimi atabilirim. sadece kadınlar tabi, barzolar ötede dursun rica ediyorum. şaka şaka yüzümü göstersem yeter yani meme falan ne höst!

dipnot: sözlük erkeklerinin dedikodusunu yaparız ne güzel olur. an itibariyle numara bekliyorum, evet.

"+çocuğum sınav kağıdına baktım yazın okunmuyor.
-hocam o zaman kışın okuyun." gibi çıldırtan detaylar içeren başlıktır.

coen kardeşler'in aynı isimli filminden esinlenmiş olan, her sezonda farklı olayların anlatıldığı kaliteli bir mini dizi.

dizinin 2.sezonunda bir noktadan sonra aşiret tipi güçlü ailelerin şiddetten gelen yetilerinin artık ülkede etkili olamayıp asıl gücün şirketlere geçtiğini, şirketlerin yükselişinin sıradan insanların amerikan rüyasına etkilerini harika bir şekilde arka planda işlemişler. ve bu sadece arka planda işlenen bir konu.

kasapta kasiyer olarak çalışıp sürekli albert camus'nün sisifos söyleni'nini okuyan karamsar genç kız loreen, uyumsuz kızıl derili hanzee, amerikan rüyasının peşinde olan peggy ve kapitalizme yenik düşen mike milligan gibi karakterler dizinin ikinci sezonunu benim için eşsiz kıldı.



diğer sezonlar da bir o kadar kalitelidir. prison break ve la casa de papel gibi dizileri favori dizileri ilan eden izleyici kitlesi dışında herkese tavsiye ediyorum.

aslında sevdiğim aktivitedir ama bu sene yaparken, beni hüzünlendiren bir aktivite oldu. yazı severim, yazlık kıyafetlerin inceliği, rahatlığı ve yazın enerjisi beni mutlu eder. ama bu sene her birini çıkartıp, dolaba yerleştirirken, bunların hangilerini giyebileceğim acaba? bunları giyip, dışarı çıkabilecek miyim acaba? düşünceleri arasında koydum yerlerine. kışlıkları kaldırırken de, eşofman ve sweetler dışında diğerlerinin giyilmeden, tekrar kaldırıldıklarını fark etmek üzdü.
zaten bir tek evden çıkmayanın, tatile gitmeyenin ben olduğu düşüncesi beni hayli üzüp, korkuturken, bu yaz hiçbir yere gidememe fikri beni çok üzdü. umarım gerçekten vaka sayıları düşer ve az da olsa nefes alabiliriz.

kendime yalan söylemeye başladığımdan beri, kimseye inanmıyorum.