ingiliz matematikçi ve bilgisayar bilimcisi alan turing'in 1950'de ortaya attığı, bugün yapay zekâ olarak bildiğimiz teknolojinin temeli olan test.

kısaca şöyle;

bir sorgulayıcı var ve bir soru - cevap etkinliği düzenleniyor. sorgulayıcı, bir klavye ya da ekran aracılığıyla, konuşma olmaksızın bir insanla bir makineyi aynı anda sorguluyor. bu arada makineyi de, insanı da görmüyor. bir dizi soru ve cevabın ardından, eğer sorgulayıcı hangisinin insan, hangisinin makine olduğunu net şekilde anlamazsa, makine turing testini geçmiş sayılıyor.

bu meta ile çocukken karşılaştım. yoo benim valide hanım değil. valide hanımın validesi... ve annem. o koca kadın karşımda çocuk gibi hüngür hüngür ağlamıştı. daha sonra herhalde anne sayılabilecek kadar yakın kadın olan teyzem vefat etmişti. teyze kızım paramparçaydı. bana sarıldı ve sen bu acıya nasıl dayandın dedi. peder beyi, teyzenin vefattan 1 sene önce kaybetmiştim. sen zor olanı atlattın diyemedim. sadece sabır diledim. dehşet veriyor düşüncesi dahi. ve geçtiğimiz cumartesi mesai arkadaşım anneciğini kaybetti. 42 yaşında boylu poslu kızcağız erimişti 2 gün içinde. insanı farklı âlemlere sürüklüyor bu tür olaylar. dik durma yetisini kaybediyor insan. şimdi iki gözümün çiçeğinin gözünün içine bakıyor her şeyden sakınıyorum onu. aman bir şey olmasın o da giderse halim nece olur?

2025 editi: 4 sene sonra editleyim birileri tanımı artılamış. anam sağlıklı çok şükür. hükümet gibi arkamda. allah sağlığını daim etsin.

tabiki gülüşü.
ne kadar süslenirsen süslen, gülebildiğin kadar güzelsin.
güldüren-keyif veren adama denk gelen kadın, birde kendi kolay gülen-kaprisi olmayan kadın, işte bu dünyadaki en uyumlu çift-en şanslı çift.

bahar kokulu hoş bir caddede, sıcacık bir kitabevi açabilecek güçte olsaydım, işi bırakırdım diyeceğim başlıktır.
çok kazandırmasa da olur.
her sabah uyandığında günün ilk kahvesini yudumlarken birazdan gideceğin yerin stresten tamamen uzak, bolca kitap kokulu, o müthiş, sahibi olduğun dükkana gideceğini düşünme hissi, mükemmel, tarifsiz bir şey olsa gerek.
her tanrının günü kitapları seven genç, yetişkin ya da saçları beyazlamış ihtiyar müşterileri izlerken, geçmişte şu an hayatını idame ettirmek için çabaladığın iş yerinde yaşadığın tüm sıkıntıların üzeri bile mukaddes düşüncelerle kapanacaktır zihninde.
nasıl olur da her köşesi kitapla dolu olan bir odada mutlu olmazsın ki?
düşünebiliyorsan gerçektir derler. bu hayalin gerçek olabilme düşüncesi, beni zihnimde özgürce dolaşan milyarlarca düşüncelerin çoğundan daha mutlu kılar.
hem öyle her kitapçı gibi de olmazdım, hepsinden farklı olurdum. bazen ücretsiz kitap verirdim mesela gerçekten okuma heyecanı olduğunu hissettiğim gençlere, yetişkinlere ya da saçları aklaşmış ihtiyarlara..
ınsanlık ölmedi ya...

birbirimizle iletişim kurmamayı tercih ediyoruz.*

iskandinav mitolojisinde tanrıların alacakaranlığı olarak tanımlanan ve kıyameti ifade eden ragnarok'un başlangıç emaresi olacak büyük ve kaotik kış. diğer bir deyişle kışların en büyüğü.



üç yıl sürecek olan fimbulvetr başladığında midgard'da kaos hüküm sürecek ve burada yaşayan insanlar arasında yıkımın ve onursuzluğun egemen olduğu karmaşalarla dolu bir savaş ve katliam süreci başlayacaktır.

nihayet fimbulvetr sonlandığında ragnarok gerçekleşecek, loki'nin üç uğursuz çocuğundan biri olan kurt fenrir odin'i öldürecek ve savaşı başlatacaktır. odin'in oğlu şimşek tanrısı thor midgard yılanı olarak da bilinen jormungadr'ı öldürecek fakat son anda yılanın zehrine maruz kalarak kendisi de ölecektir. fenrir odin'in oğlu vidar tarafından öldürülecek, hayatta kalan son tanrılar olan loki ve heimdall ise savaşta birbirlerini öldürecektir.
sonunda bütün tanrılar, devler, insanlar ve diğer yaratıklar ölecek ve yggrassil'in köklerinden lif ve lífþrasir adlı iki insanın doğmasıyla her şeyin yeniden başlamasının ardından döngü tamamlanacaktır.

buradan anlaşılacağı üzere iskandinav mitolojisinde ragnarok, tek başına bir sonu ifade etmeyip aynı anda hem bir sonu hem de bir başlangıcı içeren döngüsel bir sürece karşılık gelmektedir.

herkesin (bkz: lord of the rings) ile karşılaştırıp daha izlemeden binlerce yafta attığı dizi. arkadaşlar profilime girseniz yüzüklerin efendisini ne kadar sevdiğimi anlarsınız. bunu anlatmaya gerek görmüyorum zaten.

bir lotr hayranı olarak, ben bu evrenin bir kez daha bize sunulmasının heyecanı içindeyim. beğenmediğiniz, eleştirdiğiniz yerler olabilir ama bunu düşmanlığa taşımaya gerek yok. yüzüklerin efendisi kalitesini kaybetmek istemeyen izlemesin. bu kadar basit..

perilerin gösterip vermemesi durumudur. ilhamı yani.

parti mi kuracak hayırdır dediğim söylem. ben oy veririm bu vaade.

hiç kimse.

aşk çeşmesi olarak da bilinir, romanın en romantik yerlerinden biridir. gece muhteşem aydınlatması ile neptün heykelini izlemeyeli çok uzun zaman oldu.
pandemi artik bitmeli..

ağladım, boyam aktı her gün sana yenil işte
biraz sev sakinleştir, sevdiğinim ben işte
boş ver sev sakinleşir
sevgilin serzenişte.

otobur ve geviş getiriyorsa yenir*

yadsınamaz bir gerçektir. kredi falan çekenler var evlenmek için, sonra bir süre boyunca krediyi ödemek için çalışıp duruyorlar. bu insanlara ister istemez üzülüyorum. hayatlarını kurarken bile borçlanıyorlar. bunu yapmak yerine birikim yapıp, maddi gücünü toparladıktan sonra hayatını birleştireceğini insanı bulup evlenmesi daha makbuldür. fakat şartlar da malum olunca, çok da şey yapmamak lazım. cidden üzücü bir durum. sen git x bin lira kredi çek, ev düz. düğün için şatafat yap. sonra orada topladığın altın/paralarla borçlarının bir kısmını öde. döngüye bak be. keşke herkesin borçsuz evlenme imkanı olabilseydi ama düzen buna izin vermiyor.

her şeyi al
bana beni geri ver

bahçeli köy evi.

(bkz: yoldaş yoldaşa yürümez)

elektrik faturasından, kullandığımız elektrik dışında kalan kalemler çıkarılsa demek ki ödeyeceğimiz fatura olmayacak

inanç. son yıllarda bu ülkede çalınan çok şey oldu ama en büyüğü bu. insanların yarınlara olan umudu, inancı çalındı. sömürüldü. ülkeye, toprağa küstürüldü. ne inancı yav falan diyenler olacaktır, nasıl kurtarsın ülkeyi inanç. çok klişe gibi gelse de bazı klişelerden daha gerçek bir şey de yoktur.

ülkede yaşayan çoğu insan büyük bir umutsuzluk içinde yaşıyor. yüzü gülen insan bile böyle. hiçbir şeyin değişmeyeceğini dair düşünce o kadar büyük ki, insanlar artık hiçbir şey yapmıyor. ne kişisel ne de toplumsal bir amaç gütmüyor, düşünmüyor. bu ülkeyi terk edip gitmek isteyeni de köşeye çekilip sadece kendini düşünen, kurtarmaya çalışan insanı da yargılamıyorum. herkes buna zorlandı. ama tarihte bunun gibi çok örnek var. yeniliğe ihtiyacımız var. yeniyi ortaya koyacak, çıkaracak inanca. herkes yalnızca tekil kişiliğini düşünüp büyük bir etkiye sebep olamayacağını düşünüyor ve vazgeçiyor. ama bu umutsuzluğa kapılan kişi sayısı o kadar çok ki, muhtemelen hepsi bir araya gelse daha güçlü bir şey hissedemezdi.

eğitim, girişim, bilim.. bunların herkesi, her şeyi kurtarabileceğini zaten biliyoruz. ama bunlara nasıl gideceğiz ki inanmadıktan, vazgeçtikten sonra.