bir burası kalmıştı denilcek bir olaydır

ege yayının güneyinde yer alan ve akdeniz'in tektonik kökenli ve denizaltı şekillerinin genç olmasını kanıtlayan derin çukurlardır.

birtakım ifadeler.

tam bir cümle olmamakla beraber, bana göre "senin anlayacağın" sözcük grubu bir nevi hakarettir. "uzun yoldan söyleneni anlamayan bir beyinsiz olduğun için anlayacağın şekilde kısalttım" demek gibidir. her ne kadar kullananlar bu amaçla kullanmıyor olsa da bana hep böyle gelmiştir. sevemedim gitti.

bir de "anlamıyorsun" ya da "anladın mı?" kelimeleri var. ilkini söyleyenlere diyeceğim şey şu: belki sen anlatamıyorsundur? son günlerde iyice taktım bu kelimeye.

ikincisi de ayrı bir garabet. anladın mı diyeceğine anlatabildim mi demeli insan. çok sevdiğim ve ağız alışkanlığı nedeniyle, kesinlikle kötü niyetli olmaksızın bu kelimeyi sık sık kullanan insanlar tanıyorum ama niyetlerinin iyi olması bundan rahatsızlık duymamak için yeterli değil bence.

edit: imla

aradığım ideal eş. beraber maç izleriz, totem yaparız. sarıııı...lacivert...

var bir hayalimiz.

bir kerem görkem romanıdır.

kitap kerem görkem’in ilk romanıdır. vasat bir okur olarak haddim olmasa da romanda bazı kurgu eksikleri gözüme çarpsa da yine de bu hacimsiz romanın içine sığdırılmış hikayeyi çok beğendim. ama kitaba olumsuz bir tanım yazacak bir durum yok ortada.

bir ailenin boşanma sonucu yavaş yavaş dağılmasını hikayenin kahramanlarının gözünden ve ağzından ayrı ayrı anlatmış genç yazar. her karakterin kendi duygu ve düşüncelerini dile getirmesine müsade etmiş.

bir fotoğraf, eski bir fotoğraf, eski bir aile fotoğrafı, artık eskide kalmış bir ailenin solmaya başlamış fotoğrafı eline alıp bakan insana geçmişe dair çok şey hatırlatır. bir boşanmanın sadece iki tarafı değil çocukları da çok etkilediğini anlatır yazar bir aile fotoğrafı üzerinden.

eski bir fotoğraf tıpkı bir anda burnunuza gelip sizi aklınızda olabileceğini bile düşünmediğiniz bir anıya sürükleyen bir koku kadar etkilidir hafıza üzerinde. romanı okurken gözünüzün önüne hatıralardan ötürü bakmakta zorlandığınız bir fotoğraf gelecek, eski bir fotoğraf.

o zaman gülümseyin, çekiyorum.

stabil ruh durumudur. gridir. ne beyaz olabilirsin ne siyah. insanı çok yoran bir durum olmakla beraber insanı gerçekten sorgulamaya iten, bir şeylerin eksikliğini muhtaç kalmışlığını iliklerinize kadar hissettirir. bir yanınız kırgınken, bir yanınız güzel şeyleri görmeyi/hissetmeyi ister. sadece gri gibi kalıyoruz ama. ne azı ne fazlası.

herkeste bir şikayet, herkeste bir veryansın.

sol akışı mahvetmişler. şahtı şahbaz oldu. zaten bi olayı yoktu ki?

şikayet eden; kaliteli yazarları takip eder, kaliteli tanım yazar, güzel başlıklar açar.

t: anca kafa ütüleyen yazardır!

ben muhalifim diyenlere taş çıkartacak türden bir akp gençlik kolları başkanıdır.


buradan

ahmet hamdi tanpınar , türk toplumun uzun bir süre de yaşadığı medeniyet değiştirme çabasını - çabalarken de bocalamasını- ve toplumdaki bir çok tutarsızlığı çok ironik bir dille yazmıştır*. tanpınar ,bunların dışında zamanımızı nasıl boşa geçirdiğimizi de çok iyi ifade etmiştir.
gerçekten tekrar tekrar okunup düşünülmesi gereken bir kitap.

ya benim bir tanem kuzguncuktaki vişne'nin canı laz böreği çekmiş yaparım heman, dur çıkarayım buzluktan milföy hamurunu. yufka açamayan ama hazırıylan sanat eseri yaratanlardan ben. *
allah için şu korona zamanı en canımın çektiği muhabbet aile ortamı muhabbeti.
gerçi allaha hamd olsun, evim aile ortamı ama olsun fazla aile göz çıkarmaz.
şahsen tanımasamda tanımları ile tanıdığım çok sevdiğim yazarlarla aile gibi idim zati. onlar beni bilir ben onları bilirim.

tv izyeyen varsa çok güzel, boş boş bakarım.
kedi varsa sever, koşa koşa ellerimi yıkarım.
51 ve okey dışında oyun bilmem.
kitap muhabbeti varsa oraya yapışabilirim.*
balkonda yıldızlara bakanlara çayımla eşlik edebilirim.
güzel anlatan varsa çok güzel dinlerim
güzel dinleyen varsa çok güzel anlatırım.
elimde telefonumla her dakka çocuklarımı yoklayarak ne yardan ne serden geçmeden katılırım valla.

ankara’da yaşayan tüm yazarlarımıza çok geçmiş olsun dileklerimi iletmek isterim öncelikle. umarım hepinizin sağlığı yerindedir. sanırım deprem biraz uzun sürmüş. can kayıplarının olmamasını diliyorum. tekrardan hepinize çok geçmiş olsun değerli yazarlar.

t: yahşihan bölgesinde deprem olduğu bildirilmiş sanırsam ayrıca 4.6 büyüklüğünde bir deprem olmuş.

saatim yok tam olarak bilemem
biraz bira biraz şarap önceydi
nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken
yıllar hayatlar geçiyor...

kayıp bir bavul gibiyim havaalanında
ya da boş bir yüzme havuzu sonbaharda
çok mu ayıp hala mutluluk istemek
neyse zaten hiç halim yok.

bugün benim doğum günüm
hem sarhoşum hem yastayım
bir bar taburesi üstünde
babamın öldüğü yaştayım....

boynuna o yeşil fuları sarma çocuk
gece trenlerine binme,
kaybolursun
sokaklarda mızıka çalma çocuk
vurulursun.

sevgiliyi görmek için gece gizlice penceresinden tırmanmak anlamına gelen almanca kelime.

(bkz: kapanak şövalyeleri)

lebaleb kongrelerle övünen adamın 10 saat konuştuktan sonra açıkladığı karar. senin yatacak yerin yok yerin. öyle kin doluyum ki...

biriyle evlenmeden evvela o insanın her şeyini kaybettiğini düşünün.
sağlığını, parasını, güzelliğini yada gençliğini.
eğer bunlardan biri olmadığında siz olmaya devam edecekseniz evlenin.

hitap ettiği kesmi on numara analiz edip buna uygun ürünleri pörtföyüne ekleyen marketler zincirinin kataloğu...

siz herhalde sıradan vatandaşın geceleri ışığı kapatıp seviştiğini zannediyorsunuz? ne aksiyonlar dönüyor en az 3 çocuk için haberiniz yok...

bana bugün kendim için hiçbir şey yapmadığımı farkettiren başlık. verimsiz bir gündü.

hayatımda çok kitap hediye ettim, çok kitap ödünç verdim (hiç biri geri gelmedi ama neyse) ancak hiç birine not yazmadım. fekaaat bana hediye edilen (bkz: erich von manstein)'ın (bkz: kaybedilen zaferler) kitabında "albay seyfi" notunu buldum. o albay seyfi'yi hep merak ederim, kimdi nasıl biriydi vs.

glad you ask. şu an çaıştığım ajansa başlayalı 3 ay vs olmuştu ve doğum günüm gelmişti. canım kreatif direktörüm daha önceki muhabbetlerimizden o kitabı bulamadığımı/ulaşamadığımı biliyodu ve bana o kitabı hediye etmişti. o zamanlar türkiye'de sadece 1960'lı yıllardan tsk'nın çevirisi vardı. sağolsun, buldu hediye etti ve ben kendimi oraya ait hissettim. ama merakımı da yenemedim. kimdi acaba o albay seyfi?

önümüzdeki günlerde/yıllarda da o kitabın çevirisi sanırım (bkz: kastaş yayınevi)'nden çıkacak bu arada. ww2 meraklılarına duyurulur.

ağrı dağının ığdır da olduğunu öğrenmeyen kaldı mı?