otomatik reklam yerleşiminden kaynaklı bazı problemler mevcut çok yakında kendilerine bir ayar çekeceğim. rahatsızlık için özür dilerim.

1 yıl önce tanıştığım bir erkek kobe bifteğinden bilgili bilgili bahsederken ne kültürlü adam demiştim, 1 yıl sonra kolpaçino filminden bir replik olduğunu görünce gülmekten ağlamıştım halime, hala arada yolda kasap görürsem tutamıyorum kendimi basıyorum kahkahayı. tabi başkaları anlam veremiyor.

adı, tiger ve lion kelimelerinden türetilmiştir, türkçesi aklandır.
erkek kaplan ve dişi aslanın çiftleştirilmesiyle dünyaya gelen melez yırtıcı hayvandır. ters melezi olan ligerlere göre daha küçük yapılıdırlar. bunun sebebi kedigillerde büyüklük faktörlerinin anneye bağlı olmasıdır. aslanlar kaplanlardan biraz daha ufak yapıda oldukları için bu melezlerden liger tigona göre daha iridir. dişi aslanların cinsel çekici olarak algıladıkları yele, erkek kaplanlarda olmadığı için dişi aslanlar, erkek kaplanlara karşı cinsel çekim duymazlar, bundan dolayı tigonlara daha az rastlanmaktadır.

her türlü kurtarıcı bir kozmetik ürünü. gündüz ve daha spor şıklığı tamamlamak isteyince, sadece bir rimel ve bu tamamdır. göz makyajı olmadığı için, makyaj abartı durmaz. gece ya da özel günlerde kullanımında siyah ya da toprak tonlu göz makyajına ki yine de abartmamak lazım göz makyajını, bu ruj tamamlayıcı olur. tabii ten rengine uygun tonu bulmuş ve mat kalıcı olanının tercih edilmesini öneririm. tek bir handigap var. o da, esmer tenliler kullanınca pek de güzel durmuyor. ya da kişisel olarak benim göz zevkim bu yönde diyeyim. esmerleri üzmek istemem.

evliliğe mesafeli biriyseniz, anneniz ya da sevgiliniz durup dururken garip tadı olan şeyler yediriyorsa; bilin ki bu olayın kurbanı siz olabilirsiniz.
şimdiki yeni yetmeler buna ritüel diyor. yemişim sizin ritüelinizi... basbayağı büyü denen ilkellik bu!

peki bundan nasıl kurtuluruz? benim tecrübem şöyle...

birden evin olmadık yerlerinden muskalar fışkırmaya başladı. bir, iki, üç ardı arkası kesilmiyor. baktım ki oluru yok, annemin restine restle karşılık verdim.

üç gün boyunca delirmiş gibi davrandım.* onların görmediği şeyleri görüyor gibi rol yaptım. sanki o kadar çok büyüye maruz kalmışım ki, artık bana cinler görünür olmuş da kafayı yemişim gibi kendi kendime konuşmaya, gülmeye falan başladım.

ailemle değil görünmez arkadaşlarımla takıldım. onlarla kahvaltı yaptım. sanki onlar varmış gibi konuştum şakalaştım.
en son annem ve babamın karşısına çıkıp;

-" ben ve cin padişahı evleniyoruz. hatta ondan hamileyim!" dedim.
bunlar ağlamaya falan başladı.
odama gidip daha evvel bulduğum muskaları önlerine attım. durumdan haberdar olmayan babam şokta. bir tanesinin boyu bir buçuk metreydi. onu tutup annemin alnına yapıştırdım ve
"hobbit boyun kadar muskayı kime yazdırdın? bunlara paramızı dökeceğine gel ben sana yazarım!" diye çıkışınca delirmedigime sevindiler ama babam anneme bir hayli kızdı.

bir daha da muska olayına rastlamadım. tanesine 250-500 arası para vermiş inanılmaz! bana gel ben yazayım. para mı verilir böyle saçma şeylere?

düşünün ki; inanclısın, senin inancindaki tanrı koca kainatın sahibi ve bu bir kader yazmış. sen bunu beğenmeyip istek parçayı peçeteye yazıp uzatır gibi "al bunu" yap diyorsun.

bu kadar büyük saçmalık bu yaptığınız ritüeller ve büyüler bilin istedim.

bir kedileri bile olmadığı için profil resmine koymak istemişlerdir belki. (bkz: ben)

öpeyim mi seni bir kere?

yakın zamanın en büyük sorunlarından olacak olan; su kaynaklarının yetersizliğinin günlük yaşama yansımasını anlatan ve en azından 2 ayda bir izlenmesi gereken belgeseldir.

kazıklı maria sağolsun okuyarak işkence çekmek zorunda kalmadan, hatta baya eğlenerek dinlediğim sarkastik kitap.

yalan yok bir başlıkta adımı çok arıyorum.
(bkz: hangi yazar gözünde nasıl canlanıyor sorusu)
sonra suratım asılıyor ve çıkıyorum.
zaten nickimin olduğu bir başlığı da bir ay sonra görüyorum. öyle bir şans benimkisi.

bütün gün seni düşündüm

zaman.

şehirdekiler zamanı kaçırıyor, köydekiler ise anı yaşıyor.

uyuşturucu ile mücadele güzel birşey,lakin uslup içler acısı..bir bakan düşünün ki böyle bir uslup ile konuşuyor sırf buradan bile ülkenin geldiği vahim hali anlayabilmek mümkün...

arada kalmış, siyah mı beyaz mı karar verememiş, biraz ondan biraz bundan rengidir.
kendi içinde bir asaleti ve kaotik duyguları barındırır bu renk. herşeye, herkese ve hatta her şehre de yakışmaz.
hele ki mavisiyle yeşiliyle kendine has güzelliği olan bir şehre hiç.

hüzne geri dönelim. gri sadece bende hüznü çağrıştırmıyordur sanırım. sanki biraz sonra ağlayacakmışsın ama bir yandan da boşver be demişsin gibi bir renk. bol bol melankoli, asık surat, sıkılgan tavır, bıkkın bakışlar içeriyor bu renk. keyifsizliğin bir meyvesi olsaydı kesinlikle rengi gri olurdu.

günlerdir oldukça keyifsizim. ruh halimden kaynaklı olarak tüm dünyayı renksiz görmeye başladığıma inanmıştım ki, evet farkettim, sanki şehir de benimle beraber yas tutuyordu. sanki bir filtre gelmişti günlerdir bu şehre. denizin, gökyüzünün, ağaçların hiç keyfi yok. her yerde bir gri hakim. insanlar asık suratlı, çoğu yorgun, ay sonunu getirememiş yada zar zor getirmiş, kimi birilerini özlemiş ama genel durum tam bir kaos. kenarda köşede saçmalayan ergen, koşturan çocuk dahi yok.

birkaç saat sahilde turladım. ne sevgililer vardı, ne beyaz yakalılar plazadan kendini atıp öğle yemeğine geldi, ne sporcular ortalıkta gözüktü. kaosun filtresi neredeyse şehre işlemişti. bir nebze rahatlattı beni bu manzara. sadece benim içim ölmemişti, bir nevi şehir olarak yaşayan ölüler topluluğuna dönmüştük.



bazı şehirler gridir ancak gri bu şehre yakışmıyor. gri insanlara da yakışmıyor ama ben hariç.*

bu yazıyı okuyorsan derece yapman biraz zor olabilir dediğim sınav.

neden mutlu olmayayım ki? düşünmüş, zahmet etmiş, yazmış. şahsen aşırı mutlu olduğum olaydır.

sözlüğün radyosunda çalmalık şarkı çıkartan yazardır.
şarkı sözünde de dediği gibi ben de arada başladığım yere dönebiliyorum. reklam yapmam için yazarımızın karma puanının bir kısmını hesabıma havale etmiş olabilirim ama her şey sanat ve sanatçımız için. duyuun ey kafa sözlük halkı cem adrian'dan sonra sözlüğümüz de bir sanatçımız daha var.

vincent van gogh tarafından akıl hastanesinde çizilmiş olan bu tablo, en bilindik sanat eserlerinden birisidir.
yıldızlı gece tablosu için, ressamın kalmış olduğu akıl hastanesindeki odasından görülen saint-remy-de-provence şehrinin bir yorumu denilebilir. uzun araştırmalar sonunda, tablonun 25 mayıs 1889, saat 04:40’taki gökyüzünü gösterdiği tespit edilmiştir.

kardeşi theo van gogh’a yazdığı sayısız mektuplardan birinde resimle alakalı şöyle diyor: “demir parmaklıklı penceremde adeta bir buğday tarlası görüyorum. sabahları ise gün doğumunu tüm ihtişamıyla izliyorum.”

resimdeki manzara ressamın kalmış olduğu odanan görünen gerçek bir görüntüdür. köy ve kilise kulesi ise ressamın hayal ürünüdür. gerçekte öyle bir köy bulunmamaktadır.

sanat tarihçilerine göre yıldızlı gece tablosunun ölümü simgeliyor da olabileceği belirtilmiştir. van gogh şu sözleri bu bağlantıyı destekler nitelikte:

“yıldızlara bakmak beni daima hayal dünyasına daldırır. kendime sorarım, fransa haritasındaki noktalar arasında seyahat edip belli bir noktaya ulaşıyoruz da neden gökyüzündeki bu parlak noktalara ulaşamıyoruz? nasıl trene atlayıp tarascon’a ya da rouen’e gidiyorsak yıldızlara ulaşmak için de ölebiliriz.”

tiktok

yeni çaylak, yazar olacak.