mitolojimizde çok önemli bir yere sahip olan kayra han tüm tanrıların tanrısı'dır. gök tanrı'nın çocuğu olarak bilinir ve annesi yoktur.
gökyüzünün en üstünde, 17. katında oturur.
kayra han'ın ülgen, kızagan ve mergen adında üç oğlu vardır. anla
oğullarının arasında en bilineni iyilik tanrısı ülgen'dir. hatta dünyayı yarattığı söylenir. (bkz: yaratılış destanı)
tanrı kayra han, yeryüzünü yarattıktan sonra yaşam ağacını yani uluğ kağın'ı dikmiştir. (bkz: uluğ kağın)
insanların dokuz atası bu ağacın dokuz dalından türemiştir. yani dünya üzerindeki dokuz ırk bu insrdan türemiştir.

ruh yaşlanmıyor be. genç görmüyoruz ayrıca, genç hissediyoruz.

her an "aslı yiiiiiiivruuuum" diyecek gibi geliyor

şarkının en hoşuma giden ve gülümseten bölümü :

paşa resim yapardı
sabancı'ya satardı.

ben de bir farklılık var diyordum, demek ki buymuş. sözlük vatandaşı olarak her yeniliği alkışlayan bendeniz, bu çizgilerin kaldırılmasına pek alışamayacak gibi. çizgi yokken sanki parmaklığı olmayan basamakları tırmanıyormış veya parmaklığı olmayan balkondan aşağı bakıyormuş gibi hissediyorum.

sonbaharda ankara

dondurma yerken ilk çikolata kaplamasını yemek.

el suremeyeceginiz, göz süzemeyeceginiz, abladan hallice ama namahrem olduğu da her bir harfinde belirtilen kadın. "yenge" kavramının ulkemizde farklı kültürler ve farklı bakış acilarindan algılanışı üzerine güzel bir kitap önerebilirim.
iletişim yayınlarından çıkan "yengeler cumhuriyeti" kitabını mustafa ciftci ve tanıl bora derlemiş.

sanırım beyinde bir mantık lobu var biz büyüdükçe oda bizimle büyüyor. hani bişey hayal edecek oluyosun ordan sesleniyor; oğluuuuummmm,yapmaaaa.

aydın: ben suçu kabul ettim
ibo ,muzo :hangi suçu

ferhan şensoy rasim öztekin ali çatalbaş gibi oyuncuların başrolü paylaştığı, işlemedikleri bir suç yüzünden sinop cezaevine düşmeleri olayını konu alan film. her izlediğimde keyif alıp güldüğüm, tek kelimeyle enfes bir filmdir. hala izlemeyen varsa izlesin derim.

kaç cigaramiz kaldi repliği meşhurdur

şahsi bilgisayarına/telefonuna outlook kurmamak gerektiği.

çünkü çinliler kendilerine kobay arıyordu, e türkiyeden iyi kobay millet mi bulacaklar kardeşim? brezilya gibi varoş bir ülke bile kullanımından vazgeçti aşının, zaten açıklanan etkinlik değeri çok az. ama malum partiye üye olan kaymak tabaka pfizer-biontech aşısını çoktan vurdurdu keyfine bakıyor.

insanları atıl kılmak için söylenebilecek bir kelimedir. her şey beceriye bağlı değildir ama her şey beceriksizlik düşüncesine bağlıdır bence. çünkü nasıl inanmak başarmanın temeliyse becerisizlik düşüncesi de başarısızlığın temelidir.

allah allah niye tedavi için hastaneye gitmiş ki onu da sülüklere emdirerek geri çıkartsalarmış.

ulan az önce 5 kg şeker aldım. şansa yaşıyoruz vallahi.

beşiktaş jimnastik kulübü'nün en bilinen ve şerefli taraftar grubu.

hmm şey beşiktaşlı sözlük yazarları göreve lütfen. bu başlık neden hala boş?

bu iş birazcık otoritenin halkına ne kadar baskı uygulayıp yaşam standartlarını düşürdüğüyle alakalıdır. ben şahsen pandemi döneminde halkına en az yardım yapan ülkelerden olduğumuz için bir ayaklanma olabileceği kanısındayım bu yıl ya da diğer yıl içerisinde. ama belli de olmaz, türk halkı o kadar sistematik bir biçimde sindirildi ki toplumsal bilinç kayboldu ve korku iktidarı üzerimize bir kara bulut gibi çöktü. ya ayaklanacağız ya daha da yılacağız. süreç gösterecek.

ciddi anlamda iticilik içeren ve kezbanlık sınırlarını sonuna kadar zorlayan kadın.

içeriğinde asit de olan mide salgilarinin yemek borusu ve ağza kadar gelmesi hastalığıdır. genellikle reflusu olan kişinin yutagi asitten tahriş olur ve hekim direkt bakınca anlar.

kısaca; gece yatmadan en az 2 saat evvel bir şey yememek, süt ürünleri daha az tüketmek*, sigarayı azaltmak*, aşırı baharatlı yememek, fast food yememek ve mümkünse stresi azaltmak refluyu azaltır.

böyle sorular sorarak yaşam kavramını olduğundan daha yüce bir konuma taşımaya çalışıyoruz gibi geliyor. daha doğrusu yaşamak üzerinde insanın bilfiil etkisi varmış gibi düşünüp insanı yüceltmeye çalışıyoruz.

yaşam, bir süreç. hatta bir araç. onu sonlandırma seçeneğimiz bulunması işlerliğinde büyük rol oynadığımız anlamı taşımıyor. ne yapıyoruz yaşamak için? ama yalnızca hayatta kalmak için ne yapıyoruz onu soruyorum. yemek yiyoruz, su içiyoruz... peki yaşamak için mi yiyoruz yoksa acıktığımız için mi? midemiz ve beynimiz zaten yaşamak için bize uyarılar gönderiyor. özellikle durup "bugün yemek yemeyi unutmamalıyım" diyor muyuz?

bence biz hiçbir şey için yaşamıyoruz. sürüp giden hayat içinde yaşamla doğrudan ilgili olmayan hedeflerimizin peşinde koşuyoruz.