sokak hayvanlarıdır.

kendini hayvansever zanneden ruh hastaları yüzünden sokağa çıkamaz olduk. sokakta kendi halinde, hiçbir canlıyı rahatsız etmeden sakince evine, işine giden insanlar saldırıya uğruyor her gün. çöp atan yaşlı bir kadın kedi saldırısına uğradı geçen gün. üstelik dikkatsiz de değildi.

ve köpek saldırılarından bahsetmiyorum bile.

okuduğum üniversitenin merkez kampüsü köpek kaynıyor. yakında staja başlayacağım hastanenin bahçesi köpek dolu. ben de görme engelli ve ufak tefek yapılı bir insanım zaten. köpek saldırısında kendimi koruyabilme gibi bir şansım yok. her allahın günü korkarak gidiyorum gideceğim yere. zamanında öğrenci bursumla mama alıp bakıp besleyip ölmemeleri için uğraştığım yavrular bile büyüdüklerinde sürü halinde saldırıyor alüminyum; benim ne günahım var şimdi?

vatandaşı taciz eder...
mültecisi tecavüz edip taşla ezer...
köpeği saldırıp parçalar...

ve sen yaşadıklarını dile getirince ırkçı hayvan düşmanı kezban olursun.

diyeceklerim bu kadar.

oy, sevmişem ben seni!

-------------------------------------
uy havar / ahmet arif

/ içerenköy, 3'lü koltuk, 2015

uzun yolda terlikle araba kullanmamak gerekiyor,
en son alişan range rover’ını pert etmişti. nassııııl korkmuştum. neyse allahtan fakiriz, zararımız büyük olmazdı, hem dolar olmuş 8.69, bu zamanda kasko mu yapılır.
bugün epey dura dura ege taraflarına kadar geldim. ankara’da hava çok soğuktu, çorap ve kalın kıyafetlerle çıkmıştım. muğla’da benzin istasyonunda inip bir kaç esneme yaptım. orada çalışan abiye lastikleri kontrol etmesini rica ettim.
bana uzunca baktı ve tepki vermedi, ben de “bir sıkıntı mı var beyfendi” diye sordum.
ablacım kıyafetin biraz tuhaf dedi.
“oto hırsızıyım ben, lütfen kontrolleri yapın, acilen arabayı parçalatmam gerekiyor” dedim.
adam beni gerçekten ciddiye aldı, “hemen ablacım” dedi.
kim bilir belki de deli sandı, bilmiyorum.
yola devam ettiğimde annemler anlattım ve bana kızdılar, hafiften bir ürktüm, arayıp beni ihbar edebilme ihtimalini düşündüm. en ahmet kaya özelliğime bir de aklımın hep sonradan başıma gelmesini ekleyip editlemeliyim.
açık açık hırsız olduğumu söylememe rağmen ihbar edilmemem, beni düşündürdü.
bu ülkede hırsızların iktidar olmasına şaşırılmamalı, arkadaşlar…

ola bauer'den şahane bir yeraltı edebiyatı örneği. romanın oldukça sert ve soğuk kısımları olmasına rağmen başkarakter tom'un başından geçenler yer yer kahkaha attırır insana. karşılaştığı olaylara örnek vermek için kitabın arka kapağından bir alıntı yapıyorum:

--- alıntı ---

...on altı yaşındayken içinde mermi olup olmadığını bilmediği bir tabancayı ağzına sokup tetiği çektikten sonra fırlayıp evinden çıkan tom'un yıllar sonra dönüşüne tanık oluyoruz. ilk fırlayışın hızıyla dünyayı dolaşan tom, sırtında bir gemici torbası, ayağında araba lastiğinden bozma sandaletlerle, tam kırk yıl boyunca adım atmadığı ülkesine yaya olarak en kuzeyden girer. niyeti sıradanlaşıp yurduna uyum sağlamaktır; gel gör ki karşılaştığı ilk yurttaşı, çöl giysileri içinde, bir elinde kulağına yapıştırdığı cep telefonuyla iş konuşması yaparken diğer elinde çok pahalı bir oltayla su kenarında dikilen ve olmayacak bir açıdan balık tutmaya çalışan biridir. tom'un bu adamla iletişim kurma girişimi, adamın korkup özel uçağına atlaması ve üzerine havadan mermi yağdırmasıyla sonuçlanır. oslo plajında ise, elektroniğe dair bir ders kitabı okurken mastürbasyon yapan; sevgilisiyle yüz yüze geldiğinde değil de cep telefonuyla konuşurken heyecanlanan "modern norveçliler"in karşısında şaşkına döner. gemici torbasında yıllardır taşıdığı ve bir başkasına ait olan not defterleri, onun bir "dâhi yazar" olarak ağırlanmasına yol açınca da ipler iyice kopar...

--- alıntı ---

bıyıklı, göbekli, sigara alkol bağımlısı, merhametli, enayi, her şeyi çok iyi bildiğini sanan bir dayı canlandı gözümde

2016 yılı başladı.
2018 yılı dip yaptım.*
2019 dipte takılmaya devam.
2020 dipten yukarı ivme kazandım.
2021 yılı toparlanmaya başladım.
2022 için william wallece gibi 'freeedooooom!' diye haykıracağım yıl olması umuduyla...
ya böyle;


ya da böyle;

ama bir şekilde o özgürlük benim olacak!

modum yüksek, şarjım dolu, kulaklığımı alıp yürüyüşe gitmemek için hiç bir bahanem yok.

dünyada metil alkol denen maddeyi kimya dersinden önce öğretebilen tek ülkeyiz.

bu akşama özel diyelim.

masur ark'a ait olan bir şarkı. aynı zamanda spotify 2020'de en çok dinlediğim şarkılardan birisi. sanırım bütün yazımı bu şarkıyla geçirdim. o halde eller havaya!

''inadı bırak yanıma yanaşıver artık, batacağımız kadar aşkın içine battık
aşk denilen buymuş, çok ciddi bir duyguymuş, ona inanların hali maalesef buymuş''

bir de en son caner özyurtlu'nun biz böyleyiz adlı filminde söylüyorlardı.

yarın da devam edecek protesto.

anadolu selçuklu anıt mezarlarından olan, erzurum'da bulunan tarihi yapı.

ustâd'ın tek şiir kitabı, " 20 yılımı verdim" dediği hasretinden prangalar eskittim'dir .

33 kurşun ise , yazılma amacı ve duygusu sebebiyle beni en çok etkileyen şiirlerinden biridir.
1943 yılında van'da 33 kişinin hayvan kaçakçılığı sebebiyle, org. mustafa muğlalı tarafından kurşuna dizilmesi olayı anısına yazdığı bu şiirden ;

vurulmuşum
dağların kuytuluk bir boğazında
vakitlerden bir sabah namazında
yatarım, kanlı, upuzun...

vurulmuşum
düşüm, gecelerden kara
bir hayra yoranım çıkmaz
canım alırlar ecelsiz
sığdıramam kitaplara
şifre buyurmuş bir paşa
vurulmuşum hiç sorgusuz, yargısız.

(bkz: kars)

günler sonra yazılabilecek bir başlık bulmak...

can-ı gönülden katılıyorum.

burada 'ağbi' yazılmasıyla dalga geçenler, tüm imla hatalarında, yazarları uyarıyor mu acaba? daha önce ben denk gelmedim çünkü...

imla hatası olmayan, içi boş tanımları ciddiye alıp, düşüncelerini dile getirmiş bir yazarı ciddiye alamayanları da görmüş olduk.

goya, "çocuklarını yiyen satürn."

kimyada kullanılan süzme düzeneğine benzer şekilde bir düzenekle kahve demleme yöntemidir.

aaa böyle bir başlık gördüm, koştum geldim!!
bir sürü çiçek fotoğrafım varrr.. sırayla atacağım her gün.

profil fotoğrafımdaki bana benzeyen kediye bakabilirsiniz efenim.