osmanlı devleti’nde kurulan ilk ve son uzay gözlemevi istanbul uzay gözlemevi’dir. sadece 4 yıl çalışmıştır.. sonra bir gece de yok edilmiştir.. gözlemevi’nin kuruluşuna öncülük eden bilim adamı zamanın en ünlü matematikçi ve astronomi bilgini takiyüddin er-raşit’miş.. ııı.murat ile yakınlık kurmayı başaran takiyüddin hükümdarın hocası hoca sadettin efendi’nin desteği ile astronomi ve astrolojiye ilgi duyan padişahı rasathane konusunda ikna etmiş.. tophane sırtlarında 1577’de bir kısmı tamamlanan istanbul uzay gözlemevi’nde gözlemlerine başlamış.. takiyüddin o zamana göre oldukça ileri teknik ve hesaplamalar kullanarak bilgiler toplamış.. yavuz’un mısırdan getirdiği din adamları uzay gözlemevi’nin uğursuzluk getireceğini, o tarihlerde dünyanın çok yakınından geçen kuyruklu yıldız ve çıkan veba salgınının bir uyarı olduğu iddia etmiş.. dini bütün adamlarmış ama hak yolunda da geri zekalının önde gidenleriymiş.. ama osmanlıda din her şeyden üstünmüş.. şeyhülislam kadızade ahmet şemsettin efendi ııı. murat’a: bağ yiğidim annesinin gülü yıldızları gözlemen felaket getirir göklerin sırlarını örten perdeyi kaldırmak uğursuz bir haddini bilmezliktir.. hele ki meleklerin bacaklarını seyretmek tövbesi kabul edilmeyen günahtır demiş.. bunun üzerine gözlemevi’nin derhal yıkılması fetvası verilmiş.. padişah ııı. murat kaptan-ı derya kılıç ali paşa’dan istanbul uzay gözlemevi bir gecede yok etmesini istemiş.. verilen bu emir gereği 21 ocak 1580’de top atışları ile yıkılmış.. yerle bir edilmiş..
yıkılan sadece istanbul uzay gözlemevi değil dostlar bilimdi..
osmanlı’yı batı karşısında bilimde, teknikte, sanayide geri kalmasının sorumlusu şeyhülislamlar ve din adamlarıydı.. tarih bunu böyle yazar.. yani osmanlı nasıl yıkıldı diye bakmayın uzaklara.. bu ve bunun gibi din adına sperm israfı olanlar oldukça daha çok üçüncü sayfa haberlerine iç geçirir üzülürüz..

ağız şapırdatmamak
ağız şapırdatarak yemek yiyenlerin ne kendisine ne başkasına saygı duyduğuna inanmıyorum
insan neden böyle bir şey yapar anlamış da değilim

ilk torun için de kullanılan tabir.
diğerleri için hep bir minik kıskançlığa sebep verir çocukken. rahmetli babaannem, ablamı hep böyle severdi. bizler için de güzel güzel lakaplar vardı ama işte insan 'ilk göz ağrısı' ile yarışamıyor, bir sıfır geride başlamış olma hisssiyatından da kurtulamıyor.

woman kelimesi, wife of a man kelimesinin kısaltması ile oluşmuştur.

ofansif üslupla açıldığı için belli ki dikkat çekme amaçlı başlık. bir salın da hepimiz rahat edelim yahu. inanan inansın, inanmayan inanmasın. inanmayanın zaten bu başlıkta ne işi var. inananlar kendi aralarında yazsın, çizsin.

ahlak olarak çöktüğümüzün göstergesidir.

van minutes

böyle geçen bir süreç sonunda aniden izmire taşınmış ve yapayalnız kalmışımdır.

doğa sporları

bir yol biliyorum. yol da beni biliyor, tanıyor. alışkın bana.

bazen hışımla, bazen sakin sakin yürüyorum o yolda. dönüp dolaşıp gidecek bir yer bulamadığımda vardığım yer. senin de var biliyorum. iyi ki de var haklısın. ne olurdu halimiz sıkıştığımız yerde kalmak zorunda kalsaydık düşünsene. nerede sıkışıyorsan orası ait olmadığın yer. nerede buluyorsan sıkışıklığının zincirlerinden kurtardığında kendini tam olarak oradan bahsediyorum şu an evet.

bilmeye biliyorum, dünkü çocuk değilim hoş. yön duygum yok benim doğru ama bulmak için aramaya ihtiyacın olmayan bir yer orası. çaresizlik, imkansızlık, seçeneksizlik ve en fenası da bunların hepsinin bir arada olduğu, o sıkışmışlık olarak yaşamak, tanımlamak zorunda kaldığımız durumların içindeyken istemsizce sürüklendiğimiz sessiz, ıssız sokaktan söz ediyorum. aynı anda hepimiz orada olsak da birbirimizi göremediğimiz, duyamadığımız, dokunamadığımız yerden. kimsenin kimsenin elinden tutamadığı, çık artık oradan telkinlerinin işe yaramadığı... ancak bir profesyonelin o da seninle doğru kanala girebilirse ışık tutabildiği, yolunu aydınlatabildiği. biliyorsun işte. sen. kendine dönüşün.

şimdi sırasıyla neler yaşayacağımı çok iyi biliyorum. geçeceğim tümsekleri, yol ayrımlarını, karşılaşacağım işaret tabelalarının yerlerini, nereden saparsam iyi nereden saparsam kötü olacağını -evet bana göre iyi ve kötü-. yol boyunca bambaşka tecrübeler yaşayacağım elbette. hiçbiri bir diğerine benzemez. zaten o yüzden yol değil yolculuktur ya mesele. ama demek istediğim şu; buraya ilk defa gelmiyorum. geldiğim yerden korkmuyorum. bunun ne kadar kaçınılmaz ama ne kadar gerekli olduğunu iyi biliyorum. bundan mutsuz değilim. peki ne anlatıyorsun sen dediğini duyar gibiyim. aslında hiçbir şey. kabul etmeye çalışıyorum sanırım. evet buradayım yine. bendeyim. benleyim. ama bildin, doğru; aslında burada olmak istemiyorum.

benim için saygılı olmayı özümsemiş insan.

sevgi münferittir, değişkendir, öyle olması da gerekir. ama her halde saygısından ödün vermeyen; özellikle de sevmediği, itiraz ettiği durumlarda da saygısını koruyan insan benim en kıymetlimdir.

ne zaman kaybettiğimizi düşündüğüm kokudur. hep öyle koksaydık ya hepimiz. bebek gördüm mü narkotik köpeği gibi kokluyorum ben.

tek yön kuralına uyarak arabaların sokakta aynı yöne dönük park etmesi

nickaltı boş diye korkmuyormuş. biraz da heart attack yapalım. iyi bir yazar. kafa birine benziyor gibi. şimdi gidip beğendiğim entrylerini bulcam ve sözlük uyarı verene kadar beğencem

çok fazla film izlemiştir ve izlediklerinden de çok çabuk etkilenen hassas bir ruhu vardır. canım benim kötü olacakmış ha? güldürmeyin.

cemal süreya’nın “aslan heykelleri” şiirine konu olan boyun tasvirleriyle ünlü italyan ressam.

“yeni sözler buldum bir nice seni görmeyeli
daha geniş bir gökyüzünde soluk aldıracak şiire
hadi bir de bunlarla çağır gelsin aslan heykelleri
oldurmanın yıkmanın yeniden yapmanın aslan heykelleri
olduran yıkan yeniden yapan gözlerini seviyorum kaç kişi
bir senin gözlerin var zaten daha yok
ya bu başını alıp gidiş boynundaki
modigliani oğlu modigliani”
cemal süreya

ben uyduğumda böyle göründüğüm modadır.*

arkadaşlar geçenlerde ben erzurum'a kar basmaya gider gibi giyinmişim. kat kat üst üste yok efendim neymiş yağmur yağmış. aksi gibi de üşüyorum yani nasıl sinir bastı 'nerede oğlum bu yaz?' diye dolaşıyorum. derken yanımdan bir cici hanım geçti. ona baktım kendime baktım bir daha ona baktım sonra kendime bakmadım. *

yahu bu insansa ben neyim ben insansam bu arkadaş ne? geçenlerde ayaklarıma çorap giymeden yarım saat evde dolaştım enfeksiyon sarmış vücudumu. delirmemek elde değil.
işte bundan sebep 'hıh hiçte güzel değil giymesin kimse, hem bazı arkadaşların dinine göre uygun değil, giydin ne oldu ne oldu giydinde?' ben giyemiyorumsa tü kaka hıh.*

bu ne şiddet bu ne celal ya arkadaşlar. size ne acaba? isteyen istediğini giyer.
yok normalleşiyormuş, yok vücutlarını başkalarına teşir ediyorlarmış, yok kendilerini beğendirmek için şekilden şekile giriyorlarmış size ne ay?
vallahi mahalledeki hacı amcalar gibisiniz.
yıl olmuş 2021 herkesin her şeyine burnunuzu sokuyorsunuz.
aman banane be kendi kendinizi kemirin durun.

meksika kültürüyle ilgili bir konusu olan, disney animasyon filmidir.

şarkıları ayrı güzel, karakterler ayrı tatlı, hikaye ayrı eğlencelidir. uzun zamandır bu kadar zevkli ve güzel hikayeli animasyon izlememiştim. favorim olan wall-e filmi kadar etkilenmesem de kesinlikle defalarca izlerim.

küçük kızım hera
büyük kızım apollo
kalp kalp kalp