türkiye siyasi tarihine ilgisi olanlar için mehmet ali birand’ın hazırlayıp sunduğu belgesel serisi. tabi ki tek başına hazırladı demiyorum. hepsi birlikte 1930’lardan 2003’e kadar olan dönemi çerçeveliyor.

serinin ilk belgeseli “demirkırat”. can dündar ve bülent çaplı ile birlikte hazırlanmış bir belgeseldir. çok partili döneme geçiş ve demokrat parti dönemini irdeler. 27 mayıs darbesi ve adnan menderes’in idamı ile son bulur.

ikincisi “12 mart: ihtilalin pençesinde demokrasi : önceki belgeselin bittiği yerden başlar ve yine idamlar ile biter.

üçüncüsü “12 eylül” : 72 ile 83 yıllarını konu edinir. tabi ki başta 12 eylül darbesi olmak üzere.

dördüncüsü “özallı yıllar” : isminden anlaşılacağı gibi, özal’ın dönemini, 1979 ile 1993 arasını anlatmakta.

ve beşincisi “son darbe 28 şubat”: 93’ten, şimdiki iktidarın başa geldiği 2003 yılına kadar olan dönemi konu alıyor.

kaliteli belgesellerdir. artık bu tarz belgesel pek yapılmıyor ülkede. ülke hep çalkantılıymış ama en azından fikri özgürlük şu an ile kıyaslanamayacak seviyede yukardaymış.

hiç kimse duymak istemeyen biri kadar sağır olamaz.

çok yorgunum
beni bekleme kaptan
seyir defterini başkası yazsın..

türklere çok benzeyen bir insan yapısına sahip olan ülke. onlarında aynı biz gibi kurallara alerjisi var. bizim gibi gürültücüler.

bunlar tabi benzeyen yönleri ama benzemeyen yönleri bu kusurlarını fazlasıyla kapatıyor diyebiliriz.

yemeye,içmeye giyinmeye aşırı önem veriyorlar,bunun yanında ülkede sadece bir adet starbucks var. evet tanım bu kadar.

ikisi arasında burger king demek isterim ama eğer şansım varsa daha küçük ve ikisi kadar yayılmamış yani çok bilinmeyen hamburgeciler tercihimdir .

dobarlan bıragma kendini.

kalbinizde bir kuş yaşıyormuş hissine kapılmanıza sebep olabilecek durumdur.
(bkz: fibrilasyon)

(bkz: bilmukabil)
(bkz: imtiyaz)
(bkz: meram)
(bkz: hicab)
ve en güzeli :
(bkz: mamafih)

kıs. what the f*ck
ing. hadi canım sen de

evet.

yaşamak istemem şarkısını hafızalara kazıdıktan sonra henüz otuz yaşında iken bipolar bozukluğu ile mücadele ettiği sıralarda boğaz köprüsü'nden atlayarak intihar eden türkiye' nin en önemli gitaristlerinden biri. erkan oğur ile çaldığı dünya parçası insanın iliklerine işliyor. erkan oğur yıllar sonra o günlerin anısını şöyle anlatıyor buradan
ve bonus: yavuz çetin öldüğü zaman henüz küçük bir çocuk olan oğlu yavuzcan çetin'in babası ile ilgili röportajı için tıklayın
edit: yavuz çetin'in sohbeti

selda bağcan'ın efsane bir şekilde seslendirdiği efsane şarkıdır. anlayana çok şey anlatır.

70'lerde pek bir ünlü olan, inleme şeklinde şarkı söylemesinden pek bir hazzettiğim, siyah şirin soul müzik yapan insan.

duyulmamış hiçbir yerde
söylenmemiş kimselere...
gitar solosu yavuz çetin 'e ait kıraç bestesidir ayrıca kıraç'ın 1999 yılında yayınlanan albümününde adıdır.

yapılmaması gereken gereksiz bir el şakası. ense bölgesine alınan hafif darbeler dahi kişiye ciddi zararlar verebilir. ilerleyen dönemde parkinson'a götüren bir sürecin başlangıcı olabilir. yapmayın, yaptırmayın, yapanı görürseniz sinkaflı kelimeler kullanabilirsiniz.

''ne güzel sağlıklıyım, ailem de öyle, şüküüür'' diye arada coştuğum an'lar.

(bkz: bak buralar değerlenir)

yazarın henüz emekleyen çocuğa, böyle çocuk mu olur yürüyemiyor, değişik değişik hareketler yapıyor diye serzenişte bulunduğu başlık.

her türlü şiddete karşıyım ama bazen bazılarının kafasını duvara sürtmek, var gücümle çenelerini kırmak, pipetle çorba içmeye muhtaç bırakmak falan istiyorum. gerçekleştiremediğim için zihnimde bunları yapıyorum galiba şiddete eğilimim var belki de tedavi gerektiriyordur ama "bazıları" da beni insanlıktan çıkaracak hal ve hareketler sergileyip benim ayarlarımı bozuyor işte.

nasa ilanlarını takip eden kişidir.

ezan sesini duyunca çakalların ulumaya başlaması. hiç bilmeyen için ürkütücüdür de aslında.