o benimdir.evet evet benim o .kisa ve öz yazarim o yüzden madalyalar benim işime yaramaz takipçilerim az da olsa beğenip takip ediyorlar saolsunlar onlar yeter bana.gerisi teferruat.

eskiden ailecek görüştüğümüz hatta çok sık görüştüğümüz bir aile vardı. çocukları bana ve kardeşime akrandı. gel gör ki ben yaşıtım olan kızdan nefret ederdim o da benden. haftada en az iki kez görüşmek zorundaydık fakat bu durumdan ikimiz de hoşlanmazdık.
senelerce tatile gittik, doğum günü kutladık, piknik yaptık vs ama hiç arkadaş olamadık.
bu bana ders oldu, kendi çocuklarım olunca eğer arkadaşımın çocuğuyla bir araya gelmek istemezlerse asla zorlamadım.
çocukluğumun en güzel yıllarında dert sahibi oldum resmen, bari onlar olmasın dedim.

bazen 10 bazen 80 oluyor. kişiye, duruma ve bunların hissettiklerine bağlı hepsi.

düşman başına diyeceğim ama düşman başına da değil, evlerden ırak olması gereken insan modelidir.
şimdi cool olmak insanın aurasında vardır, sen cool falan sanıyorsun kendini ama değilsin yani ki cool olup olmadığını sen, yaşam biçimin vs belirlemez, auran belirler onu da başkası görür sen cool biriyim falan dersen iticinin önünde gidersin.

oblomov
jane eyre
dorian grey in portresi
uğultulu tepeler
maxim gorki üçlemesi-çocukluğum-ekmeğimi kazanırken-benim üniversitelerin
varolmanın dayanılmaz naifliği
genç bir doktorun anıları

katip bartleby ile konuşmak isterdim ama muhtemelen bana "konuşmamayı tercih ederim" derdi...

onu cok sevdigimi bilen özü sözü bir yazar.. sen hep yaz ben okurum.. okudukça beğenirim.. begendikce favlarim..

bugün daha yüksek bir sesle!

zoruna gidenin borusuna gitsin.

eric cornell, carl weiman ve wolfgang ketterle tarafından yapılan bir deneyde görülen, hemen hemen mutlak sıfır noktasına kadar soğutulan atomların, son derece düşük kinetik enerjilerle bir araya gelerek tek bir atom gibi davranması durumu.

aşağıdaki sözün sahibi filozof.

(bkz: ayla)

ismail biraz daha filmlerde oyna be! çok iyisin oğlum ya!

(bkz: ismail hacıoğlu)

(bkz: daha saçma başlık bulamamak)

iç anadolu'da pek rastlanmayan kasabalardır.

turkiyede eğitim sistemi yoktur. olmayan bir şeyi düzeltemeyiz. öncelikle kurulması gerekir.

gerçek anlamda dinini yaşayanların sevdiği, siyasal islamcıların ise adını duymaktan rahatsız olduğu sahabe.

özellikle hz.osman dönemindeki akraba atamalarını yoğun bir şekilde eleştirmiştir. beytülmalın halifenin yakınları arasında pay ediliyor oluşu karşısında neredeyse bir tek onun sesi çıkmıştır. bu da başına iş açmıştır.

bir yerden sonra eleştirileri o kadar sertleşmiştir ki, sonunda şam'a sürülmüştür. lakin o doğru bildiğini söylemeye şam'da da devam etmiştir. eğilip, bükülmemiştir.

burada da muaviye'nin -ki kendisi aynı zamanda hz.osman'ın yeğenidir- yönetim yanlışlarını, savurganlığını ve halka karşı tutumunu eleştirmek suretiyle geri adım atmamıştır.

ebu zer, o dönemin vicdanıdır. hatta "her muaviye'ye bir ebu zer lazım" sözü de buradan gelir.

evinde ekmek olmadığı halde kınından sıyrılmış kılıcıyla başkaldırmayan adama şaşarım. sözleriyle de, dönemin sosyal adaletsizliğine karşı tepkisini ortaya koymuştur.

böyle bir insana saygı duymamak mümkün değil. nerede haksızlığın ve zorbalığın karşısında duran birisi varsa, gönlümüz ondan yanadır.

günümüz emevi islamının temsilcileri onun adını zikretmekten çekinse de, adını zikredenler olduğunu görmekte güzel.

sessizlik ya da yalnızlık. özellikle pandemiden sonra gürültüye ya da kaosa tahammülüm aşırı azaldı. ne kadar koronadan korksam da daha yalnız kalabileceğim, daha sessiz bir ortam kurabileceğim düşüncesinden dolayı okul açılsın istiyorum.

eksik olmasın. bana da cömert davranır oy hususunda. huzura kavuşması dileğiyle. sağ olsun var olsun.

tiskinmek ne yahu tiksinmek olmasın o.

etrafındakileri dertleriyle rahatsız etmek istemeyen insandır.