iyi ki.

yılda bir kaç kez şuraya tatile gitmek.

17.5 aylık evladın, çatalla yemek yemeye başlaması olayıdır. zibidi, kırk yıllık çatal ustası mübarek. *

üsküdar belediyesi’nin down sendromlu çocuklar için uygulamaya soktuğu sosyal projenin adıdır. kahvaltı ve aperitif yiyecekler sunan bir kafedir. hatta kafelerdir. 2.şubesini açmıştır. çalışanlar down sendromlu çocuklardan oluşmaktadır. eşim ve çocuklarımla beraber sık sık gider, çalışan çocuklarla sohbet ederiz.

siz de tebessüm etmek isterseniz...

her gece böyleyim bir kez uyku düzenin bozulmaya gelsin böyle devam ediyor.

karşıdan bakıldığında insan suretini andıran görüntüye sahip, esas ismi thomisus onistus olan örümcek.
çiçekler üzerinde pusuya yatar. renk değiştirme özelliğine sahiptir. beyaz, sarı, pembe renge bürünür. en çok funda çiçeğini sever, burada pusuda bekleyip sinek ve arıları avlar.

hintçe bir kelimedir. yanında huzur bulduğu, hayatı boyunca hiç ayrılamayacağını ve her şeyden çok sevilen bağlı olunan kişiye denmektedir.
-anlamı güzel olsa dahi sevgilerin baki kalmadığı bir dönem içerisindeyiz. acı verici.

ahmet ümit'in yazarlığını yaptığı bir başkomser nevzat romanıdır. kitabın polisiyesi zayıf olsa da, "istanbul tarihi" hakkında verdiği bilgiler açısından iyi bir kitaptır. bu yüzden bir yerden sonra polisiye kurgusundan kopan, şehrin geçmişiyle ve geleceğiyle baş başa kalan okuyucu kalır geriye.

sıcak soğuk ayarı yaparken komşu ülke radyosunun sabah yayınına bağlanmışlığım var.

benim de borcum var bende sana sorucaktım de bakalım bir daha istiyor mu.

5,2 büyüklüğündeki deprem. geçmiş olsun arkadaşlar.

(edit: bazı hassasiyetleri olan arkadaşlar nedeniyle bu paragrafı sildim.)

istanbul ekonomik olarak türkiye için önemli olabilir ama başka yerlerde yaşayan insanların da canı var. istanbul depremi bekleyenler gözünü biraz da bu tarafa çevirmeli. hoş çevirseler ne olacak? sanki doğru dürüst önlem alan mı var da diyebilirsiniz haklı olarak...

metallica-the unforgiven.

şanlıurfa'da bulunan dünyanın en eski tapınağı. tanımımı yaptığıma göre biraz dert yanayım hakkında...

göbeklitepe'ye kaç kere gittiğimi hatırlamıyorum ziyarete gelen her arkadaş, akraba götürülüyor mecbur ve ben her gittiğimde dönüp bir bakmayan, incelemeyen etrafında yürüyüp fotoğraf çekip geçip giden insanlar görüyorum hatta taş üzerindeki kabartmaları görüp "aaa bunlara mı tapıyorlarmış ahahahaha" modunda gezen tipleri görüyorum. hay sizin seviyenizi seveyim, diyerek yürüyüp gidiyorum.

orada çalışan birisi var göbeklitepe keşfedilmeden önce o tarlanın sahibi dedesiymiş adam yıllar önce bir kabartma buluyor ve kent müzesine götürüyor o zamanın müze müdürü bahçeye attırıyor ne olduğunu merak bile etmiyorlar anlattığına göre ben şahsen bütün kalbimle inandım. bir de orada bir taş bulunuyor kazı sırasında yine üstünde doğum yapan kadın figürü var göbeklitepe bulunmadan önce kazılar, çalışmalar yokken çocuğu olmayan kadınlar oraya şifa bulmak için gidermiş. bana bu çok garip gelmişti öğrendiğim zaman kimsenin haberi yok ancak orada doğumla ilgili bir kaya gömülü insanlar da yine doğum çocuk sahibi olabilmek, doğum yapabilmek için gidiyor.

yıkandıktan sonra saçlarını üstüne doğru uzatıp suyun cızırtısını dinlemek müthiş keyif verirdi. ha bir de kestane.

fındıklı kurabiye.

beraber gideceğimizi düşündüğümüz konserin gününü beklerken yaşadığımız heyecanı düşünürken, bir baktım bileti bir gün tek gitmek için alıyorum tek bir bilet ve kendi başıma gitmek istediğim bir konser. küçük bir an tereddüt içinde kalıyorsun o olmadan ne anlamı var ki o olmadan neden gideyim elin gitmiyor bileti almaya. sonra bakıyorsun ne kadar zamanım kaldı ne olacak o güne bile tek parça ulaşabilecek miyim bunların bir cevabı yok. sorgulamayı kesiyor insan ama sanki sadece ben değil aldığım bilet bile yalnız kalmış bu üzüyor. normalde aşırı saçma olabilecek bir şey o an öyle canımı yakıyor ki elimde tek bir bilet bekliyorum neyi beklediğimi bende bilmiyorum.

zamana ve mekana göre değişiklik gösterir. bazen bağırmak olur, bazen de ağlayabilmek. sınırları çizilmemelidir, aksi takdirde buna özgürlük denmez.

'keşke bana özelden yazsaydın' 'o bu durumu bilmiyor' diyaloğunun yaşanma ihtimali söz konusudur.

sözlüğe atılan el, ayak, göz, kaş derken hepinizi yolda görsek tanıyacak kıvama geldik. tanıyamadıklarımız içinse bu bizim sözlükten değil der konuyu kapatırız.

israilli progresif metal grubudur yalnız progresif metal ile oryantal metali sentezleyip güzel şarkılar yapabilecek kadar da zekilerdir. yani grubun üyeleri zeki demek istedim. gelelim bu şahane grubu anlatmaya. aslında kendileri son derece türkiye aşığıdırlar. her sene muhakkak türkiye’ye gelirler, konser verip, gezip giderler. yahudi olmalarına rağmen ırkçılığı da sevmezler.

ilk albümlerini 1993 yılında çıkarmışlardır. albümün ismi de, the beloved's cry’dir. bu albümle pek başarı sağlayamadılar lakin 1994 yılında sahara albümle büyük çıkış yakaladılar. sahara albümü death metal ile oryantal metal karışımı bir albüm olmuştur. içinde bulunan şarkılar da son derece güzel ve kalitelidir. her neyse, ardından el norra alila ile yollarına devam etmişlerdir.

orphaned land çok albüm yaptı ama all is one olan albümünün yeri ben de her zaman başka. nedeni de bu albümün her şarkısı güzel olduğu kadar da anlamlıdır. zaten all is one demek hepsi bir demektir. yani bu albümle resmen evrene mesaj yollamışlar. insancıl, barışçıl bir gruptu orphaned land. artık eskisi gibi albüm yapmıyorlar, önceden yaptıkları albümleriyle yetinmek zorunda kalıyoruz.

sevgi ve saygıyla. sizleri unutursam kalbim kurusun benim be…