sanata ve sanatçıya değer vermeyen, aşka inanmayan hoyrat, hodbin bir heriftir.

adamın biri cuma günü ölmüş ve gömmüşler. oğlu hocaya gitmiş ve
"babam cuma günü öldü öbür tarafta nasıl karşılanır?" diye sormuş. hocada sormuş
"namaz kılarmıydı?"
"hayır! ama cuma günü öldü".
"kumarı içkisi varmıydı?"
"vardı ama cuma günü öldü"
"yalan söylermiydi?"
"evet ama cuma günü öldü"
"hovardalığı varmıydı?"
"evet ama cuma günü öldü"
hoca sonunda sinirlenmiş ve
"cuma günü ellemezler ama cumartesi anasını bellerler" demiş

koala gibi uyandım yine bu sabah, günaydın sözlükçüm..

çok acı bir durum. tıbbi destek almak her insanın temel hakkıyken türkiyede bundan bile mahrum kalıyoruz.

sade maden suyu karıştırmak, cidden bir üst segment oluyor.

evet cancağazımın nickaltına yazmadığımı fark etmenin haklı üzüntülerine gark halde bu satırları yazıyorum. nickini ilk gördüğümde belki çoğu yazar gibi aklıma ilk ağızda foşur foşur haşır huşur patara kütere yediğim bir salata düşüren canımı çektiren güzellik. valla en geç tanıştığım yazarlardan olmasına rağmen arap atı misali gönlümde birinciliğe oynayan yazarlardan kendisi. daha çok muhabbet ettikçe sanki kundakta kaybolmuş birinci göbek akrabamı bulmuş gibi sevindirik olduğum, samimi hissettiğim kişidir. bilmem artık bence biz avrupalı göçmenler böyleyiz herhalde!(bkz: sısısısı) kendisi mükemmel bir annedir aynı zamanda ve de anayım ben anaa! anaçlığını, sıcaklığını size dokundurur. hiçbir faydası olmadığını varsaysam dahi sadece böyle dostluklar kazandırdığı için bile bu platforma teşekkürü borç bilirim. bir de hamarattır ki onu da demeden edemiciim. bu sözlükten gurme team kurup sahalara ticarete atılmam yakındır. ben mi ?ben sadece %51 hissecik sahibi olacağım canım.(bkz: sısısısı)

kök türk devleti’ne bağlı topluluklardan biri olan peçenekler, 9. yüzyıl ortalarında,
macarları yerlerinden atarak don ve dinyester nehirleri arasındaki toprakları işgal ettiler ve bu bölgede yerleştiler. rusların karadeniz’e inmelerini engellediler. peçenekler, 11. yüzyıl ortalarından itibaren bizans’la mücadeleye giriştiler. bizans’ın anlaştığı başka bir türk kavmi olan kumaların peçeneklere saldırısı ile zayıfladılar ve diğer boyla arasında eridiler.
- - - alıntı - - -

referans: tarih dersi notlarıdır. bana ait değildir.

cem karaca'nın eşine yazdığı mektup:

canım benim, bir tanem, ilkim’im
ben çok yakında öleceğim, bunu hissetmek değil biliyorum ve adına lösemi diyecekler...
hoş kal, hoş yaşa ve beni, sana rağmen unut...
ya da unutma...ama sana son iki lafım şudur!
1.hayat her şeye rağmen güzeldir.
2.seni bu dünyada çok sevdim.

"hoş kal ,hoş yaşa" ne güzel bir veda cümlesi. eğer olur da bir gün sevdiğim birine veda etmek zorunda kalırsam böyle söyleyeceğim "hoş kal, hoş yaşa. "

kimden kurtaracak? bizden tabii ki. ülkenin aydınlık ve laik gençlerinden, sorgulayanlardan, hesap soranlardan kurtaracak. adına da cihat diyecek, kurtuluş savaşı diyecek, yeni anayasa diyecek, reform diyecek. kime nasıl yutturabilirse o yalanı söyleyecek zira biliyorsunuz siyasal islamcı olmak böyle riyakar olmayı gerektirir.

bir takım kpss'sel sıkıntılar

neden, oksijen tüpü mü!? * bu kadar yıkıksan yaşama zaten. triggerlandım yine durduk yere.

varoluşsal sancılar çekiyorum. ya ben yok olucam ya da küllerimden doğucam. hayırlısı.

kişinin asıl benliğinden uzaklaştığını fark ettiği andaki ruh hali.

bakıyorum, 34 kere açmışım bugün telefonumun galerisini. önceki gün 46, daha önceki gün 72... her seferinde geçmişe bir yolculuğa çıkmak üzere basmışım defalarca o ikona. bir fotoğrafa dalıyorum bazen dakikalarca, o anı tekrar yaşıyorum kafamda. bugün mutluymuşum diyorum kendime. 3 yıl geçmiş.

yakın çekim bir fotoğrafa rastlıyorum. gülmekten kısılmış ama hala ışıldayan gözlerimin içinin parlaklığına bakıyorum hayretle. hemen yanındaki kazayaklarına dokunuyorum. mutluymuşum diyorum yine. ama üzerinden 3 yıl geçmiş.

ikimizi yan yana görüyorum birden. omzuma vuruyorum, bak ne kadar şanslısın diyorum oradaki kendime. kıymetini bilsen keşke. kalbinin o anki atışını bile hissedebiliyorum. bazen bir ses bölüyor yolculuğumu, fark ediyorum o anda. 3 yıl geçmiş.

bir yemek fotoğrafı. öylesine çekilmiş. evet diyorum hatırlıyorum bu günü, yemek harikaydı. sonra tekrar yiyorum aynısından, defalarca. aynı tadı alamıyorum.

yanımda arkadaşlarım var bu sefer, masada kocaman bir semaver ve içten gülümseyen bir sürü tanıdık yüz. ne güzeldi diyorum bu çayın tadı, halbuki daha az önce içtim aynısını, hiç benzemiyorlardı.

bir ekran görüntüsü düşüyor önüme. belli ki unutmamak için alınmış. okuyorum, incinmiyorum eskisi kadar. pas geçiyorum hislerimi, düşüncelerimi. biliyorum çünkü değiştirmeyecek hiçbir şeyi, 3 yıl geçmiş. duygularımın bile üstü küflenmiş.

ani bir hareketle kapatıyorum fotoğrafları, biliyorum sonrasında defalarca tekrar açacağımı. gerçek hayata dönmen gerek diyorum, bir iki fiske vuruyorum belki kendime. toparlanmaya çalışıyorum. yüzüme bir gülümseme oturtup kalkıyorum oturduğum yerden. gülümsemem bile aynı değil. 3 yıl geçmiş diyorum kendi kendime. bıraktığım kendime geri dönmek üzere boşlukta süzülmeye devam ediyorum.

yıllaar yıllar önce haritada şehir bulma oyunu oynarken hamile kalan kadın*

maalesef insan ilişkileri için de geçerli

çay bardağının içinde yüzebiliyorsanız gerçekten harareti alır, ben daha yüzemiyorum mesela.

kavga etmek. bir tartışma yarım kaldı, içimde patladı resmen. kulaklarımdan alev çıkıyor şu an. sinirimi bastıramıyorum.
kavga dediğin ertelenmemeli. kaçmayacaktı. bu sinirim birikir, yarın öbür gün feci çıkar bu günün acısı.
kavgacı olmayan insanı bile ne hallere getiriyorlar.

bir gün gelecek ve herkese benimle tanışma hikayenizi anlatacaksınız.

aslında bütün insanları sevebilirdim, sevmeye senden başlamasaydım eğer.


can yücel