meydan bu meydan atışmak isteyene
kafiyeler dörtlükler dizisin gelene gidene
tapusu kimsenin değil ama
bakıyorum bazıları içerlermiş manilerime

müthiş muazzam bir yayın olacağı her halinden belli. 90lar.. en sevdiğim.

gerçekten bunu çekmek neden zorunlu, başka bir şekilde beden var olup çocuk sahibi olmak olamaz mıydı? yani tanrım her ay bu kadar acı, mide bulantısı, hayattan bezme nedir işkence amaçlı mı? hayatımda etmediğim küfürleri ediyorum, her ay hastanelik olmaktan bıktım. kadın olmayı geçtim her kadın bile bu kadar acı çekmezken ne talihsizlik ya ağrılı adet geçirmek.*

incir ağacıyla birlikte çocukluğumu hatırlatır.yeri ve anlamı ayrıdır.

arthur’un istanbul’da yaşayan türk mektup arkadaşının olduğu bir bölümü var önyargılarla alakalı. türkçesi biraz kırpılmış ingilizcesini izleyebilirsiniz.
(bkz: dear adil)
buradan

çaylaklıktan çıkarak yazarlığa terfi etmiş arkadaşımız. aslında ben ona aslana kafa atan antilop rumuzunu uygun görmüştüm ama kendisi bu rumuzda karar kıldı. tanımları bol olsun.

internetten hastalık araştırmanın vardığı yer. yaşadığımız sıkıntıla ilgili internette araştırma yaptığımızda en kötü sonuçlar çıkıyor genelde, çünkü ciddi bir şey olduğuna inanmadan rahat edemiyoruz. bu yüzden hep en kötü tecrübeleri arıyoruz.

benim kulağım tıkandığında beyin tümörü vardı misal. dişim apse yaptığında çene kemiklerim un ufak olacaktı. midem bulandığı zamanlarda hamileydim. zaten şizofrenim. hepsi var bende...şu an sırat köprüsünd...hoop düşüyordum aşağı az kalsın.

yakın zamanda babamın başına gelmiş olaydır. başına gelen insanı yorduğu kadar, etrafındakileri de yorar.
teşhisin konulması ile şikayetleri için ilk kez doktora gitmesi arasında iki ay var.
teşhis konulduktan sonra yapılan tedavi planındaki tedaviye uygun olup olmadığını anlamak için yapılacak testlerin tamamlanması 2-4 hafta sürecekmiş. testleri hızlandırmak için bir kamyon para dökülmese * en erken 2 ay diyorlar.
yani bu hastalık hayatınıza girdiği andan itibaren değil, kendini göstermeye başladığı andan tedaviye başlayabildiğiniz ana kadar neredeyse 4 ay geçiyor.
genelde tedaviye başlamadan 1-2 yıl ömür biçilen bir hastanın 4 ayı teşhis ve tedavi yöntemine karar verecek testler ile geçiyor.
4 ayın kısa bir süre olduğunu düşünebilirsiniz, ancak 10 ay önce gittiği check-up ta hiç bir sorun bulunmayan insanın 10 ayın sonra ciğerlerinde gelişmiş ve çoğalmış birden fazla kötü huylu, kalça kemiğine kadar metastaz yapmış kanser teşhisi konulabiliyor. 10 ayda bu kadar çoğalan ve gelişen bir kanserin tedavisine başlayabilmek için 4 ay beklenmesi demek her geçen gün tedavinin başarı şansının düşmesi, hastanın durumunun kötüleşmesi demek.
işin sonunda ameliyata ve radyoterapiye uygun olmayan, akıllı ilaç tedavisine uygun olup olmadığını öğrenmek için gen testi sonuçlarını beklediğim ve moral bozukluğundan hiç bir şey yediremediğim bir adet kanser hastasına sahibim. zaten hayatı boyunca hiç bir şeyden memnun olmamış, tüm hayatını depresif geçirmiş birinin kanser olması böyle oluyor demek ki.
gelip beyfendiyi kendi babası yapmak isteyen varsa lütfen buyurabilir mi? çünkü ben şimdiden çok yoruldum.*

aylar sonrası gelen edit:
henüz sona gelmedik ama yaklaşıyoruz. verilen ilaçlar işe yaramadı, artık her gün gözümün önünde biraz daha ölen ve moral bozukluğundan değil, nefes alamadığı için yemek yiyemeyen bir kanser hastam var.

fizik yasalarını çiğneyebilecek kadar tuhaf davranışlara sahip olan, gözlemsel olarak kanıtlanmamış teorik maddeler.

(bkz: maddenin halleri)

ziya hurşit adlı herifin son sözleri çok havalıdır.
beni o kadar yükseğe asın ki beni asanlar ayağımın altında kalsın.

vergi daireleri

tüylerimi diken diken etmiş olan uzun soluklu bir bilimkurgu filmidir. gönül rahatlığıyla "kesinlikle izlemelisiniz" diyebileceğim bir şaheserdir.

insanları diline, dinine, ırkına, inancına ve dış görünüşüne göre ayıranlar. ( evladım siz mal mısınız)
iki çeşit insan vardır, iyi insanlar ve kötü insanlar.
bu kıstasın dışında insanları kim kategorize ediyorsa o hayındır, fitnecidir, fetöcüdür.
sinirlendim yine, neyse sakinim.

derin bir sonsuzluk. belki de reenkarnasyon.

edit: şaka şaka. huriler var diğer tarafta. kollarını açmış bekliyorlar.

yeşilçam havaları, sokak jargonu, 2000'ler, mahalle aşkları, mahalle abileri, eski dostluklar, unutulmaz maç günleri, radyo ve plaklar, eski türkçe, geçmişteki sefil günler, bilardo, gri, karabük sokakları, kaset, sigara, çanak uydu, atakan, pazar günleri, rakı masaları, trt, soba, halısaha, kareli gömlek, çay, paydos, kahvehane, beyaz atlet, iş hanları, üç kitap, mertel kasetçilik, akmar, kovboy filmleri, memleket, bekar evinde kör sinekler, tutmayan kuponlar, mevsim olmayan mekanlar, farazi ve kayra.

öyle maziyiz ki kimse görmez.

genellikle böcekler için kullanılan bir terimdir.

canlının tırtıl durumundan yetişkin, kanatlı evreye geçişi için olarak tanımlanır.

yahya kemal beyatlı'nın düşünce adlı şiirinin son iki beyitinde değinilmiş şeydir.

özgürlük

andımız'da geçen çok güzel bir sözdür.

türküm, doğruyum, çalışkanım.
ilkem; küçüklerimi korumak büyüklerimi saymak,
yurdumu, milletimi özümden çok sevmektir.
ülküm; yükselmek, ileri gitmektir.
ey büyük atatürk.
açtığın yolda, gösterdiğin hedefe, durmadan yürüyeceğime ant içerim.
varlığım türk varlığına armağan olsun,
ne mutlu türküm diyene.

okulda deprem olurken şarkı açıp oynayan çılgın arkadaşlarım ben korkudan sıraya yapıştığım için bana çok gülüp çokça dalga geçmişlerdi. bir de onlara bağırıyordum azıcık komik mi ölüyoruz diye.* depremler gerçekten hassas noktam. ama bu olaya çok gülmüştüm. hala hatırladıkça güler dururum.*