oldukça gereksiz olan ve insanı sinir edecek olan eylemdir. adı üstünde 'cahil' her şeyi biliyor yani.

imam şafii'nin de dediği gibi : ' bir delille kırk alimi yendim de kırk delille bir cahili yenemedim'.

hiç gerek yoktur.

garibin teselli cümlesi. teskin etkisi hafif bir çekişle kendini gösterir.

aslında kafa yapıları fizyolojik yapılarının -15 dir.

ayriyeten tecrübeleri benim için bir altın değerindedir.

suşi.
japon muyum ben, derdim aç gezmek mi?
o neydi öyle, ne tadı var, ne tuzu var, ne görüntü bir şeye benziyor.
kızım merak etti diye aldık. 40 tl'yi çöpe attık resmen.

caz yapmayalım. başlık açalım, tanım yapalım denilesi başlık.

bireyleri serbest bırakalım,mal sirkülasyonu serbest olsun anlamına gelen teori'dir.

tanışmayı geçtim insanlarla iletişim kurmaya bile üşenir hale geldim. insan ilişkileri taktik savaşlarına dönmüş durumda ve benim strateji yeteneğim hiç yok.

kesinlikle üsluptur. kimse kimsenin kırk yıllık arkadaşı değil (ki orada bile dikkat etmek gerekir bazen) çizgiyi, sınırı aşmamak gerekir. sonrasını, nasıl devam edeceğini zaten zaman belirler.

herkes gerçekten ama gerçekten harika işler ortaya koymuş ben acemiliğimden utandım şu an. emeği geçen herkesin eline sağlık, gururlu bir anne gibi gözlerim dolu dolu baktım dergiye ne güzel olmuş. bu süreç boyunca her işe koşturan sevgili karambol'ün yokluğunu görmek kötü hissettirdi. bu yazı olmuş mu ya bunun şurasını şöyle mi yapsam diye diye bir aydır kafasının etini yemiştim kaçtı gitti galiba benim çenesizliğime dayanamayıp. ondan başka kimse benim gereksiz sorularıma tahammül etmiyor, 90'lar trendlerinden daha hızlı bir şekilde geri dönmesi dileklerimle.

her çıkmaza girdiğinde geçeceğini bil. neler neler geçmedi mi? gül kızım vallahi değmez bu dünya..

birbirini çok seven insanların yapabildiĝi şey olmalı. insan sevmediği kişiyi anlamak istemiyor zirâ.

dil gibidir. ay yüklemi şuraya koyayım, şurada bir belirteç olsun falan demeyip türkçe konuşabiliyorsanız müzik teorisi bilmeden de şahane müzik yapabilirsiniz. müzik dilini konuşan diğer müzisyenler ile resmen konuşabilirsiniz, yeterince akıcılaştıktan sonra. güzel şey ya müzik.

aşk, herhangi bir kalıba, sözcüğe, bedene sığdıramayız. aşk, ruhun özgürleşmesidir. hissetmekle başlar ve insan bir kere aşık olur.

14 temmuz 1942 yılında çanakkale açıklarında tcg atılay isimli denizaltımızın batışıyla son bulmuş faciadır.

atılay, genç cumhuriyetimizin ilk denizaltılarından biriydi. kendisiyle beraber üretilen diğer denizaltılar olan saldıray, batıray ve yıldıray ile birlikte onun da ismini atatürk koymuştu. ama 'ay sınıfı' ndaki diğer üç kardeşinden farklı bir şekilde tarihe geçti atılay.

ikinci dünya savaşı yıllarında, türkiye tarafsızlığını korumaya çabaladı son ana dek. bu amaçla ve montrö sözleşmesi gereğince boğazların da tarafsızlığını korumakla yükümlüydü. bu sebeple boğaza manyetik kablolar döşendi. bunların aktifliğinin kontrolü görevi ise atılay'a verildi. işte bu da onun son görevi oldu.halbuki 1 hafta sonra zaten havuza çekilecekti.

hava şartları kötüydü ve onu takip eden kartal römorkörü, dalışa geçtikten bir süre sonra atılay'ın yerini kaybetti. aradan saatler geçti ve gece vakti battı şamandırası ortaya çıktı. ama buradaki telefon da bağlantıyı sağlayamadı denizaltı ile. sonunda dalgıçlar derinlere doğru ilerledi ama şamandıranın halatı koptu ve atılay'ın izi tamamen yitirildi.

atılay'da 6 subay,17 astsubay ve 16 er olmak üzere toplam 39 mürettebat vardı. günlerce denizaltının yeri bulunamadı. her faciadan kurtulan bir şanslı kişi vardır ya, tesadüf eseri uçağı kaçırmıştır veya bileti kumarda kaybedip gemiye binmemiştir hani. burada da o şanslı kişi kumanya almak için karaya çıkmış olan er ahmet bağdat'tı. kazadan bir gün önce izin almıştı. ama kendisi 2000 yılında vefat edene dek onlarca silah arkadaşının yasını tuttu.
atılay'ın batış sebebinin ise mayınlar olduğu düşünülmekte.

kazada şehit olan bir isim daha vardı ki o da elektrik teknisyeni başçavuş fethi yüceses'ti. kendisi türk sanat müziği sanatçısı hamiyet yüceses'in eşiydi. hamiyet yüceses, faciayı ve yaşadığı derin acıyı 'gitti de gelmeyiverdi' şarkısıyla ifade etmiştir. bu eser, dede efendi'nin güftelerini yazıp bestesini yaptığı oldukça sitemkar ve hüzünlü bir türk sanat müziği parçasıdır.

gitti de gelmeyiverdi
gözlerim yollarda kaldı
hele nazlım nerde kaldı
ne zaman ne zaman gelir
gel a nazlım lahuri şallım
sağı solu dolaşalım
ne zaman ne zaman gelir

kendini gizlemekte usta fakat işini sessiz görmekte beceriksiz olan canlı. kahrolasıca. ölmeden hemen önce de son kez şansını denemek için ölü taklidi yapmayı falan bile akıl ediyor. lanet olasıca.

er kişi dindar bir hindu ise pek de problem olmayan eylem.

birbirimizi kandırmaya gerek yok, kimsenin sürekli mesajlara geç cevap yazacak kadar işi yok. bunu önemsemediğin insana yapıyorsun.

ben sevdiğim insanların mesajlarına takla atarak koşuyorum. 278 yaşına geldim, bu durum hâlâ değişmedi. biraz taktik kasayım diyip 3 dakika bile bekletemiyorum, denedim, olmuyor. heyecanla kendimi cevap verirken buluyorum. hatta sohbet tıkanmasın ya da istemediğimi düşünmesin diye kısa cevaplar bile veremiyorum. manas destanı yazıyorum. seçip beğenip herhangi birine cevap versin durumu oluşuyor. yetmiyor bunca rezillik, işim olursa kaç dakika ya da saat sonra geleceğimi bile söylüyorum. önemsediğim zaman böyle bir insan halini alıyorum.

başka bir insanın önemsediğini söylediği halde umursamaz davranmasına bu sebeple inanmıyorum ben. ha belki benim önemseme anlayışım yanlıştır, o da olabilir.

"biri sustursun beni!"

adam odasından deli gibi çıktı kafasında bu cümle ile, kapısını bile kilitlemeden iki katı neredeyse koşarak indi, "yaşar abisinin" kapısını da aynı tezcanla çaldı, o kapıyı açasaya kadar içerde televizyon seyreden otelci yanında bitti, "ne oldu?, napıyosun?" diye sordu, adam cevap bile vermedi, kapıyı açan yaşar abisine "içecek neyin var?" diye sordu. gecenin bir köründe yarı deli çok aşık birini karşısında gören ihtiyar adam şaşırmadı bile, böyle hikayelere alışıktı.

"şarap var ama ucuz olandan, sen içmezsin..." daha lafı bitmeden adam çoktan "ver" demişti bile, gürültü ve seslere uyanan ürkek bakışlı somali'lerin gözü önünde şişeyi kafaya dikti adam, son yenilgisi değildi bu, alışıktı.

merdivenlere doğru - bu sefer - yavaş adımlarla giderken arkasından gelen "iyi değil, ne olmuş acaba?" konuşmalarını duydu, ilk basamağı kocaman bir yudum ve gülümseme ile aştı.

odasına girdi, kapıyı kilitledi, plastik bir bardak buldu, şarabı ona boca etti, kemıl soft paketinin son askerini yaktı.

ilk duman, ilk yudum!
sonra fark etti, beynindeki ses değişmişti, sadece küfredip duruyordu artık "allah belanı versin kadın" diye.

kulaklığını taktı, anca gizli saklı mecralara layık şarkıyı açtı.
kadının beğenip 2 kez dinlediği şarkıyı.

saat tam 01:42 idi.

bugünlerde açılan bir çok başlıkta gördüğümüz şey bu. "genelleme". bir insan bunu yapmaktan neden zevk alır? bunu yapan bir insanın zekası ne kadar olabilir? bu kadar tepki görmesine rağmen neden yapar? evde 6 aylık muhabbet kuşu besliyorum. bir kez evdeki çiçeklere musallat oldu parmağıma alıp yapmaması gerektiğini anlattım ve kafesine geri koydum. ve o hayvancağız bir daha çiçeklere gitmedi. bu kadarcık damı anlama seviyesi yok bu arkadaşların ben anlam veremiyorum artık.