harbiden neden herkes ağlıyor? benden gizli bir espri mi yaptı biri anlamadım. ühühhüüh.

şahane bir ah muhsin ünlü * şiiridir.

beyti engin'den dinlendiğinde ağlama krizlerine girebilirsiniz. buradan dinleyebilirsiniz.

resulullah süper bir insandı, ben o kadar değilim.
resulullah yolda ebu bekir’i görse “es selamu aleyküm ya sıddık” derdi,
ben yolda ebu bekir’i görsem tanımam.
resulullah asla yalan söylemezdi; ben annem ölürken hiç ağlamadım.
ben annem ölürken çok ağladım çünkü.
annem gırtlağından hırıltılar çıkarırken nasıl terliyordu, görmeliydiniz.

resulullah azrail’i yolda görse tanırdı;
ben azrail’i annemin yanında görseydim ona bir çift lafım olurdu,
derdim ki: “şimdi yani af edersin ama o sıktığın annemin gırtlağı.”

resulullah olsa ona bunları söylesem o bana gülümserdi;
o bana gülümserdi, ben ona derdim ki: “anam babam yoluna feda olsun ey ’ın resulü;
fakat şu koca melek, annemin gırtlağını sıkıyor, bir şeyler yapamaz mıyız?..”

resulullah orada olsaydı annemin elini tutardı derdi ki: “kızım ha gayret!”;
ben orada olsaydım annemin elini tutardım ve derdim ki: “anneciğim ölmesen…”

ben oradaydım annemin elini tuttum ve dedim ki: “anneciğim seni ben…”
annem döndü, bana bir baktı o bakışı görmeliydiniz.

resulullah o bakışı görseydi merhametten ağlardı;
ben o bakışı gördüm, haşyetten bayılacaktım ama annem elimden tuttu.

ne tuhaf, anneler ölürken bile çocuklarının

anneler ölürken bile çocuklarının ellerini bırakmıyor ne tuhaf…

resulullah çok şanslı bir insan
annesi öldüğünde o küçücüktü;
benim annem öldüğünde ben küçücük değildim,
zaten şanslı birisi de değilimdir, filmlerim iş yapmaz.

annem daha yeni öldü fazla uzaklaşmış olamaz!

olamaz dedim annem son nefesini alıp da vermeyince
verse de ben alsam onu, içim ferahlasa, siz de görseniz
resulullah tutsa annemin elinden birlikte geçseler çölü
nasıl olsa resulullah da ölü annem de ölü…

çakal, gelir düzeyi düşük mahalledeki sebepsiz arıza çıkaran madde bağımlısı. meslek yazamam ne yazsam ucu birine dokunur sevgili sözlük.

insanlar değişmiyor. insanlar değişmez. insanlar hep aynı. senin sevgin onu değiştirmez. senin sevgin onu iyileştirmez. barışmayın.

başlık açacak konu bulamıyorum ve açanlara hayretle bakıyorum. açılanlara tanım girmek daha basit geliyor.

"türkiye'de olsaydım aşı için sıraya girerdim" demiş türkiye'de olmadığı o kadar belli ki zaten hala uğruna sıraya girilecek bir aşı olmadığını bilmiyor.

kendimle ilgili yine yeni bir şey öğrenmişimdir sözlükte.

bu sağ sol muhabbeti çok eski kalmış gibi geliyor bana ama yine de siz bilirsiniz.

sanırım ekonomiyi, yönetimi vsvs eleştiriyor olmuş olmamız solcu olduğumuzu düşündürmüş gibi. ilginç bir yaklaşım. umarım her yaklaşımınız bu bağlamda değildir.
esenlikler dilerim...

bu soruların cevaplarını çalanların/ alanların olması durumundan bir tık daha az rahatsız edici durumdur.

geçmişte olan olayları konuşup konuşup ağlamak. kendisi uzmandır bu konuda.

kırk yıllık müslümanım böyle bir din duymadım.

uzun soluklu olmasa da kısa soluklu seri katiller peydah olmuştu. bunlar çivici katil, mobilya kaplamacı katili, koli bantlı katil, artvin canavarı diye hatırladığım ve akla gelebilen örneklerdi.

açıyorum sık sık
ama insanlar bilgi verdiğim başlıkları görmeyip troll yaptığım başlıklara takılıyorlar ve beni öyle sanıyorlar.

0 euro şimdi kaç tl acaba?*

türkiye'deki müzeler, tarihi yapılarla ilgili bilgi veren, kültürünüze kültür katmak istiyorsanız, mutlaka ziyaret etmeniz gereken müthiş bir internet sitesi.
tek dilde olmasa iyiydi ama şimdilik bu bile iyidir. böyle iyi şeyler görmeye alışık değiliz malumunuz.
kodlayanın ellerine sağlık, buyrun kültürlenelim efendim:
www.kulturportali.gov.tr/

bütün hayal kırıklıklarımı topladım,
bütün can yakan sözlerini ve
boşvermişliklerini,
bencilliklerini,
susuşlarını,
işine geldiği gibi açılan algılarını ve
ansızın beliren duyarsızlıklarını,
ve hep yıkmaya çalıştığım o itina ile ördüğün lanet olasıca duvarlarını,

bir eşik vardı,
bir adım,
oradan sonrası sensizlik,
oradan sonrası sen sağ ben selamet
geçemedim...
atamadım o adımı,
seni ardımda bırakıp yoluma gidemedim,
sanki bin yıldır tuttuğum nefesimmişsin gibi bırakamadım seni,
aslında içten içe öldürüyorken beni,
oysa hiçbir zaman açılmayacağını bildiğim bir kapının önünde yüz yıl beklemek gibiydi senin değişmeni beklemek,
öyle boş, öyle nafile,
öyle ziyan edilmiş...

bir türk polisi atasözü.

ryuk çıktığı zaman arka fonda çalan şarkı için bile izlenebilecek animedir. konu mükemmel.

çoğu zaman farkında dahi olmadan yaşarız hayatlarımızı.
bize ait olmayan hedeflerimiz vardır ulaşmak için çabaladığımız. bir ömrü harcadığımız.

peki kimdir başarılı olan,
nobel ödüllü bir bilim adamı m, yoksa çocuklarının kahramanı mı?
wallstreet ceo ları mı, yoksa ihtiyaç halindekilere yardım eli uzatanlar mı?
milyonlarca takipçisi olanlar mı, kendi başlarına mutlu olanlar mı?

cumartesi günü saat 23:45 de yapılacak olan makinist ile son istasyon radyo yayınında, yazdıklarınız üzerine konuşacağız.

sizce başarı nedir?

“her gün acını tattım. her gün unutmak için değil, unutmamak için ağu kattım kalbime. her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm.“

jest ya da lütuf gibi görülmemesi gereken, gayet doğal bir durumdur.

esasen böyle konuların tartışmaya açılması bile ülkemizdeki durumun ciddiyetini gözler önüne sermektedir.