itiraf dediğin gizli bir bilginin açığa verilmesidir. olm her şey ortada, utanmıyorlar, gizlemiyorlar ki. ne itirafı.

sevimli deli. ilk defa traş olduğunda depresyona giren bir hayvanı yakından gördüm. çok çirkin olduğunun kendisi de farkında sanırım tarlası yanmış köylü gibi boşluğa bakıyor yavrum.

bir sertifika programı satın almak.
kendimize eklemek.
çünkü, gelecek de bir gün gelecek.
pandemi bitince dünyanın bana ihtiyacı olacak bence.
açıyorum videoları, sonra da açıyorum kafa sözlüğü anca çekiliyor.
uzaktan eğitim çok çok çok sıkıcı.
allah yardımcınız olsun gençler.
kantinsiz, gezmesiz, ders araasında lak laksız ders mi olur?

milattan önce on dokuzuncu yüzyıla tarihlenmiş, eski mısır ''günlük yaşam için gerekli büyüler'' kitabı. ilk bulunduğu zaman eski mısır'ın incil'i benzetmeleri yapılmış olsa da bu kitap mısır dininin kutsal bir kitabı değil, seçkin ruhların öbür dünyaya gittikleri zaman zengin bir yaşama kavuşmalarına yardımcı olacak bir el kitabı idi.

bin yıldan uzun süredir kullanılan kitabın içinde iki yüze yakın büyü bulunur. birçok farklı büyünün bulunduğu birçok nüsha olsa da büyüler milattan önce 650 yılında düzenlenmiştir. büyüler genelde kefenlere, mezarlara, tapınaklara kazınıyordu. çoğu da papirüs dediğimiz kağıtlara yazılırdı. çoğunlukla hiyeroglif şeklinde veya sadeleştirilmiş şekillerle yazılırlardı.

zaman ilerledikçe konuşulan dil de değişti. yeni krallık zamanında, orta mısır dilini anlayan kişi az olmalıydı ki süslemeler giderek önem kazandı. bazı nüshalarda sadece bu geleneksel süslemeler kullanıldı. bu süslemeler daha sonraki yıllarda mezarlarda dekorasyon amacıyla da kullanıldı.

1999 yapımı the mummy filminde de bu kitap işlenir. kitap okunduktan sonra 3000 yıllık bir mühür kalkar ve lanetler dünyaya salınır.

duyuluyormuş gibi yapılır ama içerden ne fırtınalar kopar.

buradan izleyebilirsiniz
japonya'da bir akvaryum, artan maliyetler nedeniyle penguen ve su samurlarının yemini değiştirmiş. hayvanlar, ucuz balığı yemeyi reddetmiş.

üzerinde düşünmek için güzel bir soru.

aslında tek başına, mekanik bir alet, bir yazılım olarak düşündüğümüzde, herhangi bir yapay zekânın bilinç kazanması konusu epey tartışmalı hale gelebilir. ancak ben işe dahil edilmesi gereken bir konu daha olduğu görüşündeyim: yapay dokular ve sinir ağları.

bugün biliyoruz ki 3 boyutlu yazıcılarla canlı hücrelere sahip çeşitli organlar elde edilebiliyor. ayrıca robotlara hissetme ve acıya tepki verme konularının öğretildiği birtakım projeler de var. her ne kadar tüm bunların robotların kendilerini tehlikelere karşı savunabilmesi ve meydana gelebilecek mekanik yahut elektronik bozulmaların önüne geçmek amacıyla yapıldığı söylense de, hissedebilmeyi öğrenen ve kendiliğinden öğrenme yeteneği olan bir alet bana biraz tehlikeli gibi görünüyor.

bundan yıllar önce bir program izlemiştim. ışığa tepki veren bir robot yapılmıştı. ampul nereye götürülürse robot başını o tarafa çevirerek onu takip ediyordu. ampulü elinde tutan kişi onu bir anda robota doğru hızla yaklaştırdığında, robot irkilmiş gibi bir hareketle gözlerini kapatıp başını başka bir yöne doğru çevirdi. herhangi birimizin, gözüne aşırı ışık gelmesi durumunda yapabileceği bir hareket...

tabi ki bunu ışığa duyarlı sensörler ve birtakım kodlar aracılığıyla yapabilirsiniz. bu bir canlılık belirtisi olmak zorunda değil. fakat yapay dokularla, robotların hissetmesini sağlarsanız ve tüm bunları birbiriyle birleştirirseniz bunun sonu ne olur, kestirebiliyor musunuz?

diyoruz ki "bir yapay zekâ, ancak ona kodlanan bilgileri bilebilir." peki, kodlayıcıların her zaman iyi niyetli olacağına güvenme şansımız var mı? örneğin hissetme gücüne sahip bir yapay dokuyu bağladığınız bir robota, acımasızlık hissinin iyi, merhametin kötü olduğunu kodlarsanız, bu robot bir insanla karşılaştığında ona nasıl davranır, bir fikrimiz var mı? elysium adlı filmde gördüğümüz, şu türden bir yaratığa bu dediğim yazılımı yükleyerek onu polis, gardiyan, doktor falan yapsanız, sonuçları ne olur? sahip olduğu bu "yarı bilinç" ile aslında bir insana asla uygulamaması gereken acımasızca yöntemlerin iyi bir şey olduğunu "düşünerek" eyleme geçerse dünya nasıl bir yer olur?

bir de, kendiliğinden öğrenebilen yapay zekâların sınırlarını bilmiyoruz. kendiliğinden öğreneceği şeyler, sadece bizim ona verdiğimiz konulardan ibaret mi olacak, yoksa bir noktadan sonra tamamen kendi isteğiyle, etrafında görüp duyduğu her şeyi öğrenmeye başlayabilecek mi? bu noktada da bu kodları yazan kişilere ne kadar güvenebileceğiz?

örneğin fedor adlı robotun silah kullanmayı öğrenmesi epey tartışma yaratmıştı. video linki

bilinci falan geçtim, bir robota neden silah kullanmayı öğretirsiniz ki? bu robot ne için lazım olacak? bu soruların cevapları oldukça sıkıntılı yerlere çıkıyor gibi geliyor bana.

sorular, sorular...

neyse... izlememiş olan varsa ex machina (film) tavsiyemdir; izleyiniz.

pek de cesaret istemeyen şey.

çok şahit oldum öküz gibi bodoslama "kilo almışsın" diye lafa giren erkeklerin varlığına. selam vermeden önce bunu söyleyen adamlar bile gördüm. öküzlük için cesaret gerekmiyor; öyle yaratılmış olmak yeterli.

size sorulmadan böyle konulara, özellikle de böyle tepeden inme şekilde girmek kabalıktır.

alınma sanrılarıdır.
kişi başkalarının kendisine bir mesaj vermeye çalıştığını,kendisini izlediklerini veya kendisi ile konuştuklarını düşünür.

güzel bir webtekno içeriği bırakıyorum.
windows için 200 klavye kısayolu.

(link: www.webtekno.com/windows-kl...).

herkesi ve her şeyi genelleme hastalığı diye bir şey var mı? yoksa eğer yapsınlar bence.

bu sözlükte yazan bir çok kadın yazar var ve atıfta bulunulan ve daha fazla nickaltı girilen "kadın yazariçe" grubuna dahil değiller. bunlara ne diyeceğiz acaba?

beni ilgilendiren tek nokta fazla nickaltı girilen yazar ya da yazariçe!lerin nickaltlarına neler yazıldığı konusu. zira birileri birilerine ponçik dedi diye kimseyi sevememe hastalığım var benim de.

büyük de çıkabilir. onun için de, ben mi küçük oluyorum o zaman?.. hmm*

keyifsiz durum.

aniden bağırma isteği.

tatlı mı tatlı, kibar mı kibar, anlayışlı mı anlayışlı... sıralanıp gider tüm bunlar, öyle bir yazardır kendisi. çok güzel tespitler, ince ironiler ve eğlenceli tanımlarıyla okuyucularını güldürürken düşündüren, düşündürürken tavana baktıran, tavana bakarken ben ne yapıyorum hissini yaşatan duygu karmaşası gibi bir yazardır. mesela nickaltını yazmaya başlarkenki ruh halim şu an değişti. ne oldu bize ya?

bu eserin yüzde sekseni güneşlenirken örüldü.
bira içerken tığ işini şiddetle tavsiye ediyorum*.

güzeldir. biz fingirdeşirken ayrım yapmayız. rozetli, rozetsiz fark etmez. yeri gelir kadın zannettiğimiz erkek yazarlarla bile fingirdeşiriz.

kullanıcı adına bayıldığım ve çok tatlı tanımlar giren yazar arkadaştır sağolsun yazmaya devam etsin.

böcekler* arasında da yaygın bir durum. bunun içgüdüsel mi yanlışlıkla mı olduğu tam olarak yani durum bazında ayırt edilemiyor. yanlışlıkla olma durumu şöyle ki mesela sinekler dişisi ve erkeğini kolaylıkla ayırt edemiyorlarmış. bir erkek sinek dişi sinekle çiftleştiğinde dişi sineğin kokusunu taşır. bu durumda diğer erkek sinekler tarafından dişi zannedilerek ilişkiye girilebilir. bir diğer sebep kabulleniş eşiği teorisidir. bu teorinin bu duruma uygulanışı şöyle, etrafta dişi sinek azsa ve ayırt etmesi güç ise ki güç, erkek sineklerin cinsiyet seçiciliği azalıyor. yani buradaki bir yanlışlık değil dişi ile çiftleşme olasılığını arttırmak için gerekirse eşcinsel ilişkide de bulunmak. bunun sebebi de tabii ki genleri aktarma içgüdüsür.

antikora bağlanmış bir enzimin aktivitesiyle antijen-antikor ilişkisini ölçen indirekt test.