kıymetli yazarlar lütfen yargılama yın , bu ülkede oy karşılığı cennete tapu verilmiş bir ülke, alnı secdeye değiyor diye hırsıza oy verilmiş bir ülke, allah'ın adını anıyor diye dolandırıcı dan alışveriş yapılan bir ülke, bunu öyle görün, bağışı yapan kişi zan ediyor'ki orda kılınacak namazlar ona yazılacak.
bilmiyor bir hastahane ye cihaz aldığında can kurtaracak, bilmiyor ki okul yapsa bilim insanı yetişecek, bilmiyor ki dinimizin ilk emrinin oku olduğunu.
maalesef bu bağışçı gibi çok sayıda kişi var.

eski sevgilinin yakın bir zamanda yeni sevgilisi tarafından terk edildiği ve yalnızlık denizinde kaybolduğu izlenimi yaratır. muhtemelen tüm eski aşklarını gözden geçirmiş ve sizi şanslı kişi seçmiştir. çünkü kendisi bulunmaz hint kumaşıdır ve ne yaşanmış olursa olsun, aradan ne kadar zaman geçmiş olursa olsun, sizin kollarınızı açmış onu beklediğiniz fikrine olan inancı tamdır.

bu tip insanlar, sizin onları beklemediğinizi hatta hayatınıza yeniden dahil etmek gibi bir hata yapmak istemediğinizi anladıkları anda 180 derece dönerek, zaten ben de sana meraklı değilim edasına bürünürler. gözlem altına alınmaları farzdır.

yaşamı altı kelimelik hikaye bile etmezdi.

arkadaşım "buraya kaç vasiyetle geldin" diyerek, vesait kelimesini unutmama sebep olmuştu.

edit: annem bir yenisine imza attı ; tavsiye- tasfiye

isimlendirmenin bozulduğu afazi tipidir.
hastalar isimleri kullanamazlar. daha çok parietotemporal bölge tümörleri sonucunda görülür.

mamacitta. buyrun:

çok fazla yaşanan bir hadise. böyle bir şey olmadığını iddia edenler türkiye gerçeklerinden çok uzak yaşıyordur ya da gerçekleri görmek istemiyordur.
ben kendi isteğimle kapandım, yedinci sınıftaydım. ama üniversiteye geçerken açılmak istediğinde psikolojik baskıyla karşılaştım. eğer açılırsan benim kızım olmazsın dendi, duygusal sömürü yapıldı. 2 sene daha bu şekilde devam ettim ama bu sürede psikolojim bozuldu. 2 sene sonra tekrar aynı konuyu açtığımda baskı daha da büyüdü, bu sefer ben daha nettim ama. annem 6 ay benimle konuşmadı, bu arada ben depresyona girdim, annemle bir daha hiç konuşmayacağımı düşündüm. bir şekilde kabullendi sonra. şu anda hala onlardan ne kadar uzak bir yaşam stili benimsediğimi bilmiyorlar. ama açılmak verdiğim en iyi kararlardan biriydi, en güzel zamanlarım olması gereken iki senemi şu anda inanmadığım bir dindeki kural yüzünden, baskı altında, kendim gibi hissetmediğim, mutlu olmadığım şekilde yaşadığım için üzgünüm, geriye dönsem daha önce yapardım bunu.
velhasıl istediğiniz kadar baskı kurun o kişi günün birinde kendi kararlarını kendi verdiği hayatı yaratacak, özgürleşecek; bir şeylere zorlayarak tek yaptığınız o kişinin birey olmasına saygı duymamak ve kendinizden uzaklaştırmak oluyor.

memleketleri olan trabzonu öve öve bitiremeyen insanlar topluluğu. bir de aralarından oflu olanları, trabzonu es geçip memleketiyle övünme durumunu arşa çıkarmıştır. nerelisin diye sorulunca "ovunmek gibi olmasun ama ofliyimdur" diye cevap vermelerine şaşırmamak gerekir.

bu modeldir.

saçmalık.

yani entelektüel birikim, zeka, nezâket, özgüven, samimiyet ve temel insani gereklilikler olduktan sonra her erkek çekicidir bence..
ama kaba saba, zorba, düşüncesiz, vasat, alık, egoist, bakımsız ve çirkin bir adamsanız evet insanlar sizi hiç eder. burada da mesuliyet, dış görünüşte değildir sizdedir.
tabii böyle olursanız herkes sizi sevecek demek değil bu. fakat mutlaka kıymetinizi bilecek insanlar da olacaktır.
yani aslında dış görünüş çok da önemli değildir. insanın ruhu, zihni güzel olsun...

mesela ben çok yakışıklı erkek reddettim hiçbirinden de zerre pişman değilim.

o yüzden sevgili erkekler bu boş laflara aldırmayın, zeka, entelektüellik, nezâket ve samimiyet yakışıklılıktan büyüktür...

şu virüs illeti geçmiş. tüm sözlük maaile bir piknik organizasyonu yapmışız. neden piknik diye sormayın şimdi hasretini çekiyorum mangal yapmanın falan. bir orman kapatmışız kendimize. ooohh miss. enstrüman çalabilen arkadaşlar çalar biz söyleriz. olur mu olmaz belki ama hayal işte.

başlıklara girip teker teker tanım okuyorum ve kimisi gerçekten kahkaha attırıyor. hayır nikah haftası ev kalabalık ve tüm gün surat sirke satarken gelen kahkaya ev halkı şüpheyle bakıyor. çok hoşsunuz sevgili yazarlarım. ayrıca neden takip etmesin yav gece gece şevkimi kırmayın şimdi. (burada çokça gülücük var.)

horlama sesi, uykuda hızlı nefes alıp veren insan sesi. uyurken ölüm sessizliği olmalı, tahammül edemiyorum.

çok genel davranışlar, eğilimler, görünüşler ve fikirler için belki kabul edebiliriz insanları*. ancak ikili ilişkilerde durum sahiden böyle mi oluyor buna emin değilim. yani bir şeyleri sahiden paylaşmaya başladığımız müşterek bir hayata adım attığımızda, karşımızdaki insana bütün hususiyetleriyle sen busun ve seni böylece kabul ediyorum demek kolay mı? bence zor. evet belki belli durumları kabullenerek o yola çıktık ancak tanıdıkça benimsemediğimiz farklı detaylar ortaya çıkacaktır illaki. bu müşterek hayatı bu detayları görmezden gelerek ne kadar devam ettirebiliriz? bunlara da eyvallah diyebilecek kadar cesur ve kararlı mıyız acaba?
bana kalırsa insanların birbirlerini iyi olana yönlendirme konusunda bir çabaları olmalı. iyilikleri ve güzellikleri çoğaltmanın önemli bir yolu da budur bana kalırsa. söz gelimi* girdiği mekanda garsona kaba davranan, teşekkür etmeyen, iyi günler dilemeyen bir bireyle birliktelik yaşarken, onun kabalığı üzerine garsona dönüp yahu kusura bakmayın o biraz böyledir mi diyeceğiz? bana kalırsa bu kaba davranışın düzeltilmesi noktasında bir çaba sarf etmiyorsak müşterek hayatın birbirimize yüklediği bir sorumluluktan da kaçıyoruz demektir.
velhasılı kuşatıcı bazı meseleleri kabul etmek mümkün ancak detaylara girildiği zaman bunun böyle olmadığını/olamayacağını düşünüyorum.

en çok istediğim şey çocuk doktoru olmaktı . bi ara da aklıma nerden geldiğini bilmesem de inşaat mühendisi olma fikri gelmişti , tutturmuştum soran herkese öyle diyodum kısa bi süreliğine de olsa . gerçi doktor olmak çocukken en çok istediğim şeydi tabii , o değişmezdi .

elimden geldiği kadarıyla anonim kalmayı tercih ediyorum, tavsiye ederim.

çok hoş replikler barındıran belgesel ve reklam filmi. bir gece, 1 saat 14 dakikamı ayırıp uykusuz kalmıştım; pişman değilim.

yazdıklarını okuyarak belli bir fikir sahibi olunabilir. zaten başka nasıl tanıyabiliriz bilmiyorum.

işte bu dediğim kulüp. hiç bir yere sığmayan biri olarak geldim. *