bi deneseydik en azından

kimse kimseyi tanımıyor, oturup iki laf etmişliği yok.
daha ismini bile bilmediğimiz birini neden sevmiyor olalım ki ?
yazılan bazı tanımlara bakmamak lazım.
buradakilerin özünde iyi insan olduğuna inanıyorum.

çorap alsanız beğenecektir. çok zorlamaya gerek yok.

eeeh yeter dedirtmiştir. tamam kimse dört dörtlük müslüman değil ama sizin gibi en azından islam'ı kötülemiyor. başlık açanların çoğu daha allah kelimesinin anlamını dahi bilmiyor. açıp kur'an'ın bir sayfasını okumamış gelmiş burda islam şöyle islam böyle diye ahkam kesiyor. cahilliğin ve düşmanlığın bu kadarına da pes doğrusu.

edit: ayrıca (bkz: eleştirmek vs saldırmak)

nuri bilge ceylan kompleksi rahatsızlığına yakalanmış, azımsanamayacak bir kitle tarafından yönetmen olduğu iddia edilen bir zat.
fırsat buldukça, nuri bilge ceylan'a sallamayı kendine şiar edinmiştir. söyledikleriyle eleştiriden çok, itibarsızlaştırma maksadı gütmektedir.
sinema ona göre; insanların eğlence için kullandığı bir araçtır. söylediği her şey genel geçermiş gibi bir otör edasıyla konuşur. karşıt görüşe falan da saygısı yoktur. her şeyin en iyisini bilir o.

peki, nuri bilge ceylan cannes'da ödül koleksiyonu yaparken kendisi ne yapmıştır?

kendisinin uzun metrajı yoktur. rezil kısa metraj filmleri vardır. birkaçını izledim, eğer bahsettiği eğlence buysa; eğlenceden ırak, hikaye örgüsünden kopuk bir yapısı vardı. koca nuri bilge ceylan külliyatı saatlerce izlenir ama onun 10 dakikalık kısa filmi izlenmez, izlenilmeye tahammül edilmez. masaya konulup eleştirilecek bir yanı da yok.

velhasıl kelam; nuri bilge ceylan da herkes gibi eleştirilebilir, beğenilmeyebilir bunda hem fikiriz. ama bunu yönetmen olduğunu iddia eden sözde meslektaşı yaparsa orada dur deriz. çek daha iyisini de izleyelim deriz. cannes kapısından içeri gir de, şöyle bir smokinli seni de görelim deriz.

her gün hortlatılan başlık.

(bkz: beden dili)

beden dilinde iletişime açığım,benden zarar gelmez guvenebilirsin,yardımcı olacağım anlamına gelir.

ne kadar sık karşınızdaki bireye avuç içi gösterirseniz o kadar hızlı güven,samimiyet kurarsınız.

sohbetler bu hareketi mutlaka kullanın işe yaradığını göreceksiniz.

bunun tam zıttı ise iletişme kapalıyım,senden üstünüm demektir. mesela masa üstüne ellerinizi kapalı koyarsanız bir süre sonra karşıdaki sıkılmaya başlayacak, alışma süresi uzayacaktır.

sonuç olarak;cümle kuramasanız bile beden diliniz sizi anlatmaktadır.etkili iletisim için beden dilini öğrenmek elzemdir.

yazarların her konuda talebi dikkate alınmalı diye düşünüyorum. elbette ki buranın da kendine özgü kuralları vardır.
arz -talep ilişkisinin de sürdürülebilirlik açısından önemli olduğu aşikardır.

müzik dinleyeceksin spotify denen uygulama senden paranı alana kadar o iğrenç ses tonuyla müzik dinlemekten nefret ettirir. bir kaç youtube videosu izleyeceksin reklam geç demekten parmak kası yaparsın. en basit uygulama bile sana sürekli bir şeyler satmaya çalışır. en basitinden bir kaç haber okumak istersin ekranın reklam istilasına uğrar ve bu reklamları kapatmak üstün bir zeka ve çöp parmaklar gerektirir. ekşi sözlüğe girersin reklamlardan gözün kanar. sözün kısası internet çağı bitmiştir ve tüm teknolojik ürünlerin ilk ve tek hedefi kakalamak üzerine kurulmuştur. elbette kimse vakıf işi yapmıyor para kazanacaklar ama bunun da bir adabı olur ve bu sanal dünya tamamen kudurmuş durumda.
şimdilik kafa sözlük tatar ramazan edasıyla bu oyunu bozmaktadır. tebrikler.

'kefen parası' gibi bir miktar kesinlikle kenarda durmalıymış. bir anda tüm ev halkı işsiz kalabiliyor.

kendisine teklif edilen james bond rolünü reddetmiştir. milli hazinemizdir.şınav çekerken kendini çekmez dünyayı iter.

bakıyorum hepsi dap dar kesim,üzerine yapışan,paçası lastikli,tayt desen tayt değil,eşofman altı desen o da değil,düzgün ,rahat,klasik,sıradan,uygun fiyatlı bir eşofman altı bulmak neredeyse imkansız oldu.

ingilizce açılımı triangle below canal street . new york'un manhattan semtinin lower manhattan bölgesinde bulunan bir mahalledir. şimdilerde yerleşim yeri haline getirilmiş eski endüstriyel binalarıyla bilinen şık bir bölgedir. arnavut kaldırımlı sokakları popüler butikler ve restoranlarla dolu bir yerdir. ankara’ nın ise bir zamanların tabiri caizse bestekar’da bulunan ‘tiki’mekanlarından biriydi. şimdilerde kapalı bildiğim kadarıyla. hoş artık kapanmayan mekan mı kaldı pandemi yüzünden ?.*

her halükarda çok zor durumdur, hatta yüz yüze dilemekten çok daha zor. çünkü yüz yüzeyken kuru bir baş sağlığı kafi gelecektir. ama telefonda bir şeyler daha söyleme mecburiyeti hisseder insan velev ki yakını ölmüş birine hangi teselli cümlesi söylenebilir ki?

sekmez...

unutmayın! en ağır yük hayır demeyi bilmeyen insanın yüküdür. bir ömür başkalarını taşır sırtında.

bir zygmunt bauman kitabıdır. polonyalı sosyolog ve filozof bauman bu eserinde bireyin kendi öz gücüne dayanarak yaşamaya çalışmasını yaşam sanatı olarak değerlendirir.

değişen ve değişmeye mecbur olan toplumlarda yaşamak zorunda olan bireyin mutlu olma arayışını notlarla ve gözlemleriyle anlatır. mutlu olmak nedir ? mutsuzluk nedir ? gibi konuları örnekleriyle açıklar. mutluluk nasıl bir kavramdır enfes şekilde anlatılmış. özellikle modern toplumlarda insanın mutlu olma arayışı dramatik bir şekilde gözler önüne serilmiş.
mutlu olmak için seçimler yapıyoruz ve tek isteğimiz mutlu olmak. bu mutluluğu derinden incelemesi bir birey olarak beni garip hissettirdi. aydınlandım. bol bol şaşırdım okurken. yaşam sanatı kendi seçimlerimizle sanat yapmayı anlatıyor. her birey kendi yaşamının sanatçısı oluyor. olmaya çalışıyor.

yazar sadece mutluluk üzerinde durmuyor. yaşam, başarı gibi konular üzerinde gözlemlerini aktarıyor. bauman bilindiği gibi çok büyük bir düşünürdü. felsefe ile beraber ortaya kısa ve doyurucu bir kitap çıkarmış.

kitabın ilk yayınlanma tarihi 2008 yılıdır. ben versus yayınlarından olan basımını okudum. ayrıca ayrıntı yayınlarından çıkan baskısı da bulunuyor. kitapla tanışmam sosyoloji derslerinden hocamın tavsiyesi üzerine olmuştu. okurken sürekli bir düşündürten bir eserle karşılaştım. kitabı bitirdiğimde iyi ki bu kitabı okumuşum dedim. ayrıca bir kere okumanın yetmeyeceğini düşündüm. her sayfası nefis bilgilendirici analizlerle ve gözlemlerle doluydu. ileride tekrar okumayı düşünüyorum.
okurken tüketim toplumunun insanın mutlu olmasında ne kadar önemli bir etken olduğunu öğrendim. mutluluk ve mutsuzluk dediğimiz olay tüketim toplumuyla beraber çok akışkan bir hale geliyor.
kitapta çok hoşuma giden ve canımı yakan bir örnekten bahsedeceğim.
bir hanımefendi bir şort alıyor ve eve geliyor. eve gelince şorttan nefret ediyor. keşke almasaydım bu şortu berbat diyor. sonra dergi karıştırırken aldığı şortu derginin kapağında görüyor ve şorta aşık oluyor. şortu üzerinden uzun süre çıkarmıyor.
bu örnek benim çok hoşuma gitti. hepimiz böyleyiz. o derginin diğer sayısında o şort olmayacak ve mutluluğumuz bizi terk edecek.
yeni bir derginin yeni bir sayısında başka bir kıyafet göreceğiz ve ona ulaşıp mutlu olmayı isteyeceğiz.

bence kitaplar veya eserler bir soru üzerine yaratılır. bauman bu kitabı yazmadan önce belli başlı sorular sormuş. mutluluk arayıp bulunacak bir şey midir ? mutlu olmak bizi ziyaret eden bir şans mıdır ? bu soruların cevabını aslında kitapta vermeye çalışmış.
mutluluk kendi içimizde bulmamız gereken bir durumdur. bunu bulup yaşadığımız sürece kendi yaşamımızın sanatçısı olacağız.

not: kitabın pdf hali internette mevcut. okumak isteyenlere atabilirim. konu pdf kitap olduğu için fikirlerinizi şuraya yazarsanız memnun olurum. (bkz: pdf kitap okumak emek hırsızlığı mıdır sorunsalı)