bir travma sonrasında, sosyal öğrenmeyle ya da yaş ilerledikçe insanların biriktirme huylarının kontrolden çıkarak bütün hayatlarını istila etmesidir.

temelsiz, boş bir soldur.
vatanı sevmenin sağı solu olmaz.
bunu bilmeyenler marx okuyup, 6 mayıs'ı bilip, kızıldereyi haritada gösterebilip, yaz-kış yeşil parke giyip, "che de doktordu biliyor musun?" diyince solcu oldum zannediyor.

ha tabi birde olmazsa olmazı felsefenin temel ve başlangıç ilkelerini okuyup ben materyalistim diyip,grup yorum dinleyeceksin. konuşurken de açılım, özeleştiri vb. jargonlar kullanacaksın. sevgiline de ali asker'den "eylem güzeli" şarkısını ısmarlayacaksın. yoksa solcu sayılmazsın.

aklıma istemsiz bu karikatürü getirdi

bu konuyla alakalı bilmem kaç sayfa yazı yazılır. yıllardır aynı tartışma, bu konunun insanlari bir neden rahatsız ettiğini anlamakta güçlük çekiyorum. isteyen istediğini giyer, başörtüyü ister takar ister takmaz. kimse kimsenin özgürlüğünü kısıtlama hakkına sahip değildir diye düşünüyorum tabii bir başkasına zarar vermediği sürece. senelerdir aynı tartışmayı duymaktan hiç kimse bıkıp usanmadı mı?

bir zamanlar mp3 çalarımla keyif alarak yaptığım eylemdi. ta ki karşı komşum fark edene kadar. kadın bir kaç kez balkonda beni öyle gördü ve 'napıyosun sen apartmanda yangın çıksa, gaz kaçağı olsa gelsek kapını çalsak veya arasak duymayacaksın' diye diye beni de kendi gibi paranoyak etti. şimdi ne zaman kulaklığı taksam otomatik olarak bir koku mu var acaba diye av köpeği gibi geziyorum evin içinde kulağımda kulaklıkla.

cnn turk'un haberine gore, misir'in dogu akdeniz bolgesinde turkiye'nin kita sahanligini tanimasi ve boru hatti projesinden rum kesimi cikarilmasini desteklemesi, yunanistan tarafini oldukca rahatsiz etti. edinilen bilgiye gore bu konuyu gorusmek icin yunan disisleri bakani'nin misir'a gidecek.

detayli haber icin

bu karar bile salgınla alakalı alınan önlemlerin göstermelik olduğunun kanıtı.

kelebek. bu değişmedi.*
bir de televizyonun fişini çekmediğim sürece açık kalan, nokta kadar kırmızı bir ışığı vardı ondan çok çok korkardım. karanlığın içinde biri beni izliyormuş gibi gelirdi. bu da pek değişmemiş galiba, odamda böyle bir ışık varsa hala rahatsız olurum.

(bkz: kpss yerleştirme sonuçlarının açıklanması)

yok zekatım anasını satim.

birinin annemi andığı yayın, duydum taaaa nerden geldim biliyo musunuz?
yaşlı adamım ben koşturmayın beni, kim o anamı soran? ahahahhhaha

edit : mesaj atıp durmayın, yaşım icabı benim anamı tanıyor olabilirler.

seden gürel'in 1996 yılında çıkardığı muhtemelen isimli albümünün en popüler olmuş şarkısıdır. 90'lar denilince akıllara gelen ilk şarkılardan birisidir. severiz. cilt bakımıdır, temizliktir, yemektir ne iş ile meşgul olsanız arkadan çalınca bir enerji yükler.

sözlerini bırakalım;



şarkıyı da bırakalım;

işte başladııııı beklediğim yayın, beklediğim şarkılardan biriyle hem de. dünyadan uzakkk*. hadi bakalım güzel dakikalar bizi bekler. umut ve mutluluk dolu dakikalar...
edit: sese bak yaaa*. yerimm canım ablam*.

başkasının yerine geçmeme sebep olan başlıktır.
üzülme dostum üzülme sayın yazar onun yerine beni koy ben takip ettim seni.

pek bilinmez ama uzun bir dönem seramik de yapmış olan sanatçıdır. suzanne ve georges ramie çiftinin atölyesinde onların tornada ürettiği seramikleri yeniden yorumlayarak daha çok figür ağırlıklı işlere dönüştürmüştür.

ayrıca picasso'nun çalışma süreci yönetmen henri georges clouzot tarafından bir belgesel olarak çekilmiştir. bu yaratım sürecine seyirci olarak bile dahil olmak çok keyif verici, ilgililere tavsiyemdir. (bkz: the mystery of picasso)

dem: nefes.
alınan nefesin ortak olması, canciğer olmak.
(bkz: yediği içtiği ayrı gitmemek)

"peki neden şiir, anlatsana biraz?" kafasında beklediğim yayın..

gerçi yapımcı arkadaşın "katılmazsan..........." diye savurduğu tehditler de var işin içinde ama neyse. *

iyi yayınlar, herkese keyifli saatler..

daha önce filmini izlediğim şimdilerde okumaya başladığım kitaptır. filmin bazı sahneleri izlerken insanı inanılmaz rahatsız etmektedir bunu söylemek istedim, çok hassas kişiler izlemesin. ancak gelelim kitaba... kitabın can yayınlarından olan çevirisini edindim ve 50 sayfasını okudum hali hazırda. okurken insana duygusuzluğun duygusunu çok güzel verdiğini söyleyebilirim. ana karakter olan greenouille'in koku duyusundan başka hiçbir nesneye, insana ya da kendisine olan duygusunun olmadığını hissettim. koku duyusuna karşı ise hayatta belki de yetenekli olduğu tek konu olmasından dolayı sevgi beslediğini düşündürdü bana. hatta bu karakteri gerçek yaşamda gözlemleyebilseydim antisosyal kişilik bozukluğu (bkz: sosyopat) olduğunu düşünürdüm muhtemelen. daha önce filmini izlememe rağmen yazarın yapmış olduğu betimlemelerle filmdeki sahneler yerine benim kafamda bambaşka bir ortam ve bambaşka bir greenouille canlanıyor. bunun yazarın bir başarısı olduğunu düşünüyorum çünkü çeviri kitap olmasına rağmen tasvirlerini okurken inanılmaz keyif aldım. ileride klasikleşecek eserlerden biri olacak bence. yazarı şimdilerde 72 yaşındaymış henüz ölmediği için tam manasıyla herkesçe bilinen bir eser olamamış olabilir belki de. imkanım olsa yazarla konuşmak ve iç dünyasını anlamak isterdim çünkü yazarın üslubundan ziyade zaten kurgu başlı başına daha önce izlediklerim ve okuduklarımdan çok farklı.