ellerine sağlık dediğim video.

kendisini linçleyecek bir şey bulamadığımdan geçerken uğramak istediğim yazar dost. yeni rozet de almış hayırlı olsun. e naptı enişte dobloyu sattı mı?

islam dininin tıkandığı sayısız modern meselelerden bir tanesi. çok eski çağlarda para kıymetli madenlere dayanırdı. üretim de para arzı da çok fazla değişmediği için enflasyon denen olgu ortaya çıkmazdı. mesela hammurabi kanunlarında her ürünün sabit bir fiyatı vardır zira değişmesi için bir sebep yoktur. böyle bir ortamda paradan para (gümüşten gümüş) kazanma fikri (faiz, riba) hem devletin kontrolünde olmayan bir rant ekonomisi yaratacağı düşüncesi hem de meşru ekonomik faaliyet olan tarımı aksatabileceği gerekçesiyle ortadoğu kültüründe ve ortadoğu din geleneğinde hep bir iğrençlik olarak görülmüş ve yasaklanmıştır. ne var ki günümüzdeki faiz, kadim zamanlarda uygulanan faizden farklıdır çünkü kıymetli madenlere değil fiat paraya dayanır. islamcılar da çözüm olarak kar payı ortaklığı, katılım bankacılığı gibi faaliyetlerle faizin etrafından dolanarak yine aynı noktaya varır fakat adına faiz demez. islam'da günah addedilen şeyleri etrafından dolanarak yapınca günah olmaz biliyorsunuz. fıkıh boşuna gelişmedi. günümüzün avukatları o dönemin fıkıhçılarıydı.

başıma bir iş gelmeyecekse, iko'dan ricam; (serdar ortaç sesiyle) "bu yanlıştan dönün baba".

insan varoluşunun nedenini ve amacını anlamaya çalışıyor çoğu zaman, bu da varoluşsal kaygılar'ı beraberinde getiriyor ister istemez. ölüm, özgürlük, yalnızlık, anlamsızlık, bu konuların hepsi insan zihninde yer buluyor. ''bu dünyaya tek başımıza geldik, dünyadan tek başımıza gideceğiz'' düşüncesi insanı ister istemez yalnızlığa sürükleyebiliyor fakat insanın içsel yalıtımı yani duygularını, arzularını ve hayallerini bastırması bence daha yıpratıcı oluyor.

tüm bu düşüncelerin her şeye ve herkese rağmen yalnız hissetmeyi beraberinde getirdiğini düşünüyorum. evet dünyaya yalnız geldik ve yalnız gideceğiz ama dünyaya yalnız gelip öyle gidecek olan tek kişi değiliz ve olmayacağız, bu gerçeği kabullenmek gerekiyor. etrafımızda kimse yoksa yalnız hissedebiliriz fakat etrafımızda birçok kişi olsa da yalnız hissedebiliriz. kafamızın içerisindeki söylemek istediğimiz sözleri eğer karşı tarafa geçiremiyorsak, bizi anlayacak birisi yoksa, etrafımızda ne kadar insanın olduğu önemsizdir. fakat yalnızlık bu kadar kötü müdür? kafamızı dinlememizi ve biraz soluklanmamızı sağlamaz mı yalnızlık?

hani orhan veli diyor ya; ''ağlasam sesimi duyar mısınız, mısralarımda..'' diye, belki duymayacağız, belki gözyaşlarına dokunamayacağız ve o bize anlatmak için çırpındığı şeyi de bir türlü anlamayacağız fakat ben sanmıyorum ki bir kişi olsun orhan veli'nin ''anlatamıyorum'' şiirinde onun mutlu olduğunu düşünsün. tam olarak yalnızlığını dile getirmiş mısralarında. peki bu konuda orhan veli net bir şekilde anlaşıldıysa, bir nebze de olsa yalnız olmadığı anlamına gelmez mi? bu yalnızlıktan yazarak kurtulmuş. öyleyse, yalnız hissettiğinizde ve bu his bunaltıcı geldiğinde alın elinize kağıt ve kalemi, yazın. ne yazdığınızı düşünmeden, içinizden ne geliyorsa yazın. hem artık kafa sözlüğümüz de var, kağıt kalem olmadan buraya da yazabilirsiniz, sadece yazın.

sevgili kuzgunumla daha önce de arz-ı endam etmiştik sözlükte

(bkz: köşeli daire)

yu-gi-oh! the abridged series'in 56. bölümünde duyunca tekrar kafamın içinde dönmeye başlayan tears for fears şarkısı. şarkı aslında 1983 tarihli the hurting albümünde yer alıyor ama asıl ivmeyi donnie darko filminin final sahnesinde çalan gary jules yorumu ile yakalıyor. lakabı donnie darko olan birine göre film benim için ilk 20'ye girmez ama final sahnesi mad world eşliğinde insanı suratından vuran bir silah etkisi yaratıyor demek yanlış olmaz. sahne şarkı ile devleşiyor. hatta o meşhur final sahnesini de buraya iliştireyim. muhtemelen şarkının en akılda kalıcı ve en tesiri yüksek cümlesi the dreams in which i'm dying are the best i've ever had* fakat şarkının bütünü zaten iki ucu keskin bıçaklar gibi kestiği için bir cümle ile sınırlandırmak da yanlış. aslında şarkı hakkında söylenecek çok fazla şey var, insanda yüksek bir binanın tepesinden burjuvaların dünyasına* son kez bakıp atlama isteği uyandırıyor.* yine de hayat bir film sahnesi değil ama eğer olsaydı ölürken arkada çalması gereken şarkıların başını çekiyor.



tears for fears - mad world


gary jules - mad world


yu-gi-oh! severler için de mad world çalan bölümü bırakıyorum buraya. (10.52 'de başlıyor.)

magmanın yeryüzüne ulaştığı, yeryüzünde soğuyarak katılaştığı oluşumlardır. bu türün başlıcalarını tanımlayalım.

baca:merkezi patlamalarda volkanik maddeler baca adı verilen bir kuyu boyunca yüzeye çıkar.

krater:bacanın sonunda huniye benzer oluşan çukura denir.

kaldera:yeni bir patlama ya da çökme sonucu kraterin genişlemesiyle oluşan çanağa verilen isimdir.

maar:magmadan yeryüzüne ulaşan gazların oluşturduğu basınç sonucu meydana gelen patlamalarda oluşan çanaklardır.

somutlaştırmak adına
kaynak: coğrafya kitabım.

bet sesli (ama çok güzel söylüyorlar bakmayın siz. betliği olgunluklarından), dünya tatlısı olgun ama yere düşmediklerinden kendilerini çocuk diye lanse eden portakalalrdan oluşan koro. içlerinde de hep sevdiğim isimler var. valla öyle sükseli bir çıkış yaptılar ki programı dinleyemenler pişman dinleyenler hayran. benden herkese ayran.

bu hafta ismi uzun yazarımızın programına anadolunun bağrından, çemen kokulu diyarlardan katılacağız. yani bu hafta ne sizi iran'a götürebileceğim ne de amerikalara. yine de barış manço'nun daha pop'a kayan bir şarkısını yollayacağım sanırım. program boyunca yine sesleri şarkıları istişare ederiz artıkın.leleleleelele.

biliyorum, çok kötü ama yine de paylaşmak istedim.
elâ gözlüm

ifşası düşse fena gülerdik herhalde..iplikçi nedim gibi adam,çukulatam falanda diyomuş sjsjsjsj

öz güven ve öz sevgi eksikliği.

kendim için:

(bkz: yazarların cahil olmadığı konular)

bu başlık daha uygun oldu bana* .

"kadınlar futboldan ne anlar yaaa?" ile başlayan cümleler kuran tiptir.

yarasalar, mağaradan çıktıkları zaman daima sola dönerler. şimdi bu bilgiyi napıyorsanız yapın.

bir söz var duyduğum;
"bir şeyler hala mümkün olabilir ama artık mühim değil."
evet tam da bu.