kalbimi kötülere açıp, onlar tarafından kırılışının ardında bıraktığı boşluk ve hissizlik şu dünyadaki en büyük hüzündür benim için.

ben doğdum.*

kafam çocuk sesini kaldırmıyor. geçen gün balkondan sokaktaki çocuklara kızdım sessiz olun diye. sanırım ben bir ayşe teyze oldum.

yanlış insanlar yoruyor. bakın burada birbirimizle anlaşıyoruz , fikir alışverişi yapıyoruz bazen goy goy yapıyoruz , çoğumuz birbirimiz gerçek hayatta tanımıyoruz . buraya gelen insanların anlayışlı olduğunu fiziksel özelliklere değil de fikirlere önem verdiğini gösterir elbette arada var öyleleri çoğunluk böyle . sizde ne yapacaksınız gerçek hayatta fikirlere önem veren arkadaş edinmek ile bu sorunu çözeceksiniz , kendinizi yıpratan insanlar ile birlikte olmayın bu çok zor biliyorum söylemekle olmuyor ama çabalayin .

yıllarca deadline sisteminde çalıştım, bazen günlerce eve gidemedim, ofiste sabahladım. ama hiç bir zaman telefona bakmamazlık etmedim, mutlaka kontrol ederdim, mesajlara illa ki cevap verirdim.
dolayısıyla '' çok yoğunum, çok çalışıyorum, duymadım, görmedim '' gibi bahaneleri asla kabul edemiyor ve bu kişilere maalesef kırılıyorum. bana göre bu mesele * karşınızdakine kırıcı olabilen bir meseledir.

çoğu kişi tarafından sanki tek kitabı 1984’müş gibi sanılan yazar.

türk mitolojisinde ormanları koruduğuna inanılan orman cinidir. ormana zarar veren insanları gıdıklayarak öldürür. bazen aksakallı bir adam, yayınbalığı, kuş ve keçi kılığına girebilir. eski türkler doğaya çok düşkün oldukları için çocuklarına da tabiat sevgisi aşılardı. ormana zarar verenlerin arçura tarafından cezalandırılacağını çocuklarına anlatırlardı.

1. reklam ve bilinirlik: bu önemi yadsınamayacak bir noktadır. çevredekilere, tanıdıklara özellikle de bir vasfı, eğitimi olan bildiklere bahsetmek de bunun içinde ele alınabilir.

2. konu (başlık) çeşitliliği: buradan kastım ise şu. bazen sırf merak ettiğim bir konu hakkında, -ki bu konu bin sene önce olmuş bir olay da olabilir, herhangi bir alandaki bir terim de olabilir- kaynak, entry, farklı yorumlar okumak için arama yaparım. ve şimdiye kadar öyle veya böyle bir şeyler karaladığım ilk sözlük deneyimim ekşi olduğu için haliyle orada yapıyordum. hakkını verelim bu açıdan o mecra oldukça zengin. tabi bu bahsettiğim, zamanla oluşacak bir birikim kabul ama gerekli.

3. dil: bir imla delisi olmasak da yazılan entrylerde noktalama, anlatım bozukluğu vb. konulara dikkat edilmeli.

4. yazar kalitesi: belirli bir aşamaya gelene kadar mevcut yazar alım politikası sürmeli ama bir aşamadan sonra yazarlık bazı kriterlere bağlanmalı. elekte en uygunlar kalsın. ama bunu yaparken öyle bir sistem getirilmeli ki, insanlar ekşi de olduğu gibi, "sgk emekliliği bekler gibi" sittin sene yazar olmak için beklememeli. o bekleyiş bir süre sonra sıkıyor. amaaan boşver dedirtiyor. bir yığın gereksiz başlık ve bunları açan boş beleş yazar varken hala yazarlık için bekletilmenin izahı olamaz!

5. gündemin takibi: örnegin hayatlarımızı ilgilendirsin ilgilendirmesin dünyada veya ülke içinde olan olaylar hakkında öncelikle ekşi 'ye bakardım. çünkü binlerce yazar içinde olaya lokasyon olarak yakın olanından, mesleği veya görevi gereği net bilgiler verebilecek bir çok insan bulunması yüksek olasılık idi. aynı şey burada da geçerli. gündem de yer alan konular hakkında başlık görebilmeli, muhakkak konusu açılmıştır düşüncemizde emin olarak buraya bakabilmeliyiz. ayrıca bu maddenin uygulanabilirliği yukarıda bahsettiğim yazar sayısının artması ile de yakından ilgili.

6. zaman: olmazsa olmazlardan.

7. mobil uygulama: var mı diye henüz bakmadım. ama güzel ve düzgün çalışan bir mobil uygulama zaten bu çağın gerekliliklerinden.

şimdilik aklıma gelenler bunlar yazar kardeşler.

junji ito'nun yazıp çizdiği çizimleri ve hikayesinin eşsiz uyumuyla insanı içine çeken adeta orada yaşatan harika bir 3 ciltlik manga serisi. japonya'nın kıyısındaki küçük bir kasabanın bir insandan değil bir düzenden lanetlenişini ve dünyayı hipnotize eden gizemli şeklin, uzumakinin yani sarmalın kasabayı ve orada yaşayan insanları ele geçirişini konu edinir. kasvetli hikayesinin yanı sıra o kasvetli çizimleriyle insanı kasabada yaşatan başlangıçta birbirinden bağımsızmış gibi ilerleyen hikayelerin daha sonra birleşmesiyle son bulan junji ito'nun en sevdiğim mangası.
özellikle ilk cildinden, yağmurlu karanlık bir günde okuduğumdan mıdır nedir çok etkilenmiştim ve okurken ciddi manada korkmuştum. o tek sayfalık çizimleri beni içine çekmişti. tüm kafacılara tavsiyemdir bu manga serisi.

çoğu zaman gerçekten ne istediğimizi önemsemiyoruz; kendimize yaptığımız en büyük kötülük bu olsa gerek.

insanlar birbirine teşekkür babında bir şeyler yazıyor.
kimsenin kimseye yaranmak için bir sebebi yok.
tanımlarını beğendiğim herkesin nickaltında kendime bir yer açmaya çalışıyorum.
yer verenlere çok teşekkür ediyorum haliyle.

yoldaş: kanka sen başlığını aç ben yorum atıcam tamam mı?

kahve: tamam tamam daha organize gözükürüz.

şeklinde başlatıldığını düşündüğüm açılış. hayırlara vesile olmasını allahtan niyaz ederim...

elimdeki maskeleri en yakın hastaneye vermeye gideceğim.

hayvancılığın amatörce yapıldığı, her evin iki-üç ineği olduğu sıralarda ailenin bir bireyi gibi olacak olan, buzağılara verilebilecek isimlerdir.
aynalı, fincan gibi.

yadsınamaz gerçeklik.
akşam karanlığı çökünce bir hareketlilik oluyor.
ayyaşlar, efkarlılar, goygoycular bu tayfa bonkördür saçar etrafa oyları.
gündüz tayfası zaten gergindir, şöyle bir göz atıp iki karalar geçer.
o yüzden sözlük geceleri güzeldir.

yine az sevişmiş bir yobaz beyanı. bade bitti şimdi sıra kadınlar hakkında yorum yapmaya gelmiş. işimbu paylaşmış ama ben de direkt tüvit görüntüsünü paylaşayım:

dogru olduguna inandigim teoridir. hatta bazen tam olarak boyle de oluyor ;

keşşşke bu nicki ben alsaydım diyerek kıskandığım yazar... calcifer'ın değerini iyi bil calcifer....