-hiçbir şeyin yoksa kaybedeceğin bir şey de yoktur. #sayfa29

-bütün cevapları bilmediğimiz, her şeyi açıklayamadığımız için memnunum. uzay gibi. belki de bütün cevapları bilmemiz gerekmiyor. sorular iyidir. cevaplardan daha iyidirler. hayat hakkında daha fazlasını, nasıl geliştiğimizi, nasıl ilerlediğimizi bilmek istiyorsan önemli olan sorulardır. bence sorular kendimizi daha az yalnız hissetmemizi, diğerleriyle bağlantılı olmamızı sağlıyor. her zaman her şeyi bilmek gerekmiyor. bilmemenin de kıymetini biliyorum ben. bilmemek insanca bir şey. uzay gibi. çözümlenemez ve karanlık ama tamamen değil. #sayfa36

-varlığımın anlamı, hayatın bana bir soru sormasıdır. veya, tam tersine, ben dünyaya sorulmuş bir soruyum ve cevabımı vermem gerekiyor, yoksa dünyanın vereceği yanıta mecbur kalırım. #sayfa41

-küçük, kritik hareketler yeterli midir? küçük jestler kendimizi iyi hissetmemizi, başkaları hakkında iyi şeyler hissetmemizi sağlar. küçük şeyler bizi birleştirir. her şey gibidirler. birçok şey bunlara bağlıdır. dinden ve tanrı'dan farklı değildir. belli yapıların hayatı anlamamızı sağladığını sanırız. yalnızca geri kalanını bir kişiyle birlikte geçirme geçirmemizin daha iyi olacağı düşüncesi, varlığın temelindeki hakikatlerden biridir. gerçek olmasını istediğimiz bir inançtır.
yalnızlıktan, bağımsızlıktan yoksun kalmak çoğumuzun sandığından daha büyük bir fedakarlık. aynı yaşam alanını, bir hayatı paylaşmak yalnız olmaktan çok daha zor. aslına bakarsanız, çift olarak yaşamak neredeyse imkansız bir şey, değil mi? hayatınızın geri kalanını birlikte geçireceğiniz başka birini bulmak? birlikte yaşlanacak, birlikte değişecek birini? her gün göreceğiniz, ruh hallerine ve ihtiyaçlarına karşılık vermeye çalışacağınız birini? #sayfa55

-hayatım yıllardır dümdüz. başka nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum. bunu daha önce kendime bile itiraf etmedim. depresyonda olduğumu sanmıyorum. söylemeye çalıştığım bu değil. hayatım yavan, neşesiz yalnızca. öyle çok şey kazara olmuş gibi, gereksiz, keyfe keder geliyor ki... hayatımda bir boyut eksikliği var. bir şey eksik. #sayfa59

-depresyon ciddi bir hastalıktır. fiziksel acı verir, insanı yıpratır. kanseri nasıl karar vererek atlatamıyorsan depresyondan da karar vererek çıkamazsın. üzüntü normal, insani bir duygudur, mutluluktan farkı yoktur. mutluluğun bir hastalık olduğunu düşünmezsin. #sayfa60

-bir şeylerin gerçek olduğunu onları kaybedebileceğini düşündüğün zaman anlıyorsun. #sayfa67

-kaliteli entelektüel etkileşimin en önemli iki kuralı:
bir: basit şeylerin basit, karmaşık şeylerin karmaşık kalmasını sağla.
iki: hiçbir sohbete bir strateji veya çözümle girme. #sayfa91

-her şeyi tam olarak bilmediğimiz halde ilişkilerin kurulabilmesi ve sürmesi bir mucize. karşındakinin ne düşündüğünü tam anlamıyla bilmeden. onun kim olduğundan emin olmadan. #sayfa151

-korkunun, terörün, dehşetin geçici olduğu sanılıyor. balyoz gibi hızla indiğini ama kalıcı olmadığını sanıyor insanlar. doğru değil bu. yerlerine başka duygular gelmezse, dolup gitmezler. derinlerdeki korku olduğu yerde kalır, yayılabilirse yayılır. onu aşamaz, ondan daha zeki davranamaz, onu bastıramazsınız. tedavi edilmezse şiddetlenir. korku, alerjik reaksiyon gibidir. #sayfa159

-bazen düşünceler gerçeğe eylemlerden daha yakındır. her istediğini söyleyebilirsin, her istediğini yapabilirsin ama her istediğini düşünemezsin. #sayfa170

köy enstitülerinin kapanmasından duyduğum acıyı tarif edemem. bir babanın evladını kaybetmesinden duyduğu acı gibi duyarım, ama herkes zanneder ki hasan ali yücel’i tonguç’u isteyerek değiştirdim; köy enstitülerinin kapanmasına neden oldum diye benim hakkımda kamuoyunda yanlış bir hüküm vardır; aslında o zaman bir sürü olaylar oldu. kurultaylarda enstitüler aleyhine bir cereyan başladı. ben bunların doğru olmadığını yerine giderek tespit ettim, ama bu o kadar yoğunlaştı ki grubu etkiledi. grubun büyük çoğunluğu köy enstitülerinin aleyhine döndü. bakanlar içinde köy enstitülerine karşı vaziyet alanlar çoğaldı. en çok da bu konuda köy enstitülerinden şikayet edilenlerin başında milli eğitim bakanı yücel’le, genel müdür tonguç hedef alınıyordu. o sırada ordudan, rahmetli mareşal fevzi çakmak’tan (1876 – 1950), o genelkurmay başkanlığından ayrılmadan önce, yoğun şikayetler başladı. mareşal, “ bu komünist yuvalarını ne zaman kapatacaksın ? ” diye soruyordu. mareşal bunu adeta bir mesele haline getirmişti. köy enstitüleri etrafında bu çok yoğunlaştı.

hepimiz küçük parçalardan oluşuruz, bu parçalar öyle şekilsiz, öyle farklıdırlar ki birbirlerinden, her biri her an canının istediğini yapar.