alın lan fotoğraf sizin köpeğiniz olsun 2.





1. kanlı kilise
2. puskin
3. öyle düz asker.
4. kazanski sobor.

hemen hemen her yazarın mensup olduğu duygudur.

beni doğuran anam bile daha tanımamışken! burada birinin çıkıp iyi tanırım, iyi bilirim, ne olduğu belli tarzında somut yaklaşım cürretinde bulunmakta. ne bileyim yani terbiyesizlik olarak nitelendiririm.
girilen başlık ve tanıma göre, yazarı yazdığı yazı üzerinden bir profil oluşturur, sonra kendi kişi tespitimize dayanarak o kişiyi tanımlar. nasıl biri olduğun karar verip bilinçaltımıza yerleştiririz.
tanım: tanıdığımızı sanırız.

yoldaş bunlara bayram temizliği yaptırıyor, kendisi dışarılarda gezmede. yetmez gibi heyecan yaratıyor. gözüm dışarıda, elim kamerada.
görürsem onları patlatacağım flaşı.
beklemede kalın, güzel günler yakın..

edit: temizliği bize yaptırıyorlarmış , hepsi gezmelerde. *

"merhaba. nasıl yardımcı olabilirim?" cümlesiyle karşılık vererek santrale bağladığım durum.

aylardır arayıp sormayan insan, yardımcı olabileceğim bir şey olmasa başka niye yazar ki?*

bazı insanların ciddiye almadığı ve abarttıldığını düşündüğü ataklardır. ama yaşayanın hayat kalitesini düşüren, kalp krizi benzeri belirtilerle kişiyi daha da panikleten durum. bu durumdan yıllar önce kurtuldum. çünkü , 5 dakika sürecek ve beni öldürmeyecek olduğuna kendimi ikna ettim. sonsuza kadar sürmeyecek emin olun.

-mutlu ya da mutsuz olmaya çabalamak yerine iyi ve huzurlu olmaya çabalayabilmek.
-insanlara bağlı kalmadan her şeyi yapabilmek.
-hayatı sevmektense hayatı olabilecek en güzel hale getirmeye çalışmak.
-kendinin en iyi versiyonunu oluşturmak için çabalamak.

çin'de wuhan adında bir şehir olduğunu öğretti.

(bkz: sheldon cooper).

türkiye özelinde konuşursak bu ülkenin kaymağını yiyip geleceğinin izzet-i itibarını mahveden nesildir.

- onların zamanında rekabet fazla olmadığı için diplomasız bile olsa memuriyetten iyi işlere kadar herşeyi buldular.
- ev araba almak onların zamanında daha kolaydı paranın bir değeri vardı işçi bile olsan başını sokacak ev alabiliyordun.
- erken emekli olup ülkenin sefasını sürdüler.

şimdi de kalkıp hala sağa sola akıl verip, büyük oyunları görüyorlar, şu anki z kuşağının bu ülkede geleceğinin olmaması yaptıkları seçimlerin sonuçları bunu bile görmekten aciz okumuşları. lakin lafa gelince akıl veriyorlar utanmadan.

biz y kuşağı bile z kuşağından bir nebze şanslıyız borç refahı döneminde akıllı olan evini arabasını aldı veya birikimini yaptı.

ama bu kuşağın verdiği hasarı muhtemelen hiçbir kuşak veremedi.

annemin kızarak uyandırmasına kızdığım için artık şarkı söyleyerek uyandırması. mükemmel bir duygu.

az önce okunan oruca başlangıç sesidir.
iyi sabahlar.

üst edit: büyük oyunu görmek suç olmuş bu sözlükte.

hobaaa3434'le bir bağlantısı olduğunu düşündüğüm yazar. konuyla ilgili araştırmalarım sürüyor.

hasretinden prangalar eskittim şiirini yazdığı leyla erbil'in bir röportajında '' sevilmek nasıl bir duygu?'' gibi bir soruya ''bilmem, ben hiç sevilmedim ki.'' demesi kadar nankör bu dünya.

genel olarak panik atağın ortaya çıkartmış olduğu histir. tüm vücutta karıncalanma, hızlı hızlı nefes alıp vermeye çalışma, kendini kaybetme düşüncesi, zaman mekan algısını yitirip bulunduğun ana yabancılaşmayla birlikte gelen o his; 'galiba ölüyorum'.

iç ses 'sakin ol geçecek bunun gerçek olmadığını ve sana bir şey olmayacağını biliyorsun' dese de o an kendini kontrol edememek ve bu hisse engel olamamak çok kötü hissettiriyor.

iradesizlik. her hafta diyete başlar gibi düzenli ders çalışmaya niyetleniyorum ama olmuyor. günlere yaysam sıfır sıkıntı olucak işler yüzünden çok uykusuz kalıyorum ama asla akıllanmıyorum.

900 rakıma sahip olan, keskin virajları kar ve kalkmayan sis tabakasıyla, sürücülerin kabusu olan dağdır. tüm bu olumsuzlukların yanı sıra enfes kuzu et mangalların üzerinde konuşlandığı, türkiye'nin, en işlek karayoluna sahiptir.

yurttaki oda arkadaşlarım kişisel eşyalarımı karıştırdıklarını öğrendiklerimde acayip bir hayal kırıklığı yaşamıştım. en büyük pişmanlığım dolabımı onlara ayıp olmasın diye kilitlememiş olmamdı. ne rezil hareket ya.

benimdir. kitap okumayı çok seven ve kitaplara değer veren biriyim ancak yukarıda yapılan edebiyatı anlayamadım pek. neymiş efendim kitaba saygım yokmuş; kitap katiliymişim, hapse atılmam gerekiyormuş. etkilendim. siz kitabın ciltlerini öperek, aman çizilmesin aman kırışmasın diyerek kitaba değer veriyor olabilirsiniz ama benim etkilendiğim şey maalesef bu değil, kitabın bana ne kattığıyla daha çok alakadar olmayı tercih ediyorum. hem yıpransın, tozlansın, ucu da biraz bükülüversin ne olacak? çok takılmayın böyle şeylere. bu yaptığınızın insanları kıyafetlerine göre yargılamaktan bir farkı yok.

(bkz: kazık)