artık umrumda değil. isterse insan formuna girsin korona. 2 yıl oldu. ömür boyu korona konuşmak istemiyorum.

normalde bizim de millet vekillerine para dahil hiçbir şey vermememiz gerekir demek istediğim, haktan aldığı vergileri babasının parası zannedip bu milleti temsil ettiğini zanneden vekil beyanı.

anasından babasından vergi olarak aldığı parayı evladına hak görmüyor herifler düştüğümüz hâle bak...

sorsan vatan için çalışıyoruz der bi de allah bilir. e vatan için çalışan adam para ve imtiyaz karşılığı mı çalışır diye sorarlar adama alüminyum. bakın bu konu cidden sinir bozucu benim için. asgarî ücretin açlık sınırının altında olduğu bir ülkede millet vekilleri kamyonla para alıyor ve en demokrat ve hümanist geçinen partilerin vekillerinin bile sesi çıkmıyor buna. siz gerçekten bu halkı temsil ediyor olsanız insanlarınız açlıktan kırılırken bok gibi para alıp üstüne temel ihtiyaçlara para vermeyip üstüne dokunulmazlığa sahip olup bir de egonuzu tatmin etmek için, görevini yapan memurların ağzına s...p ortalıkta türk milletinin temsilcisi diye gezmezdiniz.

burada herhangi bir partiyi hedef alma durumu yok. türkiye'de radikal solcusundan siyasal islamcısına kadar bir şekilde devletin kaynaklarına ulaşabilecek bir kademeye ulaşmış herkes devletin kaynaklarından bir şeyler tırtıklama peşinde. bunların farkı ise bunu açıkça ve yüzsüzxe yapıyor olmaları. yurt ücretleri halihazırda bir burs ücretine yakın zaten. verdiklerini neredeyse tamamen geri alıyorlar. başlıktaki beyanda söylendiği duruma gelinmesi ise öğrencilerin cebindeki olmayan paranın son kuruşuna göz dikmenin en açık emaresi olur bana göre.

öğrenciliğin güzide eylemlerindendir.
bilhassa günümüz türkiye'sinde.

varlığı ayrı, yokluğu ayrı dert.

sevsen gider miydin?

yok, böyle olmadı, çok bayık, çok batık, çok klişe.

sevdiysen niye gittin?

hah, bu daha iyi sanki, ucu da açık.
harbiden niye gittin? tamam eyvallah korktun, yanında benim de ödüm bokuma karışıyordu ama yine de olabilir ve olabilirim hükmüne inandım, inandırdın çünkü. galiba esas soru bu, neden inandırdın, çünkü ben inanmak kelimesinin tüm dillerdeki anlamları ile dalga geçmeye senden çok daha önce başlamıştım, ya kendine inanmayı bırakan adamdım ben, benliğimi yolda düşürsem almaya değer bulmam, boş verirdim.
neyse, doğum günümden bir gün önce daha önce zaten deklare ettiğin ayrılık belgesinin noter onaylı yazısını da yolladın, ki her sabah belki yanlış anlamışımdır diye tekrar tekrar okuyorum onu,
yanlış anlama yok, kelimeler düzgün, anlatım şahane, giriş gelişme sonuç mükemmel, gidişat boktan, ayrılık kör noktam.

yazıyı da böyle lank diye bitireyim, nedeni yok, öyle işte?

insanlığın zekatından nasip alamayan insan davranışı. empati yapıyorum ayağına insanları niye üzüyorsunuz ki, andaval mısınız?

"bir hapishane hayal edin: öyle büyük ki içinde hücreler ve koridorlar, ormanlar, şehirler ve denizler var. bir mahkûm hayal edin: belleği yok, dışarı'dan geldiğine emin, oysa hapishane yüzyıllardır kapalı ve şimdiye kadar oradan kaçabilen yalnızca tek bir kişi var.

bir kız hayal edin: bir malikânede, zamanın yasaklandığı bir toplumda yaşıyor; bilgisayarlarla yönetilen bir 17. yüzyıl dünyasına kapatılmış, istemediği bir evliliğe mahkûm, hem korktuğu hem de gerçekleşmesini arzuladığı bir suikast komplosuna karışmış.

biri içeride, diğeri dışarıda… ama ikisi de tutsak. incarceron'u hayal edin. hem ürkütücü hem çok çekici ve bağımlılık yaratacak yeni bir serinin başlangıcı.

dikkat çekici bir fütürist roman, nefes kesici bir tempo, zekice kurgulanmış bir olay örgüsü ve her iki mekânın tasarımında harika detaylar... zamanlaması mükemmel, şaşırtıcı olaylar ve muhteşem bir son. kesinlikle okunmalı."
-the booklist-"

catherine fisher'ın yazdığı harika roman. pegasus yayınevi yayınlıyordu en son. bu da traileri (evet kitabın trailer videosu var heheh). filmi de yapılacaktı ama hala yapılacak olarak bekliyor.

devam kitabı için (bkz: sapphique)

doğum günüm diye 00.00’a kadar uyanık kaldım ve hala birilerinden mesaj bekliyorum. sadece annem kutladı:)şu an annemin olmadığı doğum günlerimde tek başıma yaşadığım evimde pasta üfleyeceğimi düşünüp üzülüyorum.

aga be.

misafirimiz var müdürüm..

bitmiyordu hafta, gelmiyordu cuma...*

pame'de bu hafta değişime dair şarkılar var.



kimi değişimler mecburiyettendir, bir şekilde alışmaya çalışırız. kimileri canımız istediğindendir, başladığında eskiyi zaten terk etmişizdir. bazı değişimlere inanamayız, inanamadığımız gibi alışmamız zaman alır. bazı değişimler ise zaman içinde ve büyük etkili olur, öyle ki fark ettiğimizde çoğu kez çok geçtir ya da zaten olup bitene alışmışızdır. onca şeyden sonra fark ettiğimiz ise, insan doğasının hiçbir değişime direnemediği ve her şeyin geçici oluşudur.

değişimin rüzgarını biraz sakin biraz hareketle hissedeceğimiz, değişimlerin hayatımızdaki izlerine değinen farklı türlerden yunanca şarkılarla müzikal bir yolculuk bizleri bekliyor.

pame radyo yayını, saat 22:30'da sözlük radyosunda.

bir tüyo:

iki parmağınızla aynı anda (daha rahat kullanım için başparmaklarınızla) tanıma dokunursanız tanımı daha hızlı beğenmiş olursunuz. çift dokunma fonksiyonunu bir dokunuşta gerçekleştirmiş olursunuz. sonuç olarak telefonlarımızın ekranları çoklu dokunma özelliğine sahiptir.

gayet ucuz olan bir keyif.

hak edene, ağzının payını.

bugün dergimizi şerefflendiren yazarlarımız:
neden mutlu olamıyoruz? yazısı ile mitosfer ve uzakları izliyorum yazısı ile gulliver. bir solukta okunacak güzel yazılarına buradaki öne çıkan yazılardan ulaşabilirsiniz.

kategori sınırlaması olmadan her türden yazılarınızı, denemelerinizi, dışavurumlarınızı ve iç dökmelerinizi de [email protected] adresine gönderebilirsiniz. iyi okumalar diliyoruz.

gerçek yazardır. okuyucu'dur.