bir canlıdaki hastalığı, hastalığın etkenini farklı türden ikinci bir hayvana vererek tanı koyma işlemine denir.
bu yöntemle chagas hastalığı etkeni t.cruzi ve domuz eti ile insanlara bulaşan kaslara yerleşen nematod olan trichinella spiralis tanısında kullanılmaktadır.

bugüne kadar yoktu ama galiba en yeni takıntım bu radyoda abuk sabuk şeyler dışında bir şey konuşmamak konusunda sevgili yayın ortağım dışınızdaki irlandalı'yı zorlamak...
kadın her hafta bi sürü öneriyle geliyor ya aralarından en saçma olanı için yalvarıyorum ya da kendi saçma önerim için n'olur n'oluur diyorum.
neden acaba?

şaka yabtım. bi de saçma şakalar yapmaya takıntılıyım. ben de balon yalayabiliyorum bu arada. sıkıntı yok.
akşam görüşelim!

hepsinin canı cehenneme. olan yine masumlara, çocuklara oluyor.
filler tepişiyor, çimenler eziliyor.

kafa benim,
saç benim.

alakasız anlarda aklınıza gelir neden yaptım ki yani ne gerek vardı bir tutamadım kendimi diye hezeyanlara boğulursunuz, ah o saçma espriyi havada tutup sinek gibi ezebilseydim diye hayaller kurarsınız ama işte hayaldir bu.iş işten geçmiştir ve zevzekliğiniz uzay zamandaki yerini almıştır

kendini karşısındakine tam olarak ifade edememekten kaynaklanan durumdur. bunun yolu önce kendini tanımaktan geçiyor bana göre. insan kendini tanıyorsa, başkasıyla da rahatça iletişim kurup tanışabilir. biz gerçekten kendimizi tanımıyoruz.

biraz çağ ile ilgili. bu kadar işçi arasında “aktüel iş” yapan insan çok az. aslında bakarsan toplumun büyük çoğunluğu “oyalanıyor”. bu amaçsızlık hali insanları tüketime zorluyor. madem üretemiyorum; hıncımı tüketerek çıkarayım vs. ancak bu da bir süre sonra amaçsızlaşıyor. tatil hayallerimize bak, bahamalarda malibumu içerken şezlonga uzanayım ve bu. eee? bu işte? bir kere bunun “dinlendirici” olduğu ne malum? bu başlı başına yorucu külfetli bir olay. ancak bahamalara gitmiş ve otelin kumullarına yattığının delili olan fotoğraf toplumda öyle ya da böyle bir başarım, bir statü emaresi gibi görünüyor. en iyi kim tüketti? en iyi kim semiriyor?!

işte bu anlamsızlık bir yerden sonra insanın canına tak ediyor ve hazzı marjinalize etmeye çalışıyor doğal olarak. uyuşturucu, parafililer, tecavüz, şiddet, bdsm vs vs.

cinayet noktasına gelince:

aslında bakarsan ilk cinayet alanını korumak için gerçekleştirdi. katil ve maktul arasında cinayet sonrası bir çeşit anlaşma sözkonusudur: artık orası tamamen benim. bu ilk başta bir ferahlama getirir (henüz cinayet işlemenin ayıpsanmadığı çağlardayız) ancak sonra ferahlıktan öte bir esenlik, bir çeşit hubris getirecektir. artık sadece kendi alanımızı korumamışızdır, aynı zamanda “ona göz dikeni eğer isterse imha edebilen” de olmuşuzdur. kendinde bu muktediriyatı görmek, kontrolün ellerinde olduğunu görmek insanın kendisini algılayışını değiştirir. o cinayetten sonra aslında kendisi bir çeşit değer kazanmıştır. bu hisse empati geliştirebilmek için şunu hayal etmeyi deneyin: karınca yuvasını bozan ve karıncaları eliyle teker teker öldüren 3 yaşındaki çocuğun yüzündeki gülümseme, içinde gittikçe kabaran değer hissi.

maskülen feminen’de diyorudu ya: bir insanı öldür, katil ol. bin insanı öldür, kral ol. insanlığı öldür, tanrı ol.

mevzu bundan ibaret.

"biri ölür, üzülmezsiniz. sonra sandalyeye asılı hırkasını görürsünüz. o hırkanın duruşu kalbinize oturur."

nbc

kendini bu pis şeye bağımlı etmek istemiyordur.

bu tiplerin "çok yaşa" ile büyük problemleri var. "yarhekumullah"ı ilk defa duydum ama bahsedilen tipleri iyi biliyorum.
"çok yaşa" dediğimde "öyle deme bidibidi denir" diyene, ben direk "öl açık mert korkusuz" diyorum. tavsiyedir.
(bkz: küfürsüz sözlükte yazabilmek)

gözlerimden öptü,
ellerimden öptü, ellerimden.
avuç içlerimden öptü.
unutabilir misin şimdi?
ben ölsem, unutamam.
— sabahattin ali.

satı
sene
hanım

çin medeniyetinin değerler sisteminin düşünce babasıdır. günümüze uyarlayabileceğimiz sevdiğim bir sözü vardır bu sevimli amcamızın. özellikle çeşitli kademelerde yer işgal eden işgüzarlara gelsin o halde.
“hiçbir şey karanlık bir odada, siyah bir kedi aramak kadar zor değildir. hele odada siyah bir kedi yoksa !

gerçek çay tiryakilerinin sevmediği, midelerini ağrıttığını iddia ettikleri ve bir yudum bile almadan kokusundan geri gönderdikleri çaydır. benimse en sevdiğim.

ahmet hamdi tanpınar
24 ocak 1962 ölüm yıldönümü

"ne içindeyim zamanın,
ne de büsbütün dışında;
yekpâre, geniş bir ânın
parçalanmaz akışında.

bir garip rüyâ rengiyle
uyuşmuş gibi her şekil,
rüzgârda uçan tüy bile
benim kadar hafif değil."

atma, çünkü neden atasın?

susamış kablumbağaya yardım etme çellınç: tamamlandı.