doğrusu yaprak sarması olan türk mutfağının nadide yemeği konusuna açıklık getirmek için açtığım başlıktır. önemli bir konu bırakın şimdi kuru muru. yetti canıma yıllardır.

sarılan bir şeye dolma demeyi ilk kim akıl etti merak içerisindeyim. kardeşim bakın biber dolması dolduruluyor. içi alırsın biberin içine afedersiniz tıkmak suretiyle doldurursun. sarma öyle mi? yatırırsın yaprağı şöyle bir okşarsın, alırsın içi koyarsın sağdan soldan kapatır sararsın. neyini anlamadınız lan.

ilk defa bir yazar gözümde canlandı.
(bkz: rahatsız)
ikidir beni yakalıyor.*

hiç kimse yokmuş , kendi kendime beyanat veriyormuş gibi tanım yapıyorum. beğeni gelince oskar almış leonardo di caprio gibi seviniyorum. grupları takip edecek kadar zeki de değilim galiba. daha prusyadaki kral ile ivanmiliskinin hangisi troll onu bile aklımda tutamıyorum. yalnız kaynamış sütün üzerindeki ince kaymak tabakası görünmüyor bu aralar.

yırtık kot.

yani normalde her sene bilgisayar değiştiriliyor da ben mi bilmiyorum dediğim basliktir. bilgisayar tamamen bozulup kullanılmayacak hale gelene kadar kullanılmalıdır. senesi yada zamanı yoktur ki. her sene değiştirmek yahut saglamken üzerine yenisini almak israftır. evde bir masaüstü bilgisayarımız var. yılların bilgisayari on yılı geçti belki. ondan çizim yapamayacağım için ve sürekli yanımda tasiyamadigim için laptop almıştım 4 yıl önce. hala sapasağlam. ben bunu daha bir bu kadar daha kullanırım. çünkü neden kullanmayayim.

bu söz ile altın vuruşu yapan filmdir. öğrenme sürecinde gereksiz verilen her aferinle ya da boca edilen her abartılı alkışla, belli bir yaşın üzerindeki gençlerin potansiyellerinin köreltildiğini anlatıyor. gidişatından fazlasıyla hoşnut bir gencin, aslında harcanmış bir potansiyel olabileceğine dikkat çekerken.

ellerini kanatana kadar davula vuracak olan bir gencin motivasyonunun öyle pışpışlanarak sağlanmadığını tam tersine kamçıyla sağlandığını görürüz bu filmde. insanı, kendisinden fazla hoşnut bir vasat olmaya iten, içi boş tonla aferinden bir tanesini bile vermiyor eğitici. taa ki öğrenenin kendi potansiyelini, sonuna kadar hırsla kullandığını göreceği sahneye kadar.

tabii bize holywood'un pek tatlış gösterdiği eğitim sisteminin, dehaları çıkaran gerçek yüzünü de gösteriyor film. her şehre bir üniversite açarak kendinden fazla hoşnut gençler yaratan tontişler ülkesindeki her eğitimcinin izlemesi gereken bir eserdir. elbette öğrenen ve öğreten arasındaki bağa her fırsatta müdahale eden velilerin de izlemesi gerekir. çünkü filmde onları temsil eden bir dangalak da mevcuttur. kamçı, mübarek şeydir aslında doğru kullanıldığında.

değildir arkadaşım, ülkede kendinden başka seni anlayacak insan mı kaldı alüminyum!

ben bir gerizekalıyım.

zeki insanlardır.
tabi bunu iyiye kullananlar da vardır kötüye kullanan da vardır.
her olayın iyisi kötüsü olduğu gibi normaldir.
böyle insanlara saygı duyuyorum zekiler iletişimden anlıyorlar gözlemcilik yetenekleri çok üst düzey oluyor.

birbirinden farklı programlarla zenginleşen radyomuza yepyeni bir renk olacağa benzeyen program. yolu açık, dinleyicisi bol olsun.*

mutaf & gülay-hüküm

aşk bu kızılötesi yaralı müzesi, hareket edemem.

samuel - ismail
john - yahya

(bkz: çorap)
çünkü biçare eşini arar....

stefano d'anna nın muhteşem kitabı.
kitabın önsöz ksımı "bu kitap, bir harita ve bir kaçış planıdır." şeklinde başlıyor.
gerçekten dediğinin hakkını da veriyor.
ben kimim, nerede olmak istiyorum, ne yapmak istiyorum...
eğer kendinizi bir kapana kısılmış gibi hissediyorsanız, o kapandan kurtulmayı başaracak özgüveni size vermek üzerine kurgulanmış bir başyapıt.

köpek öldüren
it öldüren
tabirlerine maruz kalmış, denizli’de üretilen, ucuz öğrenci ve şarapçı şarabıdır.
mantarlı kapak yerine çevirmeli kapağa sahiptir.

benim ki cc.
tam cc de değil ac -cc arası.

asosyallikten değil, gereksiz görmekten katılmayan olarak, ben. bu olayı gereksiz buldum çünkü, insanların bir konuda* fikri ve bilgisi varsa, bunu sözlüğe aktarsa, sözlüğün içeriği artar. bu şekilde, insanlar fikir ve bilgi enerjilerini discord'a harcıyor diye düşünüyorum. sonra oyun grubu falan da var galiba. e canı sıkılan gider oyun oynar, orada vakit geçirir. sözlüğe girmeye gerek bile görmez. derdim sözlük değil, beni etkileyen bir şey yok. fakat bu kadar da içli dışlı olmaya ne gerek var diye düşünüyorum. belki tamamen benim pek arkadaş canlısı olmamamdan kaynaklanıyordur da, öyle ya da böyle katılmam ben yani.

oyuncak evim ve o evde yaşamaları için her markete gittiğimizde annemlere 'alabilir miyim' bile demeden anında kaptığım küçük oyuncak bebeklerim.