kimseyle hiç bir konuda yarış halinde değilim. kimseden güzel, kimseden akıllı ya da kimseden iyi olmak gibi bir iddiam yok. kimse için "en" değilim,"daha" değilim. bu devasa iddiasızlığın verdiği özgürlüğe hayranım...

çocuklara bakmaya korkar oldum. parklarda acaba yanlış anlarlar mı diye çok sevdiğim çocukları izleyemez oldum. sırf bu yüzden evlenicem gibi duruyor.

çok erken yitirdiğimiz başarılı müzisyen.sizler gittiniz,sahne soytarılara kaldı.

buyrun benim.

mazlum çimen'nin babası, sivas katliamında yitirdiğimiz müzisyen, ozan.

şelpe ve cura ustasıdır, şathiyeleri yorumlaması da enfestir.


bir halk şairi, sivas olayları ve onun için şöyle yazmıştır:

"çimen olduk çiğnediler
çöl mü olsak daha eydi
akarsu*yduk çimmediler
göl mü olsak daha eydi"


edit: imla

çok dağıttın kendini şu sıralar, kendine gel toparlan! kendime mi yazıyorum alttaki yazara mı belli değil. neyse sana da gelsin..

evin ekmek parasını pavyonda yemişsin hissi yaratan durumdur.
(bkz: bir kere de işine yarayan şeyler al kızım)

başka kuşların yuvasına yumurtlayan kuş türüdür. zahmete hiç katlanamaz ve yumurtlama zamanı geldiğinde arsız, uğursuz hırsızlar misali etraftaki başka kuşların yuvalarını çaktırmadan gözetlemeye başlar. haftalarca sürecek bu dikizleme işinde o çok kıymetli yumurtası için yuva aramaktadır. sonunda o yuvayı gözüne kestirdiğinde, yuva sahibinin yumurtlaması için beklemeye koyulur. yuva sahibi yuvadan ayrıldığında kendi yumurtalarını güzelce yuvaya yerleştirir. yuvadaki diğer yumurtaları da aşağı atmak gibi çirkefliği yapar. yuva sahibi kuş da döndüğünde yumurtaların rengi aynı olduğundan guguk yumurtası olduğunu bilemez. kendi yavrusu gibi o yumurtadan çıkan yavruları doğurur ve yavru büyüyüp yuvadan uçana kadar besleme görevini üstlenir.

creepy bir bildirim değil mi ya bu. böyle bişey yazınca x yazar kafasını camına dayayıp beni izlemiş gibi hissederim.

bende var olan psikolojik rahatsızlık. gerçi insanların takma kafana ya demesi bu rahatsızlığa sahip insanlar için daha büyük bir rahatsızlık.

çok kitap okuyup hiç bir şey anlamayan yazar olan olmayan arkadaşlar!
tanımlarınızı tekrar gözden geçirmenizi ve okuduğunuz her kitabın herşeye dair vermek istediği mesajı, ve hayata, insana bakış açınızın değiştirme biçimini gözden geçirmenizi tavsiye ederim.
zira ön yargılarınız geçmişiniz (anne baba) ve şuan okuyamayan (mümkün olmayan) durumları göz ardı etmeniz bilginizle sizi yüceltmez aksine alçaltır.
dar ve taraflı fikirli olmak okumamış cahil değil (okumuş cahil)in eylemidir.

tanım: kitap dünyayı değiştirmez, insanın düşüncesini değiştirir. insan düşünce ve kişiliğine etkisi, insan bünye ve bağışıklık sistemine bağlıdır.

alt tanım: genellemeleriniz hakaret ve aşağılama içeriyor.

üstteki yazarın sözleriyle tamamen paralel olarak, biz kitaplardan uyarlanan filmleri yönetmenin zihninde kurguladığı haliyle seyrediyoruz. dolayısıyla tasavvur etme özgünlüğü yönetmenin eline geçer.
üstüne üstlük günümüzde yapımcılar gişe hasılatı kaygısıyla senaryoyu öyle veya böyle sulandırırlar, zira modern dünyamızın başarı ölçütü maalesef bu.

yaşar kemal'in cenaze töreninde söylenmiştir. gerek ortamın güzelliğinden, gerekse ölen kişinin güzelliğinden şiir tekrar hayat bulmuştur.

çok güzel, etkileyici, muazzam gibi hiçbir kelimeye sığdırılamaz. daha güzeli olduğunu düşünen henüz bu şiiri haydar ertem'den dinlememiştir.

walter bradford cannon* ve onun yüksek lisans öğrecisi philip bard* tarafından james-lange teorisine karşı alternatif olarak ortaya atılmıştır. bu tepki aynı zamanda talamik duygu teorisi olarak da bilinir.

bilindiği gibi james-lange teorisine göre uyarıcı bir olay karşısında önce fiziksel tepki veririz, sonra da bu tepkiyle ilişkili olarak bir duygu etiketleriz. örneklendirmek gerekirse bir hayvandan kaçtığımız için korktuğumuzu düşünürüz ve bunu hissederiz. cannon-bard teorisi ise bundan farklı olarak uyarıcı olaylar karşısında duygular ve fiziksel tepkilerin aynı anda yaşanabileceğini söyler. ayrıca duygular fiziksel tepkilere bağlı olmadığı gibi tam tersi bir durum da geçerlidir. yani biri olmadan diğeri de olabilir. aslında bu teori, james-lange teorisine karşı şu şekilde çıkıyor: bir fiziksel tepki nasıl yalnızca bir duyguya karşılık gelebilir sorusuyla. kalbim hızla çarpmaya başladığında korkuyor muyum, yoksa heyecanlanıyor muyum? saçmalama diyor yani.

epey kararan havada ormandan çıkmak için arabanıza doğru yürüdüğünüzü hayal edin. bir ayak sesi geliyor, birinin size yaklaşıyor olduğunu fark ediyorsunuz. etrafta belirsiz gölgeler.. bu teoriye göre tam bu anda arabanıza doğru şiddetli bir biçimde koşmaya başlarsınız aynı zamanda müthiş de bir korku duyarsınız.

bunlarla birlikte bu teori epey akla yatkın gelse de yapılan bazı araştırmalar gerçekten de fiziksel tepkilerin duyguların kaynağı olabileceğini göstermiştir. zaten bu teoriye getirilen en büyük eleştiriler de bu konuda yapılan çalışmalar olmuştur.

(bkz: yüz geri bildirim teorisi)

mutfakta yiyecek bir şeylerin olduğuna dalalettir.

ömür törpüsüdür.

sadece sevdiği kadın için atan kalbi. "ay olabilir mi öyle bir şey?! lütfen olsun çünkü" diyoruz.

90'lı yıllarda peçete yerine pembe renkli saman kağıtları bulunurdu esnaf lokantalarının masalarında. kare kare kesilmiş, pembe renkli saman kağıtlarını su bardaklarının içine şekilli olarak koyarlardı. hayır elimizi ağzımızı temizlemezdi bile, zımparalayıp bırakırdı.

(bkz: ay hadi inş)

sözlük formatının biz kullanıcılarına verdiği muhteşem özellik.

çoğu kimse buraya rahatlamak için gelmektedir ve bu kusma fiili de bir çeşit rahatlamadır.

tabi kimilerinin kusması hoş iken*,kimisi de mide bulandırıyor.

ben karşımda öğüren birini görsem öğürürüm mesela.*


legodthemortal ukdesi