“ yaşantım tek düzedir. ben tavukları avlarım, insanlar da beni. bütün tavuklar birbirine benzer, insanlar da öyledir. bu yüzden de biraz canım sıkılıyor. fakat beni evcilleştirirsen hayatım aydınlanır. senin ayak sesini diğerlerininkinden ayırabilirim. başka ayak sesleri, beni gizlenmeye zorluyor. senin ayak seslerin ise tatlı bir ezgi beni inimden dışarı çıkarır. bak, şuradaki buğday tarlalarını görüyor musun? ben ekmek yemem. buğday benim için bir şey ifade etmez. buğday tarlaları bana bir şey çağrıştırmaz. bu da kötü bir şey. fakat senin altın rengi saçların var. bu yüzden beni evcilleştirirsen çok iyi olacak! o zaman, altın gibi parlayan buğdaylar bana seni hatırlatacak. böylece rüzgârın, buğday tarlalarından geçerken çıkardığı sesi seveceğim.”