(bkz: ünleme de ne) sorusunu akıllara getirir. nasıl ünlüyoruz ben de ünlüycem?!

aşk ve öbür cinler.

yakın bir zamana kadar animelere karşı ön yargım vardı. bunu miyazaki'nin filmleriyle kırmıştım ancak yine de dizi halini izlemek bana uzak geliyordu. dizinin içinde gerçek bir insan oynamayacak olduğu için kendimi bu tarz dizilerden uzak tutuyordum ama nihayet bu ön yargımı da kırdım. bana bu animeyi öneren kişi, böyle bir konun gerçek insanlarla çekilen bir dizide işlenildiği halde aynı tadı veremeyeceğini söylemişti ve izledikten sonra ben de buna emin oldum. animeden bahsedeceğim ancak spoiler içerecektir, izlemediğiniz halde geçebilirsiniz.

yetimhane gibi, 0-11 yaş arası her çocuğun içinde bulunduğu bir evin içerisinde başlar hikaye. burada çocuklar mutlu, sağlıklı ve iyi şekilde büyür, böyle büyümek zorundadır. bu çocuklar sıkı bir eğitime tabi tutulur, yaşadıkları evin geniş bahçesinin sınırları dışına çıkmaları yasaktır, ancak bir aile edinecek olan çocuklar annelerinin izniyle çıkabilir. bu çocukların başında anne lakabını almış bir kadın durur. hepsine o bakar ve eğitimi o verir. tabii ki işin görünen yüzü budur.

bu çocuklardan 6 veya 12 yaşına girmiş olanlar yetimhane dışarısına, koruyucu aileye götürülmek adına çıkarılır. anime de burada başlar, 6 yaşında bir kız anne tarafından aileye bırakılmak üzere götürülür. hikayedeki 11 yaşında ve en zeki olan 3 çocuk, yani emma, norman ve ray bir şeylerin yanlış olduğunu anlar. gönderilen kız aileye verilmemiş, öldürülmüştür. bunun neden yapıldığını anlamaya çalışırlar. zira bu anlama çabası içerisinde hepsinin ayrı özelliklerini keşfederiz.

ray, aralarındaki keskin zekaya sahip karakterdir. soğukkanlı ve mantıklı davranan biridir ancak kolay pes etmesi, zaafı olmaması onu sıcak biri yapmaz. norman, ray'in aksine samimi, nazik ve sevdiklerini önemseyen ve bunu belli eden biridir. zeki ve öngörülü olduğunu her an görebiliriz, ancak en son dizinin sonunda karşımıza çıkar bu. emma ise norman'ın tabiriyle: ihtiyatsız, düşüncesiz fakat dürüst biridir. yetimhanedeki çocuklara güven aşılayabilecek, onların güvenebileceği yegâne bir insandır emma. ve tabii ki bu üçlü birleşince, ortaya koydukları plan çizgisinde ilerleyerek kaçmaya çalışırlar. bu çaba içerisinde birçok fedâkarlıklarda bulunurlar ve kendilerini yetimhanenin dışarısında, hiç bilmedikleri bir dünyanın ortasında bulurlar.

an itibarıyla eklenen buton. hayırlı uğurlu olsun.

engellediğiniz başlığı bir daha sol listede ya da benzer başlıklarda görmemenizi sağlar.

hali hazırda takip et/etme butonu vardı. bu yeni buton ile birlikte artık engelleme/takip etme özellikleri tek buton altına toplandı.



edit: daha önce eklediğimiz yazarın başlıklarını engelleme butonundan farklı olarak tek bir başlığı engellemeye yarar.

sözlüğün ablası, benim hiç sahip olmadığım ablam, doğum gününüz kutlu olsun nice beraber yaşlara.* umarım mussmutlu günleriniz olur ailenizle ve bizimle. iyi ki varsınız. kocaman sevgiler ve öpücükler.*

çekilinnnn ben evliyim *
önce ciddi ciddi yazdım, yazdım; sonra bir şarkı ile cevap vermek istedim bu başlığa...

beni kategorize etme

şaka bir yana iticiliğin evli olmakla alakalı olduğunu düşünmüyorum ben, kendi başına da zaten itici olan insanlardır onlar.

ciddiye alırsak yazacak gerçekten çok şey var, bunun temeli insanların çocuk yetiştirme tarzına-tavrına, bizim toplulumuzun insana-evliliğe bakışına, örf-adetlere kadar gider, tespitler de yaparız ama gerek var mı? bence yok...

itici ve evli * insanlardan uzak, mutlu günler dilerim hepinize sözlük ahalisi *

eğer herhangi bir müziğin kulak pası silme gibi bir etkisi varsa o müzik bu müziktir. kantat, "şarkı söylemek" anlamına gelir, italyanca cantare kelimesinin dilimize geçmiş hali olan kantat, bölüm bölüm olan ve bir ezgi eşliğinde söylenen sözlü bestelerdir.
#1421826 sevgili yazarın bahsettiği üzre güllü muradova'nın performansı akıllara zarardır, dinlenmesi şiddetle tavsiye edilir.

en çok para yedirdiğim sağlık çalışanı gurubu.

the queen's gambit. izledikten sonra satranca tekrar başladım neredeyse her gün oynuyorum. hem eğlenceli hem de geliştirici bir oyunu böyle mükemmel bir diziyle insanlara sevdirmek mükemmel bir iş olmuş.

kitabın adı güzel kendi ayrı güzel. veda üçlemesi'nin ikinci kitabı düş hırkası. içinde o kadar çok hayat var ki ve hepsi de öyle güzel anlatılmış, okuyunca öyle güzel içimize işleyip bizden biri oluyorkar ki bayıldım. her karakterin sizi etkileyecek bir hikayesi var. her karakterin ruhuna bir pencere açılmış. küçük büyük demeden herkesi tanıyoruz. onların korkularına, düşlerine, sevinçlerine konuk olup aynısını yaşıyoruz sanki okurken. yazarın en güçlü özelliği bir şeyi anlatış tarzı. beş yüz sayfa yazsa sıkılmadan okursunuz. bu beş yüz sayfanın içinde sizi etkileyecek bir şey olmasa bile sırf anlatımı için bile çok seversiniz. bu kitapta bir de bu anlatım yeteneğinin üstüne etkileyici hayatları koyun. çok sevdim. tabii ki en çok sevdiğim karakter de kitabın ilk sayfalarında karşımıza çıkan deli cevat. sonrasında ise cevat'ın bacak kadarken arkadaşlık kurduğu reyhan. ikisine de üzülmekten beter oldum. cevat'ı alıp pamuklara sarasım, ona analık yapasım, yaralarını iyileştiren bir dost olasım geldi. yaktın bizi cevat. bir de bu kitapta korku benim sahibim kitabındaki ana karakter sude için yazılmış mektuplar karşımıza çıkıyor. ilk kitapta olduğu gibi bu kitapta bağımsız okunabilir. yine de benim tavsiyem hepsini art arda okumanız. nasıl olduğunun önemi yok ama bu kitabı mutlaka okuyun.

1932 doğumlu asıl adı ahmet kurteli olan sinema ve tiyatro oyuncusu.

türk sinemasının değeri bilinmemiş aktörlerindendir. selvi boylum az yazmalım filminde cemşit rolüyle iyi adam olarak aklımıza kazınmıştır.
atatürk rolünde izlemeyi çok isterdim kendisini. fiziksel benzerliğinin yanında iyi adam imajının da bunda etkisi olabilir belki.

böyle bir adam nasıl jön olmadı da karakter oyuncusu olarak kaldı hala hayret ederim.

yaparken eğlenceli olan ama koparıp kanattıktan sonra gelen "ne gerek vardı bıraksaydın kendi haline işte ahh." gibi cümleler kurdurup pişmanlık yaşatan bir eylem.

bu başlığı kendisinin açmaması beni bir hayli şüphelendirmiştir.*

"neler yapmadık şu vatan için!
kimimiz öldük,
kimimiz nutuk söyledik."

-orhan veli

kimse annesinin karnından yazar doğmadı!! çaylak lives matter.

haluk levent'in 1993 yılında çıkardığı yollarda kasedinde yer alan güzel bir şarkı.
benim de şu dünyaya gelişim
hey canım
rinna nay.

bazı insanlar vardır ki ben ölümsüz olduklarını düşünürüm ve hissederim onları zaman zaman. bazen bir kelebeğin kanadında, bazen de ince bir rüzgâr uğultusunda gülümserler bana. didem madak da ölümsüz bir kadındır. bugün 10 yıl olmuş başka bir mümkünden bizlere gülümseyeli.* ara ara ses veriyor, kitaplarımın arasından pembe bir çokomel kağıdı uzatıyor. " bunu ne zaman koydum acaba? " diye düşünmeye başladığımda kapı eşiğinden tatlı tatlı bakıyor.* çocukken de muziplikler yaparmış. mektup yazıp insanlara, kapı altlarından atarmış. şimdi de bana, hasret kokulu çokomel kağıtları bırakıyor.
çok şey ifade ediyor benim için. neredeyse bir yıl beraber yaşadık.* kuzenim, lisans bitirme tezi olarak didem'in şiirlerini tahlil etti. bizim ev, şairler geçidi gibiydi. gece bir olmayagörsün, kimler kimler ziyaret ederdi. ama didem ev sahibiydi tabii. timurla yapılan sohbetler, o'nun ağzından didem'i dinlemeler sonra füsun... bir yıl didem okuduk, didem yazdık, o'na ağladık ve kimseye ağlayamadıklarımıza... velhasıl derindir didem madak. uzuun uzun sohbetlerin kadınıdır.* şimdi ben uzaklarda, iğne oyalı bir mendile güzellemeler yaparken görüyorum o'nu, büyük bir aşkla... iyi ki var olmuşsun didem, iyi ki... "okuduğum, kendimi bulduğum, benim için yazılmış, o'nlar için yazdım" dediğim her bir satırına minnetle. sevgi ve saygıyla.*

mutsuza kim bakacak şiirinden.

‘fikirler top ve tüfekle cebir ve şiddetle yok edilemez ‘
elbette elde baltayla heykel kırarak da...