genel anlamda kimseyi engellememe taraftarıyım. sonuçta farklı görüş ve kişilikte bir dolu insan var. yazarlar, okur, geçerim. eleştiriye de açığım. hatamı, kusurumu söyleyene teşekkür eder, düzeltirim. her şeyi kimse bilemez ya, bu bahaneyle öğrenmişde olurum ama bazen bu eleştiriler rahatsızlık verme durumuna geliyor. klavye bu bazen önizlemiyorsun veya harf hatası veya kelimeyi yanlış yazmış oluyorsun. uyarıyorlar, düzeltiyorsun. bir süre sonra bu alışkanlık haline gelip, her yazdığın tek harf hatasında hemen mesaja yönelip, bir de bunu alayvari yaptıklarında sıkılmaya, gerilmeye başlıyorsun. bu tarz yıkıcı eleştiri yapanları engelliyorum. bir de kaynak isteyenler var. benim zaten tanımlarım belli tavrım, davranışım belli. sevdiğim içerikler belli. kaynak göstereceğim exstra bir şey yazmıyorum zaten ama şiir paylaşıyorum, üstte veya altta yazarını belirtiyorum. “ bunun yazarı o değil? o olduğuna dair kaynak göster?” her yerde yazarı o şair görünüyor bende öyle biliyorum, değilse ve bunu sen iddia ediyorsan o olmadığını bana sen ispatlayacaksın sen kaynak göstereceksin. başka zaman alıntı paylaşıyorsun, sözün kime ait olduğunu yazıyorsun. “ hangi kitap, kaçıncı sayfa?” tamam diyorsun, söylüyorsun,” bu geçerli değil, doğru kaynak değil. onların yazdığı gerçek değil.” ya iyi de adam kitap yazmış, elbette araştırmıştır kimin yazdığını, söylediğini. ayrıca verilen her bilgi doğru diye körü körüne inanalım diye bir şey yok ki. herkes yanlış bilebilir o zaman ne yaparız, şüphe duyuyorsak gider kendimiz araştırır, doğrusunu bulur, ona inanırız. arkadaşlar burada herkes kendince bir şeyler paylaşıyor. eleştiri ile bir insanı bunaltmayı birbirine karıştırmamak lazım. kimseye nezaketsizlik yapmam ama keyif almak için girdiğim mecrada, gereksiz yere boğulduğumu hissettiren herkesi engellerim. sonuç bu artık.

üniversiteye yeni başlamışız, davranış bilimleri dersi var. psikoloji anabilim binasına girdik, heyecanlı heyecanlı bekliyoruz. sınıfa 60 yaşlarında bir prof girdi. herkesi bir süzdü.

"bakın çocuklar." dedi tanışma faslından sonra. "bu ülkenin en büyük sıkıntısı, bilgisi olmayanların fikir sahibi olmasıdır. siz, siz olun bilmediğiniz şeyler hakkında fikir sahibi olduğunuzu düşünmeyin. bu size bu derste öğreteceğim he şeyden daha faydalı olacak."

özetle bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak, cahillikten başka bir şey değildir. ve cahillik insana en büyük zararı veren şeylerin başında gelir..

bildiğim kadarıyla copy-paste içerik format kurallarına da aykırıdır. ekstradan böyle başlık açmaktansa durumu şikayet etseniz çok daha kolay çözülebilir sanki. en az copy-paste içerik kadar gereksiz başlık olmuş.

mustafa kemal atatürk, kadının hak ettiğini türk kadınına vermiştir.

şuan ki mutsuzluk sebebim tamamıyla ülkedeki pahalılık ile alakalı. hiç öyle konuyu karşı cinse bağlamaya falan gerek yok. neye elimi atsam buna bu kadar para verilmez diyip geri duruyorum. yaşam standartlarımın sürekli düşmesi mutlu olmama engel oluyor.

fazlalıklarla zihninizi meşgul etmeyen, dengeli ruh durumuna katkı sağladığını düşündüğüm ve sevdiğim bir yaşam tarzı.

şanlıurfa.


anka kuşu dünyaya inerse;

(bulut)

akıcı ve düzgün konuşmayı öğrenmek isteyenlerin faydalandıkları dil egzersizleridir.
"çapakçurlu çapaçul çarkçıbaşı çaylak zülküf, çatalcalı çakmakçı çivit cahit’e behey çaçabalığı çepiç, çerçi, çakaloz, çayırhorozu, çöpçatan, çurçur, çirişotu demiş."

işte benim başlığım.

hangisini anlatsam bilemedim. eşekten çifte yedim tam karnımın ortasına, parmak kadar sivri cam girdi ayağıma, üzerime duvar yıkıldı, ağaçtan düştüm, merdivenden tekerlendim.
evet küçükken biraz yaramazdım.

yoo. ne münasebet.

önüne gelen bana sataşıyor
ismimi anmadan geçmiyor
teker teker gelsenize
o zaman görün neler oluyor

sarımsak..

(bkz: türk pop müziği) dinlemeyi pek sevmem ama oldukça hoşuma giden şarkıdır.

"ankara'da varsa dayın çözülür işin."
önermesinde açılmayan kapıda anahtar vazifesi gören yetkili yüce kişilik.

sence evlensek mutlu olur muyuz sorusu.

önce şöyle bir bakarsın. öylesine mi soruldu soru yoksa ufukta gözüken evlenme teklifi öncesi yoklama çalışmaları mı? karşı taraf oldukça kararlı şekilde cevap bekliyordur. yoklama çalışmasıdır.

tarihin gördüğü en müthiş sorulardan biri odanın ortasına bomba misali bırakılmıştır. mutlu olabileceğimizi sanmıyorum desen ben seninle mutlu olamıyorum anlamına gelecektir. madem onunla mutlu olamayacaksın neden onunla birliktesindir? öyleyse neden görüşmeye devam ediyorsundur? madem ciddi değilsindir o zaman karşı taraf istediği kisilerle dilediği şekilde ilişki kurma hakkını hem kendisinde bulacak hem de bir tartışma sonrası kendini öyle ya da böyle haklı çıkaracaktır.

mutlu olurduk desen daha fenadır. ben seninle tanıştığım gün sen görmedin ama üstümde gelinlik vardı. güldüğün ilk an 3 çocuğumuz oldu. bir seferinde böbreğe ihtiyacın oldu, o an çıkarıp attım önüne. beynimin tüm duvarlarına senin gülüşünü astım, günün 24 saati geçip karşısına izledim. o ilk an sen eve gittin, ben o günden beri senin gülüşünü takip ediyorum, evim gülüşün oldu diyeceksindir. evet evet kabul ediyorum hemen burada evlenelim demek isteyeceksindir. işler ciddi bir boyuta geçecek, bir anda kendini kıyafetlerin ve gittiğin her yerin hesabını verirken bulacaksındır. yatak odası takımını kim alır tartışmasının tam ortasında kaynananın tekmelerine maruz kalacaksındır.

öyle bir sorudur bu. saçma saçma konuşma diyerek konu kapatılmaya çalışılır, toplam 3 kez daha duyulduktan sonra karşı taraf aynı yıl biriyle evlenir. yasık.

tıp çok önemlidir, şu pandemi zamanında daha da iyi anladık.

saygısız insandır, tıp çokomellidir.

feridun bitir karakteri'nin yırttık abicim yırttık repliği meşhurdur.

cadı diye yakıldıkları, insan yerine konmadıkları için filozof olmaya vakit kalmamış ne yazık ki. kaçınızın babaannesi ilkokuldan sonrasını okudu? kadın ve erkeklere verilen eşit eğitimin tarihi* çok yakın bir zamana dayanıyor. eski dönemde bir kadın olarak yaşamaktansa ölmeyi yeğlerdim.