kendisi bana her zaman taxi driver'daki travis bickle'ı hatırlatır. sonlarını saymazsak benzer yönleri vardır.
keşke zebercet de travis bickle gibi kendini yeniden yaratma cesareti gösterebilseydi. travis bickle, sosyopatlığını, kadınlarla olan garip ilişkisini ve uzakkalışını bir noktaya kanalize etmeyi başarıp kendine hediye edercesine bir kahraman yarattı kendinden. zebercet sadece gitmeyi seçti.
zebercet karakteri, bu coğrafyanın kaderi olmuş ve iliklerimize kadar işleyen vazgeçiş, boş veriş, lanet edişi çok güzel yansıtmış.
anayurt oteli'ni hiç okumadım. ama ömer kavur çok iyi anlamış, çok iyi çözmüş zebercet'i ve macit koper'in bu rolün altından kalkabileceğini anlamış ki ortaya türkiye sinema tarihinin hem en iyi roman uyarlaması filmini hem de en iyi işlenmiş karakterini çıkarmıştır.
zebercet bir edebiyat karakteri olarak var olmasının yanında artık bir de sinematik zebercet doğmuş oldu. filmin sonunu izlemedim, izlemek istemedim. bir nevi minik bir pasif direniştir benimki. bu toprakların kaderi olmayı bırakmasını umduğum, vazgeçişi artık görmeyi reddediyorum.
elbette dijital çağdaki spoiler yağmuruna ben de yakalandım, biliyorum zebercet'in sonunu. ancak zebercet'in sonunu görmemeye ne kadar dayanabilirsem o kadar dayanacağım.
yeri gelmişken can yayınları sen ne berbat bir kapak yapmışsın öyle. kitabın sonunu kapak yapmışlar olacak şey değil.

kendisini ısırmamak için kendimi çok zorlamam gereken yazar. hayır ısırınca bu sefer yetmeyip komple yemek durumunda kalacağım, işime gelmiyor.

jacksonville, florida 1967.
fotoğraf : rocco morabito.

elektrik direğinin üzerinde elektrik çarpması sonucu şoka uğrayan arkadaşına ilk yardım müdahalesinde bulunan ve hayat öpücüğü veren işçi. tarihe geçmiş ve pulitzer ödülü kazanmış fotoğraf.

ergenlikte erkeklerin,orta yaşta kadınların daha fazla yaptığı,sorulunca herkesin salağa yattığı manuel takılma.
(bkz: sözlükteki kadın yazarların çoğunun mastürbasyon makinesi olduğu gerçeği)

yazarların anlık işlerini ya da işgüzarlıklarını dile getirdiği başlık.

evet, işgüzarlık demiş miydim?..

yana döne elektrik bandı aradım sözlük. yana döne... ve onun dışında her şeyi buldum. babamın o mübarek, o yüce, o muhtişim, dokunmamamız salık verilen alet çantasını açtım. neler bulmadım ki, kirli somunlar, temiz somunlar, yedek kristaller, *, testere uçlu anahtarlık, kendinizi duvara monte edilebileceğiniz yapıştırıcılar, silikon tabancası*, yıldız tornavida, elektrikli tornavida, kağıt bandı, koli bandı ama elektrik bandı yok! yani var ama benim istediğim rengi yok!.. şimdi şey diyebilirsiniz: sen de somunu buldun, tereyağını köy kahvaltısında istiyorsun hincime... evet. düşünebiliyor musunuz?.. siyah değil yeşil*, iğrenç bir renk elektrik bandı... düşünebiliyor musunuz? her şey var ama benim aradığım yok! tam oturup ağlamalık. tek derdim buymuş gibi... sanki başka derdim yokmuş gibi...
peki ne işime yarayacak bu?.. hiç.. hiçbir işime yaramayacak. aldım ve bağlamam gereken, kapatmam gereken kablonun yarasını yapıştırdım. güzelce tedavi ettim onu.
oldu mu? bence olmadı ama kablo için her şey yolunda. zira yarası da yeşil* onun için her şey yolunda. benim için değil...

hayat gibi değil mi yaa? hayat gibi...

tam da o anda, aradığınız şey orada değildir.
siz ne vakit aramayı bıraktınız, hemencecik karşınıza çıkar. aslında hiç de ihtiyacınız yoktur. aslında hiç de aramıyorsunuzdur. işte ihtiyacınız olmayan bir anda, oradadır. ne saçmalık! hayatın, bu yönlü saçmalıklarına da alışmalı artık: yani

evet, hayat bi tarak gönderdi ama ne yazık ki artık kel kalmıştık.*..

yoldaş. senin için şöyle böyle diyorlar.

risk budur!

bu ete kemiğe bürünmüş insan ile içimdeki içi kan ağlayan insan aynı kişi olamaz!
gece, rüzgar, yapraklar, börtü böcek hepsi olması gerektiği gibi...
bir ben aynada gördüğüm o gözlerden kaçırıyorum gözlerimi,
bir ben durduk yere olmayan aslında ama durduk yere akan gözyaşlarıyla yıkıyorum yüzümü,
bir ben belki dünyanın son günüymüşcesine
uyumaya değil de uyanık kalmaya çabalıyorum...
çok kırgınım insanlara, bu kadar kolay kırabilir oldukları için,
ve elbette kendime; bu kadar kolay izin verdiğim için onlara...
rüzgar esiyor, yağacak belli
bırakıyorum ruhumu oracığa,
yıka beni, pakla...
sabaha güneş doğsun yeniden...
yeniden doğalım küllerimizden,
henüz savrulmamışken...

incelikler yüzünden

isini riske atmaz, kimseye guvenmez.
bu sebeple, etrafindakilerce burnunun dikine gittigiyle itham edilir.

tamamladığın yapbozu kendi ellerinle bozmak gibidir.

tabiki de budur.
sakalı dizine değen beyaz gandalf amca, 5. günün şafağında adeta bir güneş gibi doğuyor.

herkes eski eşini aldattı diye biliyor ama işin aslı o değil. eski eşiyle (sinem) olan evliliğine son vermek için boşanma davası açtılar ve bu dava süreci 6 aydan uzun sürdü. bu süreç içerisinde kendisi de sinem de sevgili yaptı. iki tarafında bu sevgililerden haberi vardı. ama mustafa ceceli magazincilere araba içinde selin imerle yakalanınca aldatıyor diye her yerde yayın yapıldı. dava sürecinde velayet kararı neden anneye verilmedi hiç düşündünüz mü? bunu nedeni ise şu; selin'in sevgilisi hemcinsi olan bir ünlüydü ve bu kişiyle 3-4 yaşlarındaki çocuğun önünde ilişkiye girdi. bu görüntüleri ise selin'in kuzeni mahkemeye sunmuş. sonradan bir şekilde medyaya sızan bu görüntüleri ise mustafa ceceli bir gün içinde her yerden toplattırıp paylaşılmasını yasaklattırmştı. üstelik eski eşiyle araları iyiyken hayranlarından ötürü dediği bir söz var 'eşimi sevmeyen beni de sevmesin.' diye. sinem'e yazdığı şarkılar da cabası. tüm bunlara rağmen sırf erkek olduğu için 'kesin aldatmıştır' psikolojisine sığınan insanlara karşı hakkında yapılan yalan haberlere karşı insanlığını ve duruşunu hiç bozmadı. eski eşini o zamanlarda da korudu halen de koruyor. hem tüm bunları geçtim, herkes bu adamı şarkıları için sevdi, özel hayatı için değil. o yüzden ne yaparsa kendine. insanlara şarkı çıkartıyorsa insanlar şarkılarla ilgilenmeli.

bilen bilir biz eskiler gülşeni hüzünlü şarkıları ile sevdik. bu şarkıyı da az loop’lamadım;

belki değil bilmemiş değerini.

hiç kimse kimsede aynı değil, olmayacak ve bu hep canımızı yakmaya devam edecek! ta ki biz sıramızı savıp, sıra canımızı yakanların canının yanmasına gelene dek...
ölüm diye bir şey var şu hayatta elimizden bir şeyin gelmediği; içinde kalanları söyleyemediysen mesela bir daha hiç söyleyemeyeceksin. sen konuşacaksın belki ama o seni duymayacak; hadi duydu diyelim cevap vermeyecek, veremeyecek... eğer kırdıysan, seni affetti mi hiç bilmeyeceksin. bir ömür düşünsene aklının bir köşesinde böyle bir şey ile yaşadığını. ben istemem o yüzden gerekiyorsa özür dilerim, bilerek kimseyi kırmam ama kırdığımı anlarsam gönül alırım, almaya çalışırım. o sinirle dağıttığım her şeyi sonra yine benim toplamam gerekeceğini bilecek kadar tecrübe ettim şu hayatı çok şükür. pişmanlık kötüdür, hele de kendini affettirme imkanı da kaçmışsa insanın elinden...
o zaman iyi geceler sözlük! her nerede birisi hüzne boğulduysa, kalbi kırıldıysa... yalnız değilsiniz, yalnız değiliz!

ne diyor tarkan; parçalı bulutluyum ama hala umutluyum...

bu başlığa girmisken annemin odaya gelip iyi geceler annem demesiyle hüngür hüngür ağlayarak uykuya dalacagim sozluk. iyi geceler.

çok saçma bir durum. ben zaten kendim beğenmediğim şeyi niye paylaşayım kardeşim?.

herkese tekrardan iyi geceler sayın yazarlar,
ben yine kendi başıma dinleyemediğim şarkıları sizlere çalmaya geldim.

saat 00:30'da arabeskin dibine vurmak için sözlük radyosu'nda buluşalım.

isteklerinizi bekliyorum. *