franz kafka’nın gri bir bulutun, hatta belki de bir sisin altında yolunu bulmaya çalışan karman çorman, kararsızlıklarla kördüğüm olmuş, mağlubiyetini peşinen kabullenmiş ama üretkenliğinden asla ödün vermeyen zihninin ürünü kafa karıştıran, düşünen insanların zihnine musallat olan düşsel yaratığa verdiği isimdir.

bu yaratık aile babasının kaygısı isimli öyküde çıkar karşımıza ve o günden sonra da birçok insanın kaygısına dönüşür. gerçekten var olmadığı kesindir ama franz kafka o kadar gerçek anlatır ki onu birçok yazar ve araştırmacı bütün güçleri ile aramaya başlar odradek’i.

walter benjamin’e göre odradek “unutulmuş şeylerin büründüğü şekildir. unutulmuş şeyler biçimsizdir.” odradek biçimsizdir ama kafka onu uzun uzun tanımlar tıpkı gregor samsa’nın dönüştüğü böcek gibi.

gülenay börekçi’ye göreyse odradek “hayatımızda kalmasına izin verdiğimiz küçük ayrıntıları” simgeler. belki de öyledir. kafka’nın yaptığı odradek tanımı da ayrıntılara oldukça büyük önem atfeder.

aslında odradek çok hızlı hareket ettiği için ve kafasına göre ortaya çıkıp kaybolduğu için onu yeterince detaylı tarif etmek imkansız gibi. ama franz kafka benim yol gösterici azizim ve o anlattıysa eğer ben odradek’e inanıyorum:

trol derken sapık ve saldırgan olanlarından bahsedilmiştir. doğrudur bunları pek takmaya prim vermeye gerek yok. yoksa eğlenceli, mizah anlayışı tek tip olmayan, ters köşe yapan trollerimiz sözlüğün rengidir. hatta bu troller bir elin parmağını geçmeyecek kadardır daha fazla da olmalılar ki meydan diğerlerine kalmasın.

amme hizmeti.

"gül rengi şarap içilmez mi böyle günde?"

zaman gazetesinde hayatını anlatırken, said nursi ile tanışacaktım ama kürt olduğunu duyunca vazgeçtim dediğinde, bu nasıl müslüman, bu adam ırkçı demiştik ama birileri bahaneler bulmuştu.
28 şubat döneminde başörtülü kızlar okuldan atılırken, başörtüsü teferruattır, başınızı açın, okula devam edin dediği için birilerinin sevdiği hocaydı.
demirel, tansu çiller, mesut yılmaz, ecevit, abdullah gül, tayyip erdoğan ... herkes onun için makul bir hoca, türkçeyi dünyaya yayıyor dedi.
kimsede bu adam bir cami imamı iken nasıl olduda dünyanın her yanına okul açıyor demedi.
mavi marmara baskını olduğunda israil otoritesini tanımaları gerekiyordu dediğinde, vay canına adam işini biliyor denildi.
zamanında sağcı solcu insanların çoğunun desteğini aldı.

6 sene okuyabiliyorsa bırakın okusunlar. dogal seçilim diye birşey var. en fazla katarlı bir doktor tercih etmezsiniz

kızıl
dirençli bir uçuktur gök
yeryüzünün karanlık sofrası

içinde bir maske olmasaydı
öpebilirdim kalbinin yedi rengini
ama gördüm
gözlerin
kalbini diri diri gömdüğün
cehennem çukurun
ve kokun... paslanmış
ondan mı böyle solgun yüzün?

bak, ellerime bak!
çöl kuraklığında
ellerim! apaçık bir ağıt
sevmeye dokunmakta

vakit ikindisi yağmurun
ateş susar
çiçek susar
taş dillenir
yaktığım ölümlerin şarkısını söyler ay...

dudağımın açılan yanı
tebessümüm
kitabımın ayracı
kadın?
hangi cümlenin bağlacı ?

rüyaların tembel işçisi
sığmıyorsun hiçbir uykuya

karınca çiftliği kalbim
bekçisi lodos
söz düşman
kül çok
yanan sigaram mı sadece?
sevgili öz,
ol’ma
-yan!

budala seni
korkulu rüyalarla tıka basa ölü
çarp kendine
nerede kokun, hatırla
sökül, dillen, uyan
yakanda çiçek
yakan çiçek.

*

küçükken kuzenlerimle toplandığımızda sık sık yaptığımız şeydir. saçma sapan bir şifre belirler, herkese söyler, unutanı azıcık uğraştırdıktan sonra içeri alırdık. güzel günlerdi.

bir mine söğüt kitabı. içinde toplam 21 öykü bulunuyor. bu öykülerin hepsi bir kadın öyküsü. hatta kitabın adını da kullanarak hepsi birer "deli kadın" öyküsü. kim delirtti bu kadınları? neler geçti başlarından? neden delirdiler?
inanılmaz sert, gerçek, depresif ve prtotest bir şekilde anlatmış mine söğüt. yıllarca araştırmacı gazetecilik, köşe yazarlığı, belgesel yapımcılığı gibi işler yapan yazar, bu kitapta rahatsız olduğu şeyleri, kadın cinayetlerini, kadınların başarına gelen kötü şeyleri yazmış. bir çok öyküde kadınlar ya öldürülüyor ya da kendilerini öldürüyor. bu öykülerde geçenler hayatın içinde birebir yaşanan şeyler. ne eksik ne fazla. anlattığı o kadınları sanki tanıyormuşsunuz gibi oluyor okurken. o cenazede bulundun, o ağaçta kendisini asmış o lan kadını gördün, o "deli" kadın senin mahallendeki kadın tanıyorsun. tüm bunlarla beraber kitapta şiirsel bir dille yazılmış öykülerden bağımsız gibi görünen ama bağlamdan asla bağımsız olmayan kısımlar var. örneğin:

okurken net bir şekilde depresif duygular hissettiriyor. bazen öfke hatta bezen de suçluluk. kitap kendini inanılmaz bir şekilde içine çekiyor.
ha bir de kitapta muh-te-şem çizimler var. (bkz: bahadır baruter) tarafından çizilmiş kadın çizimleri. yanlış bilmiyorsam öyküleri hiç okumadan çizmiş ve inanılmaz uyumlu bir şekilde kitaba yerleştirilmiş. üstte bir yazarın bahsettiği gibi adeta bir görsel şölene dönmüş aynı zamanda kitap.
bu (bkz: mine söğüt) ün okuduğum ilk kitabıydı. diğer kitaplarını da hemen alıp okumak istiyorum.

en açık ikametgah adresi benimki olsa gerek. dünden beri tüm özelimizi ifşa ettik. benden bu kadar*

dini kaygısı olmayan bazı kesimlerce son dizelerinin,

birden çıktım viraneden koşa koşa indim kumsala
allah kitap sövdüm sonra, yüzümü kırbaçlayan rüzgara

şeklinde söylendiği de vakidir. duyguyu daha iyi veriyormuş diyorlar, benonlarınyalancısıyım.jpg.

sözlüğümüzün gazetecisi mübarek.
böyle kilit bilgiler verdiği zaman, hele o 90'lar havasını sezdiğim zaman tanımlarında acayip mutlu oluyorum.
bence gazeteci mahlası da yakışırdı kendisine.

sayesinde artık sözlüğe görsel atabiliyorum. bir anısı kalsın diye de ilk görseli buraya yapıştırmaya karar verdim.



an itibariyle yüz ifadem.

sımsıkı sarılacak insan sevdiğine. kokusunu içine çekerek, kemiklerini kemiklerinde hissederek, kocaman, hudutsuzca.

neyse bundan evlenmeyeceklerimi favlamayayim o zaman.

belediyeler. çalışanların torpille girdiği çok belli. cehalet kokuyor. kimse ne iş yaptığını bilmiyor

muhteşemdir..sonbaharın hafif serinliği ile haline taç giydirir.

bir kucak çiçek bırakacak üstümüze dünya..
yaseminler üstüne yemin etmeye..

o güzel sözlerin yazıldığı sevgililer. bazıları cidden pişmanlık sebebi olabiliyor bu hayatta.

asosyal değilim. dışarda bin tane arkadaşım var ama evde de hiç sıkılmam. asıl mesele olduğun yerin tadını çıkarabilmek. tek başına yaşayamıyorsan bir parazitsindir ruhen. önce kendini tanıman gerek. o kadar çok insan var ki kendini tanımayıp hep başkalarına yapışık yaşayan. yalnızlığın derinliğini tatmamıştır.

bu tipler kitap okumaz bu yüzden kendine ait fikirleri yoktur. tek başına film izleyemez başkasıyla izleyince de filme odaklanamaz. tek takılmayı bir kafeye gidip tek başına oturmak zanneder. oysa kafeler sosyal ortamlardır. eğer mecburiyet yoksa tek başına orda takılmazsın tamamen yalnız olabileceğin yerde kendini dinlersin. ama siz yani kendinin yabancısı olanlar yani hep başkalarının ağzının içine bakanlar yani sadece başkalarının fikirleri kadar düşünenler evde tek başına takılamazsınız. çünkü siz size düşmansınız. içinizde bir parça sizinle tanışmak ister diye korkarsınız. delilik zannedersiniz bunu ama değildir. insan kendini bildiği kadar başkalarını keşfeder.

zaten dikkat ederseniz bu kendi başına takılamayan insanlar bir arkadaş ortamına da uzun süre tutunamaz. gittiği her yerde başkasını çekiştirir konuşacak konu diye çünkü başka ne konuşacağını bilemez. genelde pek ciddiye de alınmazlar ve pek sır verilen biri de değildir bu insanlar. diyeceğim o ki insanları eleştirmeden önce bir dönüp kendinize bakın. çünkü mutlaka kenarda bir çuvaldız kalmıştır.

vazgeçmek affetmektir. affedince vazgeçeriz. vazgeçince, affeder.