baba gözün kapalıyken nasıl tv izliyorsun diyorum 'ben sesleri kafamda canlandırıyorum aynı izlemiş gibi oluyo' diyor

yazdım yazdım sildim. ne diyeyim şimdi. toprağın bol olsun küçük kardeşim. bizi de affet emi.

benim de liseye hazırlık dönemimde vardı kuşum. şaşkın'dı adı. pirinç pilavı yemiş ertesi güne şişmişti yavrucak. çok ağlamıştım.

hayatın bir gerçeği olan ve günlük yaşamda sıkça karşılaştığımız bu gerçeği neden sözlük olarak reddediyorsunuz acaba diye düşündürendir. hayır hayatınızda hiç mi küfür etmediniz? hiç mi küfür duymadınız? nedir bu iyi aile çocuğu tripleriniz?

ülke sorunlarının çözümünde hangi politika yanlışsa gerektiğinde muhalif olmak gerekiyordu.

dost kara günde belli olur.*

ardında beni bıraktı, kırgınım ona.

aile sistemiyle ilgili anlatımı oldukça basit olan kitaptır. birkaç sene önce öylesine denk gelmiştim ve tüm yaşama bakışımın değiştiği zamanlardı bazı sorularıma cevaplar da bulmuştum. ''ben'' olmayı fazla abartan ve koskoca insanlığı psikolojinizi düzelteceğiz diye ben merkezciliğe iten hastalıklı modern toplum psikolojisinin doğurduğu kişisel gelişim kitaplarından biri olduğunu düşünüp ön yargıyla yaklaştığım için de kızmıştım kendime. o zamandan beri denk gelen ve biraz olsun okuma isteği uyandıran her kitaba şans vermeyi öğrendim, nereden ne öğreneceğimiz hiç belli olmuyor ve hayat bize öğretmek istediğiyle ilgili ipuçlarını mutlaka sunuyor...

açıklayamadığınız ve döngü halini almış şeyler yaşıyorsanız bir göz atmanızda fayda olacağını düşündüğüm kitap.

bir bipolarin keşifleri..

yaşamak çok nadir rastlanan bir şeydir. çoğu insan sadece var olur.

oscar wilde

tütsülerle ilk nerede tanıştığımı hatırlamıyorum sadece üniversitede olduğunu biliyorum zamansal olarak. kaldığım yurt odasına alır, oda arkadaşlarımı bezdirirdim. zaman geçti. üniversite bitti. aile evine geri dönüldü. ülkede kriz vardı. iş yoktu… ben de geceleri uyumaz, gündüzleri harcardım rüyalarımla, oraya buraya başvururken. yurttan kalma tütsü altlığını ve bir kutu tütsüyü yanımda getirmiştim. gece sakinliğinde yakar, boyalarla, makyaj malzemeleriyle kendi çapımda resim yaparak rahatlardım. bazılarını beğenirdim de. asardım duvara. iş yoktu ama yolun başındaydım. bir sürü umut vardı kafada. üretkenlik vardı. istek vardı… sonra yıllar aldı dönüştürdü o umutları, beni. çalıştım da çalıştım ve tütsü yakmaz oldum. şimdi ne zaman kokusunu alsam bir pasajın yanından geçerken içimde bir buruklukla hatırlarım o günleri. dönebilsem keşke o gençliğin kafasına. belki de becerebilirim şu iki tel beyazlamış saçımla. pazartesi ilk işim tütsü almak!

şaşırtmamıştır. atatürk’lü bardaklar, kupalar, çakmaklar ya da allah yazılı çakmaklar. insanları nereden vuracaklarını çok iyi biliyorlar.
(bkz: kapitalizm)

uzun mesafede tam ışınlanma.
insan teknolojiye hayran kalıyor.
ama kısa mesafede çile. havaalanına git, didik didik aranma çilesine maruz kal, bekle de bekle uçağa bin, uçaktan in bekle de bekle.
bir saatlik yolculuk oluyor en az 3 saat.
hele ankara gibi havaalanının, şehirle alakası olmadığı yerde olan yerler için duble çile.

dünyadaki zaman çizgisindeki yerimizi başka bir canlıya bıraktığımız durumdur.

bir gün dönüp geçmişe baktığınızda, mücadelelerle geçen yılların hayatınızın en güzel yılları olduğunu fark edeceksiniz.

haluk levent'ten duyduğum, buray'ın da çok hoş söylediği şarkı.
en çok da ben bu gece ölmezsem ölmem ölmem hiç bir vakit kısmına bayılırım

önce bir kan testi yaptırın. sonra bir diyetisyene gidin. sağlıklı ve mantıklı olanı budur. birde kulaktan dolma bilgileri bedeninize uygulamaya çalışmayın.

hayır hayır çaylakların parmakları kesilmeli yazamasınlar. yahu millet ekşi de 5 sene çaylak sırası beklemesin diye buraya kaçıyor. iyice soğutalım yazmaktan he mi? cidden müthiş fikir.