3,5 saatlik yayın ne be kardeşim emeğe bak.

benjo*, sesinle evlenebiliyor muyuz?

yok öyle değildir de.
ay yok canım daha neler.
yav he he..

hiç kimsenin derdini yazmaması gereken başlık. aman ha " merhem olmayan yerde yaranı açma" demişler. kimsenin derdinizle tatmin olmasına izin vermeyin lütfen. derdin tek muhatabı vardır derdi verenidir. o'na anlatın zira o hep sizinledir.

an iitibarıyla dinliyorum. emeklerinizin karşılığını almanız dileğiyle...

bize olsa çalıp parçalayıp içindeki metalleri hurdacıya satarlar. direğin tepesinden geçen bakır elektrik kablolarını bile çalan adamlar buna neler yapmaz allasen. bizim insanımızda genel olarak bir çıkarcılık ve ahlak sorunu var.

(bkz: midnight in paris)

insanlar birbirine teşekkür babında bir şeyler yazıyor.
kimsenin kimseye yaranmak için bir sebebi yok.
tanımlarını beğendiğim herkesin nickaltında kendime bir yer açmaya çalışıyorum.
yer verenlere çok teşekkür ediyorum haliyle.

güzel bir sözlük saçmalığıdır. arada sözlükçe saçmalamaktan zarar gelmez. bence sözlüğün havasları da biz avamlara arada sırada katılabilirler. bence eğlenceli olabiliyoruz, siz de eğlenirsiniz, gelsenize.

5 sene önce de salaktın simdi de salaksın üzülüyorum ki 5 sene sonra da salak olacaksın.

balıkları öpen yazardır. “ mesleğini soranlara ‘balıkçıyım’ diyip, yakaladığı balık küçük olunca onu öper ve tekrar denize atarmış. yanındaki rum balıkçı, “balık öpülür mü be sait!” deyince şu cevabı vermiş: “olsun, bu denizde benim öptüğüm bir balık dolaşıyor artık”.*
nasıl bir naif düşüncedir dedirtir.

bu videodaki kızların niyetini bilemeyiz, belkide makara yapıyorlar ve genelleme yapamayız ama bir arkadaşım rusyada yaşıyor ve rus tatarı bir kızla evli. onun dediğine göre rus erkekleri ergenlikten itibaren çok güzel rus kızlarıyla takıldıkları için, bir yaştan sonra kızlara değer vermiyor ve votkadan başka birşey düşünmüyor. o yüzden rus kadınları aile kurmak isteyen erkekleri değerli buluyor, tipe fazla bakmıyormuş.

artık dayanacak gücüm kalmadı, tut tamam mı?

sevdiğimiz bir abimiz ya da ablamız şeklinde tanıtılır epey bir hürmet edilir o da her şeyi ben bilirim edasıyla ortalıkta gezinir. büyük ihtimalle konuşmayı oğlanın babasından devir alıp ortamı rahatlatmaya çalışan bir iki espiri yapıp mesut enişteye bağlayan kişi o olur. kız istemelere gitme konusunda bilir kişi olma yolunda ilerlemiştir uzmanlığını almayı planlıyordur.

dergilerden çözerken zamanın nasıl geçtiği pek anlaşılmıyor. genelde tek bir bulmaca da yoğunlaşmaktansa her sıkıştığımda bir sonraki sayfaya başlıyorum yada yarısını çözüp aşırı tıkandığım durumlarda arka sayfadan bir kaç boşluğu kopya çekip öyle devam ediyorum. vakit öldürmek için birebir.

boş bulunup güldüm yahu ben.*
güldüğümü çaktırmamalıyım bir saniye;

sonradan pişman olmamak için yapılması gerekir.

tdk'ya göre bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşılmaktan duyulan kıvanç durumu.

bütün özlemler mi? her gün yeni bir arzu nesnesinin önümüze konduğu, her yeni günün bir ihtiyaçla doğduğu günümüz dünyasında mı?

eksiksiz ve sürekli olarak mı? ne paramız eksiksizdir, ne de zamanımız sürekli.

mutluluğun büyük bir bütün olan resmi anlamsızdır. onu anlamlı yapan detaylar resmi büyütüp baktığınızda görünür. her detay gülümsediğiniz, iyi hissettiğiniz, huzurlu olduğunuz ya da üzgün, endişeli, kederli olduğunuz ânları temsil eder. her detay bir renktir, cıvıl cıvıl ya da grinin tonlarından oluşan.

yaşadığınız her ân tuvalinize bir renk vurulur. fırça bazen sizin elinizdedir, bazen başkalarının. renklere bazen siz karar verirsiniz, bazen de seçimleriniz. yalnızca bilge insanlar görür resimlerinin bitmemiş halini. bizler için resim, süregelen fırça darbeleridir sadece.

vakit geldiğinde, gözlerimiz kapandığında, şövalyeden iner tuvalimiz. belki biz değil ama bizi uğurlayanlar bakar resmimize arkamızdan.

umalım ki şöyle desinler, "harika bir resim, ne mutlu sana".

olmasalar dediğim, sinir bozucu varlıklardır. yarardan çok zarar verirler. elinizden geldiğince uzak durun bu varlıklardan.

başlıktaki tanıma sonuna kadar katılmakla birlikte genel anlamda ülkenin sağlık sisteminin bir bütün olarak rezil olmasından kaynaklandığını düşündüğüm durum.

üniversite hastaneleri de dahil olmak üzere, normal devlet hastanelerinin neredeyse tamamında aynı sorunla karşılaşmak mümkün. hatta diğerlerini bilmiyorum ama bulunduğum şehrin üniversite hastanesinin acil servisinde bile sıra bekliyorsunuz.

randevu almanın zorluğundan bahsetmiyorum bile ki başlığı açan saygıdeğer yazar durumu özetlemiş zaten.

tek kelimeyle kepazelik.

a unutmadan, ambulans çağırdığınızda da eğer bir mucize olur da ananız ağlamadan önce gelmeyi başarırsa hapı yuttunuz çünkü durumu belirli bir düzeyde ağır olmayan herkesi sözleşmiş gibi ebesinin şeyindeki şehir hastanelerine* götürüyorlar. sonra taburcu olunca da küfrederek şehir merkezine doğru 637477374 saatlik bir otobüs yolculuğuna çıkıyorsunuz.

küçük bir dipnot: yaşadığım yerdeki şehir hastanesinin mezarlık manzaralı olduğunu söylemiş miydim?*

özetle malum hastanelere yolu düşen herkese geçmiş olsun.*