evet, insanlar garip gelebilir jim'e. sonuçta adam insan üstü bir varlık. tuhaf gelmesin de nasıl gelsin?

alanya merkezden yaklaşık 6 km uzaklıkta bulunan çay. çay içinde benzer konsepte mekanlar bulunmaktadır.

yazın biraz olsun serinlemek için en çok tercih edilen yeridir alanya'nın.

“ hep böyle midir
kalbin hep böyle yavaş mıdır ruknettin?
aynalar sana bir savaş mıdır ruknettin?
yarin dudaklarından trenler geçer de
kalbiyin istasyonunda durmaz mı
sen hiç satrançta yenilmez misin
atına binip hep gider misin
bilmez misin,atından ayrı düşen bir vezir
zehir gibi çoğaltır kanında yalnızlığı
ve nihayet şahlar da aynalardan geçer
bir sen mi kalırsın bu rüyada ruknettin
herhalde hep böyledir
bu dünya sevenlere bir tuzaktır ruknettin! “

her kelimesi kalbimi titreten kemal sayar şiiri.

allah büyük gomercan bakarsın bu sene o senedir

akademik kariyer basamaklarının ilki olan sınavdır.

nasipse ben de girmek istiyorum üniversite bitince.

her babayiğide nasip olmayan ekşın. dalyan gibi boy pos girersin kaynar suyun altına, kollarını açıp ellerini duvara yaslarsın. hafif öne eğdiğin başından su kaslı sırtına doğru kayıp gider, oradan kuyruk sokumuna yol alır. kolların sert, vücudun diridir. 2 buçuk saat o şekilde durursun. seksilik böyle bir şeydir.

benimdir. bazen de kankımdır.
bu ara yoğunluktan yapamadığımız fakat lakin ama çokça yaptığımız aktivitedir.
insanın kankı kmlerce uzakta olmaya görsün.
daha sonra tekrar deneyiniz gönlüm hep seni arıyor nerdesin sen?

tatlı dillim güler yüzlüm ey ceylan gözlüm...

not: kankacılık işte budur. çünküm 15 yıldır kankımdır kendileri. çok seviyoreee çok.*

noelle stevenson tarafından hazırlanan ve martı yayınları’dan ekim 2020’de çıkmış çizgi roman.

devamı olmaması açısından alıp okunabilecek türden. (ülkemizde malum seriler geç çıkıyor.)basit çizimleri ve sınırlı karaktere sahip olması da ayrıca okumayı kolaylaştırıyor. iyilik ve kötülüğü kendine göre yorumlayan nimona karakteri ile tanışmak güzeldi.

doğum günü için ya da başka bir kutlama olayı için alınmış veya yapılmış pastadan kalan son dilimi yemek.

bağlamamın tellerine ne zaman dokunsam, çalarım.... söylerim...

“benim bu halime ağlamayan yar
daha ağlamasın, öldükten sonra.”

bir pir sultan abdal nefesidir.

islâm dinine aykırı davranmıştır, dinin emri hiç bir canlının canını tehlikeye atma der, hastalıkta, kendini izole et başka kimseye bulaştırma der , vücudunu koru der.
ama biz hesabımıza nasıl gelirse, öyle anlarız kur'an-ı kerim i.
amca sevap alayım derken , günaha girmiş farkında değil.

asansör dikey bir tabuttur ve mekanik bir göğe yükselme aracıdır aslında. kontrol asla sizde değildir, siz öyle olduğunu düşünseniz de. yani her bindiğiniz asansörle bir ölüm simülasyonu yaşıyor olabilirsiniz.

asansör, insanın engin tembelliğinin bir üründür. bacaklarına güven duymayıp makaralara bel bağlayan insanın zavallı yaratıcılığının patentli düşkünlüğü. merdivenlere yapılan ihanetin geri dönüşüme uğramış kireçlemesidir .

asansör, herkesin evindeki eksik odadır. herkesin ortak kullanımına açık kırkıncı oda belki de. asansör kapısını açmaya iznimiz olmayan tek odadır düşsel yolculuklar diyarında. açıl susam açılandır asansör, kapan susam kapanandır.

charlie’nin haksız mirasının ürkütücü bedelidir asansör. sevilen bir hikayenin beklenmedik bir maceraya evrilmesidir. göğün yedi kat üstünde kaçak kat çıkma hevesidir.

asansör balkonun dönüşüme uğramış halidir. yıksak da odaya katsak dediğimiz bir uzantıdır. yer israfı olarak gördüğümüz bir gerekliliktir, hatta bazen zorunluluk.

asansör, beyoğlu’nda şıngır mıngır yürüyen salah birsel beyefendinin muhteşem deneme kitabıdır. aslında beyefendinin bütün deneme kitapları muhteşemdir.

asansör sessizliğini duymak için ya da gidermek için elimizden bırakmadan okuyun. bilmediklerinizi öğreneceksiniz elbette ama bir de yazının keyfine varmak var işin içinde. bu da az şey değil bence.

hocam biz kedi fotoğrafı atan adamlarız konu nasıl buraya geldi ?

benim savaşım kendimle başka kimseyle değil. kendimden kaçışım yok sürekli tosluyorum duvara. keşke demekten iflahım söküldü. kendi kendime yaptığım düşmanlığı başka kimse yapmamıştır bana. sahi en son ne zaman yaşadığımı hissettim. bilmiyorum. bilemiyorum. sürekli kafamda dönen şüphe içimi kemiriyor. beni çürütüyor. yok oluyorum, eriyorum ve kimse görmüyor. nefret ediyorum tüm benliğimle her şeyden kendim de dahil olmak üzere. tüm başarısızlıklarımla yanarak yok olmak, yüksekçe bir yerden kucağımda başarısızlıklarımla atlamak istiyorum. ben kesinlikle bunları haketmemiştim. bu içimdeki çatışmayı da hak etmedim bu kadar göz yaşı dökmeyi de. gerçi en son ne zaman ağladım onu bile hatırlamıyorum.

hermann stilke - fransız katolik azizesi jeanne d'arc'ın yakılışı - 30 mayıs 1431.

orijinal adı galactic pot healer olan, philip k. dick'in yazdığı ve türkçeye murat karlıdağ'ın çevirdiği, hayatın anlamı soslu şahane bir bilimkurgu kitabı. kitabın arka kapağındaki soru ne tarz bir eser olduğu hakkında ipucu veriyor: "...bu roman, derin bir felsefi soruşturma mı bir deli saçması mı? yoksa gerçeği arayanlar için ikisinin bir karışımı mı?"

kitapta çok fazla soru soruluyor; hem dini, hem felsefi, hem politik, hem ahlaki... sor babam sor, ama cevaplamıyor pkd efendi. ki böyle olması benim daha çok hoşuma gitti, o sorular ve gösterdiği yollar üzerine akıl yürütmek, kafatasımın içindeki kıvrımlı minik organı zorlamak keyifliydi. okurken bir yandan da kendi varoluşumu, hayatta ne yapmak istediğimi ve o an ne yapıyor olduğumu da ana karakter joe ile beraber gözden geçirdim; benim için önemli bir deneyim oldu.

--! spoiler !--

"güç. varlığın gücü. karşıtı da var olmamanın huzuru, diye düşündü. hangisi daha iyiydi? güç, eninde sonunda daima tükenirdi. belki de cevap buydu ve daha fazlasına gerek yoktu. güç, yani var olmak geçici bir şeydi. huzur, yani var olmamak sonsuzdu; doğumundan önce de vardı ve ölümünden sonra da devam edecekti. aradaki güçlülük ikisinin arasındaki bir dönemdi yalnızca, ödünç alınmış kasların kısa süreli esnemesiydi - gerçek sahibine iade edilmesi gereken bir bedendi."

--! spoiler !--

the notebook

ilk defa 1880 yılında, fransız nörolog jules cotard tarafından kapsamlı olarak tanımlanan, hastanın kendisini ölü olarak tabir ettiği bir psikolojik rahatsızlıktır. genellikle kaza veya büyük travmatik olaylardan sonra gelişir. hasta çürümüş olduğunu dahi düşünebilir.

cotard'a gelen ilk hasta orta yaşlı bir kadın olan matmazel x'ti. beyninin, organlarının olmadığına, kendisinin ölü olduğuna inanıyordu. doktor vakayı not etti ve cotard sendromu'nu tanımlayan vaka gözlemlenmiş oldu. en sonunda matmazel x açlıktan öldü. çünkü mide, ağız gibi yeme sistemlerinin çalışmadığına inanmıştı.

cotard bu durumu “delire de negation” yani "yok sayma hezeyanı" olarak adlandırmıştır. sendroma çok nadir rastlanır. aynı zamanda şiddetli depresyon, psikomotor gerilik, anksiyete belirtileri ile ilişkilidir. hasta halisülasyon görür, dünyayı yok kabul eder ve diğerlerinin onun ölü olduğuna inanması için intihara kalkışabilir.

(bkz: jules cotard)

"artık şu sözlük kızlarını bi salın abi, yeter" dediğim başlık. sol frame de bu tarz başlıklar görmekten gına geldi. trollüğünüzü gidin kendi arkadaş çevrenize yapın arkadaş.